Books

{"books":[{"title":"မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ဝင်းဝင်းပပ","imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUD0ocq4kKN2oSmAtFSpK7EZ6yKb8vdGgB2BEcWwfYvunEbpujhNT8qBLGHbfxGT4xXOs3GwswaH-_ukPJXU9fWFfbdfa15hUAyS5k1Pi7qla9b4Y-HL1wwacHY5flPyyU2mQbi-xgT4s/w128-h128-p-k-no-nu/bffe4b542c1efbefe41b81b543aecf8b.jpg","content":"မိုးအောင်သူ မှာ မကြာသေးမှီက မှ သချာင်္ အဓိက နူင့် ကျောင်းပြီး ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ဘာလုပ်စားရမည်မှန်း မသိ၊ နဂိုလ် ထဲက သူ့ အကို ကိုမောင်ဟန် တို့ လို စာလည်း မတော်၊ ရသည့်အမှတ်နဲ့ ရရာ မေဂျာ ယူ လိုက်ရတော့ ဘာမှန်း မသိသည့် သချာင်္ အဓိက နူင့် ကျောင်းပြီး ခဲ့သည်၊ ကျောင်းတက်တုန်းက လည်း ဟေးလားဝါးလားနူင့် အချိန်ကုန်ခဲ့ ရသည်၊ အခု ကျောင်းလည်းပြီးရော အဖေက အစိုးရဝန်ထမ်း ရုံးစာရေး လောက် အဆင့်က နေ အငြိမ်းစားယူ၊ အမေက နဂိုလ်ထဲက ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးဘူး၊ အဖေ တယောက်လုပ်စာနူင့်၊ သူတို့ မိသားစု အလျှင်မှီ အောင်စားသောက် နေရသည်၊ သူ့အကို မောင်ဟန်က စာတော်သည်၊ အာအိုင်တီ ရောက်သွားသည်၊ သူ့ အဖေ ညီ ဦးလေး တော်သူ က ထောက်ပန့် ပေးရှာလို့သာ မောင်ဟန် ကျောင်းတက် နိူင်သည်။
အခု သူ့ အဖေလည်း အငြိမ်းစား၊ သိတဲ့ အတိုင်း လစာက ဘာမှ ကို ပြောပလောက်စရာ မရှိ၊ မောင်ဟန်က အလုပ်ထဲ ရောက်နေ တော့ ဝင်ငွေလေး ရှိလာလို့ တော်တော့သည်၊ သူလည်း ကျောင်းပြီးတော့ ယောင်ခြာခြာ မဖြစ်ခင် မောင်ဟန်က သူ့ အထက်အရာရှိ ဒေါ်မျိုးမမ ၏ ညီမ ဒေါ်ဝင်းပပ အလုပ်မှာ ခေါ်ခိုင်းဖို့ သွင်းပေးထားလိုက်၏၊ ပထမ ကတော့ မောင်ဟန့် မျက်နှာနူင့် မို့ တိုလီမှုတ်စ ခိုင်းရုံသာ ရည်ရွယ်ပြီး ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လုပ်ရည် ကိုင်ရည်လေး ရှိ၊ ကျိုးကျိုးနွံနွံ လည်း ရှိတော့၊ အခု ကိုတင်ထွတ်သွား နေရသော ဒေသ ဆိုင်ရာ တာဝန်ခံမျိုး လုပ်ခိုင်း လျှင်ရမည့် အခြေအနေရှိတော့၊ ဒေါ်ဝင်းပပ က စပြီး သင်ပေးလာ၏၊ အဆင်ပြေလို့ မျက်နှာလွဲ ရလျှင်၊ ကိုတင်ထွတ် ကို ရုံးချူပ် ပြန်ခေါ်ထားပြီး မိုး အောင်သူ ကို အစား လွတ် ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ ထိုကဲ့ သို့ အနီးကပ် အလုပ်အတူတူ လုပ် နေရတော့ လူပျို လူလွတ် မိုးအောင်သူ တယောက် စိတ်တွေ ဖေါက်ပြန်လာ၏၊ မဖေါက်ပြန်ပဲ လည်း ခံနိူင်မလား။
ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမော၊ဘော်ဒီကလည်း မယ်ဘွဲ့ ရဘူးသူ အမေနူင့် အပြိုင် တောင့်တောင့် ထွားထွား၊ သူဌေးသမီး ငယ်ငယ်ထဲက အလုပ်ကြမ်းကြမ်း တမ်းတမ်း ပင်တခါမှ မလုပ်ဘူး၊ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ဘတ်စ်ကားတောင်တခါမှ တိုးမစီးဘူးခဲ့ လို့ နုဖတ်နေတဲ့ အသားအရည် နဲ့ ကြွေရုပ်ကလေး လိုလှသူ၊ ဒီကုမ္ပဏီ တခုလုံး၏ ဒုတိယ အကြီးဆုံး၊ ဘိုလိုမှုတ်ရရင်၊ ဗြူတီ အန် ပါ၀ါ တွဲထားတော့ တွေ့တဲ့ ယောက်ကျားတွေအဖို့ အရမ်းကို ဆက်ဆီဖြစ်နေတဲ့သူ၊ ထိုကဲ့ သို့သော် အမျိုးသမီး နူင့် နူစ်ယောက်ထဲ ရုံးခန်းတခုထဲ မှာ တခါတရံ လူတွေ အများကြီး နဲ့ တခါတခါ လူတွေ တယောက်မှ မရှိတော့တဲ့ အချိန်အထိ၊တပူးတွဲတွဲ လုပ်နေရတော့၊ ကာမ စိတ်တွေက အမြဲ တက်ကြွနေခဲ့ရသည်၊ ရှေ့မှာတော့ ပေါ်တင် မကြည့်ရဲ၊ ခိုးခိုးပြီး ကြည့်ပြီးတော့သာ တံတွေးတွေ မြိုမြိုချ နေရသည်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့၊ မျက်စေ့ထဲ မှတ်မိသမျှ ပုံဖေါ်ပြီး မှန်းထုတော့သည်။
တခါတရံ ညဖက်အိပ်ယာဝင် ချိန် လုပ်ပြီးတာတောင် မနက် ရုံးသွားကာနီး ရေချိုးခန်းထဲ ဆွဲတတ်သေးသည်၊ သုတ်ရည်တွေ ထွက်ပြီးကာစ လောက်မှာ စိတ်ငြိမ် သွားသော်လည်း အလုပ်ထဲ ရောက်လို့ ပြန်တွေ့ရတာနဲ့ သူ့ကောင်ကြီးက အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအောက်မှာ မာတင်း နေ တတ်သည်၊ တနေ့ ထက်တနေ့ ရောဂါက မသက်သာပဲ ပိုပိုဆိုးလာခဲ့ရသည်။ဝင်းပပ အလုပ်သွားခါနီး အခန်းထဲ က ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ထဲ မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တပတ်ပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်၊ လက်စက ရင်စေ့ ကော်လာတိုတို လေး နူင့် ခေတ်ပေါ် စတိုင် အသား ပါးပျော့ပျော့အင်္ကျီ က သူမ ရွှေရင် အစုံ ကို မပိုမလို၊ အမို့ အဖောင်း တိတိကျကျ လေး ပြထားသလိုဖြစ်နေသည်၊ အရောင်တူ ထမိန် အသားပျော့ပျော့ ကို သေးကျင်သော ခါးလေး မှာ တင်းတင်း ကျပ်ကျပ်စည်း ဝတ်လိုက်တော့ ကားစွံ့ တဲ့ တင်လုံးကြီး တွေက ဖွံ့ဖွံ့ ထွားထွား မို့မောက်ထနေသည်၊ အောက်က အတွင်းခံက ယောက်ကျားလေး အတွင်းခံ စတိုင်၊ ကတ်သလောက်ထဲ က အခေါ်ကတော့ဘွိုင်းရှော့ ဆိုလား၊ နိူင်ငံခြားရောက် တူမလေး တယောက်က ဝတ်လို့ ကောင်းသည် ဆိုလို့ မှာပြီး ဝယ်ထားလိုက်တာ အရောင်စုံ၊ ဝတ်လို့လည်း တကယ်ကောင်းသည်၊ အသားကလည်း ပျော့အိနေသည်မှာ ဝတ်လို့ ဝတ်ထားမှန်းပင်မသိရ။
နောက်ချူပ်ရိုး ပျောက် သူတို့ အခေါ်တော့ စင်း(မ)လက်စ် ဆိုလား၊ ဆိုတော့ ထမိန် တင်းတင်းဝတ်လို့တောင် ဘောင်းဘီ အနား မပေါ်၊ အတွင်းခံ ဝတ်ထားသည်လို့ ပင် မထင်ရ၊ မိမိ တင်ပါးဆိုင် များ၏ ကြွားကြွားဝင့်ဝင့် ရှိမှု ကို မှန်အတွင်း နောက်ပြန်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်သွားမှ ရှနဲဖိုက် ရေမွေးလေးကို လည်တိုင်၊ နဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေ မှာ ဖြန်းလိုက်တယ်၊ နောက်တော့ ဗိုက်ကလည်း ဆာလာတာနဲ့ အောက်က မီးဖိုချောင်ရှိရာ ကိုဆင်းလာခဲ့သည်၊ ဝင်းပပ က မနက်ဆို အိပ်ယာထ တာနူင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည်၊ မယ်ဘွဲ့ ရ ခဲ့ဘူးသည့်မေမေ က မိန်းခလေး ဆိုတာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အချိုးကျ ဖို့က အရေးကြီး သလို လွယ်လွယ်နဲ့ မရနိူင်ဟု၊ သူတို့ ညီအမ ကို ငယ်ငယ်ထည်းက ပြောဆိုပြီး သူနူင့် အတူတူ လေ့ကျင့်စေသည်၊ကိုယ်ကာယ လေ့ကျင့်ခန်းကို မေမေ ကိုယ်တိုင် သင်ပေးသည်။
သူတို့ မှာလည်း ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံအလင် ရှိသည်၊ အပျို ဘဝ ထဲ က နေ့စဉ်လိုလို လုပ်လာခဲ့တော့လည်း အကျင့်ပါနေပြီ မနက်အိပ်ယာထ လို့ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်လိုက်ရရင်တောင် ညှောင်းညာ သလို ဖြစ်နေတတ်သည်၊ လေ့ကျင့်ခန်း မှန်မှန်လုပ်တဲ့ အကျိုး ကျေးဇူးကတော့တကယ်ခံစားရသည်၊ တခြား မိန်းခလေး တွေနူင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် ယောက်ကျားတွေ ရဲ့မျက်လုံးက သူ့ အပေါ်မှာ အများဆုံးရောက်နေတာ ကို အမြဲတမ်း သတိထားမိနေသည်၊ လူကလည်း အမြဲတမ်း လန်းဆန်းနေသလို၊ ယောက်ကျားများ၏ အာသာငမ်းငမ်း အကြည့်တွေကို လည်း သာယာမိသည်၊ သွေးသား လှုပ်ရှားမှုအား ကောင်းသလို ကာမဆန္ဒ နိူးကြွမှု မှာလည်း အားမသေး ခြေ၊ သူ နူင့် ကိုတင်ထွတ် အိမ်ထောင်ကျ ပြီး ကထဲက ညတိုင်းလိုလို အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်၊ ကိုတင်ထွတ် အလုပ်ကိစ္စ နူင့် ခရီး ထွက်ရသည့် အခါ၊ ပထမ ဆုံး အကြိမ်က တခါမှ မခွဲ ဘူးတော့ တော်တော်လေး ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း တဖြေးဖြေး တော့အသားကျ သွားသည်၊ ဒါပေမဲ့ တပတ်လောက်ဆိုရင် မနေနိူင်တော့ သူ့ဘာသာ သူ လက်နူင့် အယားဖျောက် ပစ်ရသည်၊ အခု တခေါက်က တော့ တော်တော့် ကိုကြာသည်၊ရာသီက လည်းပြောင်းတော့ပစ္စည်း ကောက်ရတာ နောက်ကျ ပြီး အလျှင်မမှီ ၍ ကိုတင်ထွတ် လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး နေနေရတော့ ဝင်းပပ အဖို့ နွေရာသီကသစ်ရွက်ခြောက်လို မီးဖွားကျ တာ နူင့် မီးထလောင်နိူင်သည့်အခြေအနေရောက်နေ သည်၊ ညအိပ်ရာဝင် တိုင်း သူမ လက်ခလေးနူင့်အစေ့ လေးကို နာနာ ပွတ် ရင်း တချီလောက်ပြီး မှ ပဲ အိပ်လို့ ပျော်တော့သည်။
အလုပ်ထဲ မှာကလည်း ဖေဖေ ကလွဲလျှင် သူက အကြီးဆုံးမဟုတ်လား၊ ဖေဖေ ကလည်း အထိန်းအကွပ် ရရုံ လောက် နာမည်သာ ခံထားတော့သည်၊ သူကသာ အရာရာ ဆုံးဖြတ် လုပ်ကိုင်နေ ရခြင်းကြောင့် ဝန်ထမ်း အကုန်လုံးက ကြောက်ရွံ့ ရိုသေ ကြရသည်၊ နောက်ပြီး ကျောင်းမပြီး မှီထဲက စ အလုပ်ထဲ ခြေစုံပစ် ဝင်ခဲ့ ရသဖြင့် သူ့မှာက အလုပ်နူင့် ပတ်သက်သော အသိုင်းအဝိုင်း က ပိုကြီးစိုးခဲ့သည်၊ အတိုချူပ်ပြော ရလျှင် သူ့ဘဝ လောလော ဆယ်မှာ အိမ်၊ အလုပ်၊ နူင့် ကိုတင်ထွတ် ပဲ ရှိသည်။ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက် ၍ တွေ့ဆုံ ဆက်ဆံ နေခဲ့ ရသော ယောက်ကျားသနာ တွေကလည်း သူ့ကို လန့်ကြသဖြင့် လိင်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမတယောက်ဖြစ်သည်ဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုရဲ့ သားဖြင့် သူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ အင်း ဒီကောင်လေး တယောက်ပဲ၊ ဝင်းပပ အတွေးထဲမိုးအောင်သူ ဝင်လာသည်၊ မိုးအောင်သူ ကို မမျိုး ပြောပေး၍ ခန့်လိုက်ပြီးမှ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်လေး သဘောကျပြီး အဆင့်ဆင့် တိုးပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။
ထိုအခါမှ စ၍ သူ့ကို အဓိက အရေးကြီးလုပ်ငန်း အရေးအရာ များကို ဝင်ပါစေ ပြီး ထရိမ်နင် သဘောမျိုးမောင်း လာခဲ့သည်၊ မိုးအောင်သူ ကလည်း အချိန်ပိုတွေ ဘာတွေ အဓိက မထား လိုအပ်လျှင် လိုအပ်သလို ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးလေ့ရှိတော့ဝင်းပပ လည်း သဘောကျလာခဲ့သည်၊ ကိုတင်ထွတ် နေရာကို လွှတ်ပြီး ကိုတင်ထွတ်ကို သူ့ အနားပြန်ခေါ်ထား တော့ မည်ဟုတွေးထားသည်၊ သို့ သော် အခု တလော သူပဲ စိတ်ထင်လို့ လား မသိကောင်လေး အကြည့်တွေက နည်းနည်း ဆန်းသလိုလို၊ သူက မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး မှန်ထဲ မှ ဖြစ်ဖြစ် မျက်လုံး ဒေါင့်ကပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် တခါ တလေ ကြည့်လိုက်လျှင် သူ့ ကို ခိုးခိုး ကြည့်နေတတ်တာသတိထားမိနေ၏၊ ပထမတော့ သူ့ စိတ်ထဲ မှာ တမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်း သာယာသလို ဖြစ်မိ၏၊ တခါတလေ မျက်လုံး စူးစူး တွေက သူ့ ရင်ကို ပါ ဖိုလာစေ၏၊ အခုလို၊ ကိုတင်ထွတ် အဝေးသွား နေပြီး သူ့အလိုဆန္ဒ တွေလစ်ဟာနေသော အချိန်မှာ ဆိုလျှင်၊ ထိုအကြည့် နောက် ကွယ်မှာဘာတွေ တွေးနေမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ရင်း သူ့ ရတနာ ရွှေကြုပ်လေး မှာ စိုတိုတို ဖြစ်လာရသည်။
ဒီနေ့ အောက်ဆင်းလာတော့ မနော် တယောက်ထဲ မီးဖိုချောင်မှာ တွေ့ရသည်၊ ဒေါ်ဒေါ်မြ နေမကောင်း ဟု ဆိုသည်၊ မနော် တယောက်ထဲ အလုပ်များနေ တာတွေ့တော့၊ နေလည်စာ မထည့်ခိုင်းတော့၊ဒီနေ့ တော့ ဝယ်စား လိုက်မည်ဟုတွေးသည်၊ နောက်အလုပ်လည်း ဒီနေ့များအုန်းမှာဆိုတော့ ညနေစာ ပါ သူ့ အတွက်မလုပ်နဲ့တော့ လို့ မှာထားခဲ့လိုက်သည်။မိုးအောင်သူ စိတ်ထဲ မှာ ဒေါ်ဝင်းပပ တယောက် ဒီနေ့ ပိုလှနေတယ်လို့ တွေး နေမိပြီး ၊သူ ပုဆိုးခြုံအောက် မှ လီးကလည်း မမာတမာ ဖြစ်နေသည်၊ အခု မနက်ကလေးကတင် ထုလာသေးတယ် ရှီး၊ လို့သူ့ကိုယ်သူ အပြစ် တင်ရမလို ဂုဏ်ယူရလို ဝေခွဲ မရ ဖြစ်နေရသည်၊ သူက တကယ်တော့ ကာမ ကိစ္စ မှာ ဖျံ မဟုတ်ပေမဲ့ လည်း အရိုင်းလေး တော့ မဟုတ်ပေ၊ ၁၀ တန်း ကျောင်းသား ဘဝ တုန်းကက ကျူရှင် ယူဖို့ ငွေကြေးလည်း မတတ်နိူင် တော့ သူ့ အဖေ ရုံးက တပည့် တယောက် ၏၊ သမီး အပျိုကြီး ကျောင်းဆရာမ အားသည့် အချိန် ထိုအိမ်သို့ သွား စာလုပ်ရသည်၊ ထိုအပျို ကြီးမှာ အလယ်တန်းပြသာ ဖြစ် သဖြင့် ခလေးများကို ကျူရှင်ပေးသည်၊ မိုးအောင်သူ က ၀ိုင်းကူ သင်ပေးရင်း သူ့စာကို သူကျက်သည်၊ မသိတာ ကို အပျိုကြီး မမမြတ် ကရှင်းပြပေးသည်။
တကယ်တော့ များသောအားဖြင့် အချိန်တွေမှာ သူတို့ အိမ်မှာက လူမပြတ်ခြေ၊ ကျူရှင်လာသော ခလေးတွေနူင့် မမမြတ် အမေကလည်း အိမ်မှာပဲ ချက်ပြုတ်ရင်း ရှိနေတတ်သည်၊ မိုးအောင်သူ လူပျိုပေါက်ပီပီ ဂွင်းထု တတ်တော့မိန်းမ မြင်ဘူးသမျှ မှန်း တော့ နီးနီး စပ်စပ် နေရသည့် မမမြတ်က လည်း ဘယ်လွတ်မလဲ ၊ မှန်းပြီးတော့ သာ ထု နေတာ တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့၊ တနေ့ မှာ ဘာမှန်း မမှတ်မိတော့ခလေးတွေ ကျောင်းပိတ်လို့လားဘာလားမသိ ကျောင်းသားတယောက်မှ မရှိ၊ မမမြတ် အမေ ကလည်း မရှိ နယ်ပြန်သွားတာလား ဘာလား မသိ၊ မမမြတ် အဖေက အလုပ်သွားသည်၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ပဲ ဇာတ်လမ်းက ဖြစ်ချင်တော့ မိုးကလည်း စဲလိုက် သည်းလိုက် ရွာနေသည်၊ မမမြတ်ကလည်း သူ့ ကို တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ခေါင်းနည်းနည်း နှောက်လို့ ဆိုပြီး အိပ်ယာထဲ ဝင်လှဲနေသည်၊ ဖိုနဲ့မ နူစ်ယောက်ထဲ လွတ်လပ် နေတော့ မိုးအောင်သူ စိတ်ရိုင်း ဝင်ပြီ၊ မမမြတ် လှဲ နေသော အိပ်ခန်းထဲ လိုက်ဝင်ပြီး မမမြတ် ကိုယ်ပူနေသလား ဘာညာ နဖူးစမ်း ပါးစမ်းရင် ဖက်နမ်း တော့သည်၊ မမမြတ်ကလည်းနဂိုလ်ထဲက ပျော့ချင်နေသော ဖယောင်းလေးမို့ မီးနားကပ်လိုက်တော့ ပျော်ကျသွားသည်။
အို့ မကောင်းပါဘူးကွယ်၊ ဘာညာ ကနေ မ ကိုသနားပါအုန်း မောင်မိုးရယ်၊ ကနေ၊ အားအင့်အင့် မောင်မိုးဖြစ်သွားရသည်၊ မမမြတ်က အပျိုကြီးသာပြောသာ အသက် အစိတ်လောက်ပဲ ရှိသေးသည်၊ မိုးအောင်သူက အသက် ၁၈ နူစ်ပင် မပြည့်သေး၊ နူစ်ဦး စလုံး၏ ပထမ ဆုံး အတွေ့ အကြုံ များ ဖြစ်ကြသည်၊ထိုနေ့ က လို လွတ်လပ်မှု မျိုးမှာ တော်တော် နူင့် ပြန်မပေါ်တော့၊ မမမြတ် အမေက အမြဲ ရှိနေသည်၊ တခါတော့ မမမြတ်အမေ မရှိ ကျောင်းသားတွေ ရှိနေသည်၊ခလေးတွေကိုသချာင်္ပုစ္ဆာတွေ ပေးခဲ့ပြီး အခန်းထဲ ဝင်ကာ လုပ်ဖြစ်ကြသည်၊ မိုးအောင်သူ ၁ဝတန်းအောင် သွားတော့ မရောက်ဖြစ်တော့ပြီ၊ မမမြတ်လည်း အိမ်က ပေးစားတဲ့ သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သည်၊ မိုးအောင်သူ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ အိမ်နားက ချာတိတ်မ မြီးကောင်ပေါက်စ လေးနူင့် ရီးစားဖြစ်သည်၊ ကောင်မလေးက ကိုးတန်းပဲ ရှိသေးသည်၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသား ဆိုတော့ အထင်ကြီး သည်။
ရီးစားစာ တစောင်နူင့် ပင် သမီးရီးစား ဘဝရောက်ခဲ့ ကြသည်၊ ထိုကောင်မလေးကို တော့ မိုးအောင်သူ ပါကင် ဖွင့်လိုက်ရသည်၊ ကောင်မလေး အိမ်မှာ လူကြီးတွေ မရှိချိန် အိမ်နောက်ဖေး ပေါက်က ပတ်ဝင်ပြီး ကောင်မလေး ကို အခန်းထဲအတင်းဆွဲခေါ် ဖက်နမ်းရင်း ပါကင်ဖွင့်လိုက် သည်၊ နောက် တော ့ လစ်ရင်လစ် သလို ဝင်ဝင်ဆွဲသည်၊ သိပ် အကြာကြီးတော့ မခံလိုက်၊ ကောင်မလေး မိသားစု နယ်ပြောင်းသွားတော့ ဝေးသွားကြရသည်၊တက္ကသိုလ်တက် နေတုန်း ထိုကဲ့ သို့ အိမ်ဘေးမှ ကောင်မလေး နူင့် ညိနေ သဖြင့် မိုးအောင်သူ တယောက် ကျောင်းမှာ ရီး စား မထားဖြစ်လိုက်ခြေ၊ တယောက်နူစ်ယောက် စမ်းလိုက်သော်လည်း အဆင်မပြေ၊အိမ်ဘေးမှာစားစရာက လည်း ရှိနေတော့ သိပ်လည်း မကျိုးစားချင်တော့ တာလည်း ပါလိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ ကျောင်းပြီးသွားတော့ လည်း သူများ တွေလိုဟေးလားဝါးလား လုပ်ဖို့ အချိန်မရ တော့အိမ်က စီးပွားရေး အခြေအနေကြောင့် ရသည့် အလုပ်ကလေး ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်နေရ သဖြင့် ရီးစားသနာလည်း မထားဖြစ်သေး၊ လောလော ဆယ် သူ့ရောဂါကတော့သူ့ လက်ရှိ ဘောစိ၊ သူ့သူဌေးမ ဒေါ်ဝင်းပပ ကိုသာ အသားကုန် လုပ်ချင် နေသည်။
ဝင်းပပ အလုပ်ထဲ ရောက်တော့ ဒီနေ့ ခေါက်ရိုးကျ ရှပ်အင်းကျီ သပ်သပ်ယပ်ယပ်နဲ့ ပလေကပ် ပုဆိုး အပျော့ ၊ နဲ့ သားနားနေသောမိုးအောင်သူ ကိုတွေ့လိုက်ရ ၏၊ဆံပင်ရှည်ရှည် ဂုတ်ဝဲ လေးနူင့် နုပျိုသေးသော မျက်နှာလေး နူင့် စူးရဲသော မျက်လုံး အစုံက သူ့ရင် တချက်ဖိုသွားသည်၊ အင်း ငါလည်း ကိုတင်ထွတ် နဲ့ ဝေးနေရတာ ကြာလို့ထင်တယ်၊ စိတ်တွေ လေနေတယ်၊ ဟု ကိုယ့်ဘာသာ သတိချူပ်ရင်း အလုပ်စလုပ်တော့သည်၊ စာရင်းတွေပေါင်း ဖုန်းတွေ ခေါ်စရာရှိတာတွေ ကြောင့် မိုးအောင်သူ ကို သူ့ရုံးခန်းထဲ လာပြီး ကူလုပ်ခိုင်းထားလေသည်။..ဟောတော့ ထမင်းစားချိန်တောင် လွန်နေပြီ၊ မောင်မိုးအောင်သူ ရော ဆောရီးနော် ဗိုက်ဆာနေပလား..ရတယ် မမဝင်း ဒီလောက်လဲ မဟုတ်သေးပါဘူး..မင်း ထမင်းဘူး ပါလာလား၊ ဒီနေ့ မပါဘူး မမဝင်း..ကျနော် ဒီနားပဲ ထွက်စားမလားလို့.အော်ဟုတ်လား မမ လည်း ဒီနေ့ အိမ်က ဘာမှ မပါလာဘူး ထွက်စားရအောင် မမ တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့.. ရွှေစင်..ရေ..ဟေ့ ရွှေစင် တို့ တခုခု သွားစားရအောင်ဟေ့..ဒေါ်ဝင်းပပ က တဆက်တည်း သူနဲ့ အဖေါ်လိုက်နေကြ ကောင်မလေး တယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဟင်..မမ က ကြိုမပြောထားလို့ ရွှေစင် အိမ်က ပါလာတဲ့ ထမင်းဘူး စားလိုက်ပြီ၊ အဟီး..လိုက်ခဲ့မယ်လေ မမအဖေါ်ရအောင်.အော်အော် အေး ငါလည်း မေ့သွားလို့ ..စားပြီးရင်လည်း နေခဲ့တော့ မိုးအောင်သူလည်း ပါမှာပဲ မမ ခနထွက်သွားလိုက်အုန်းမယ်ဟို လူတွေဖုန်းခေါ်ရင်ဒေါ်ဝင်းပပ က မှာစရာရှိတာလေးတွေ မှာခဲ့ပြီး မိုးအောင်သူနဲ့ အတူ သူ့ကားလေး ရပ်ထားတဲ့နေရာကို ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ ဒီနေ့ အလုပ်တခု ပြီး ရင် အလုပ်က နည်းနည်း ပြန် အားသွားမှာမို့ စိတ်ပေါ့ပါး နေ၏၊ မိုးအောင်သူ နူင့် စားသောက်ဆိုင်တခု တွင် ဝင်စား ကြရင်းက မှစကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
ဟူး ငါတို့ မှာလည်း အလုပ်တွေ ပိနေတာနဲ့ စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောဖြစ်ကြဘူးနော်..ဟုတ်ကဲ့ မမဝင်း..မမဝင်းက အလုပ်တအားလုပ်တာကိုး..အဲလောက်လဲ ဟုတ်ပါဘူးကွာ ဖေဖေ က မျက်နှာလွဲထားတယ် ဆိုတော့ ကိုယ့်လက်ထဲ မှာ မကျဆင်းသွားစေချင်ဘူးလေ..မောင်မိုး ရဲ့ အကူညီလည်း ပါပါတယ်၊ မောင်မိုးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.ဟာမဟုတ်တာ မမဝင်းကလည်း မမဝင်း တို့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျနော် ဒီအလုပ်လုပ်ရတာပါ..ကဲ ပါ အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောမနေပါနဲ့ ကဲ မင်း အကြောင်းလေး ဘာလေးပြောပါအုန်း..ဟာ မမဝင်းက လည်း ကျနော့် အကြောင်းက ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပါဘူး၊ ..အံမယ် မင်းလို အရွယ် ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ များ၊ ပြောစမ်းပါအုန်း ကောင်မလေး ဘယ်နူစ်ယောက် အသဲကွဲ ပြီးပလဲ..အာ မမဝင်း ကလည်း လုပ်ပြီ၊ ကျနော့်မှာ ရီးစားတောင် မရှိသေးပါဘူး..ပေါက်ကရတွေ၊ ဟဲဟဲ.မယုံပါဘူးကွာ..ဘာလည်း ..ကြိုက်စရာကောင်း တာ မတွေ့သေးလို့လား..ဟီးဟီး မမဝင်း ခြေဖျားလောက်မှီအောင် ချောတဲ့သူ တွေ့ရင်တောင် ကျနော်က လိုက်မှာ..ဟိုက်..မိုးအောင်သူ တယောက် သူ့ပါးစပ်က စွပ်ရွတ်ထွက်သွားပြီးမှ ကိုယ့်ပါးကိုယ်ပြန်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်၊ လခွီးမှ ပဲ ဒီစောက်ပါးစပ်နဲ့ တော့ အလုပ်ပြုတ်တော့မှာပဲ၊ ဟုလန့်သွားသည်။
သို့သော် ဒေါ်ဝင်းပပ က အပြုံးမပျက် ရီမောရင်း၊ကဲကဲ ..စားပါကွာ မမကျွေးပါ့မယ် ငါ့မောင်က ဒီလောက်တောင် မြှောက်နေစရာမလိုပါဘူး၊ကွာ ဟင်းဟင်း…အဲတော့လည်း ချော်လဲ ရာ ရောထိုင်လိုက်တာပေါ့။.တကယ်ပြောတာ ပါ မမဝင်း ရဲ့ မမဝင်း လိုမျိုး ချောပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှတဲ့သူမျိုးမိန်းခလေး တထောင်မှာတယောက်ရှာလို့တောင် မတွေ့နိူင်ပါဘူး၊.တော်ပါပြီ ကိုပိုရယ် ..ဟင်းတွေ အေးကုန်မယ် စားလိုက်ပါအုန်း…ညနေဘက် အလုပ်ဆင်းတော့ ဒေါ်ဝင်းပပ စာရွက်စာတမ်း များ ကို စက္ကူပုံးတလုံး နဲ့ ထည့် ပြီး မိုးအောင်သူ က ကားနားအထိလိုက်ပို့ရင်းမှမမဝင်း ကျနော် အိမ်အထိလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ ကျနော် အဲဒီဖက် ပိုင်းလည်း သွားစရာရှိတယ်၊ အဟီး မမဝင်းကားနဲ့လိုက်ရတော့ဘတ်စ်ကားတွယ်မစီးရတော့ဘူးပေါ့၊..မိုးအောင်သူ က ဘာရယ်မဟုတ်၊ ဒေါ်ဝင်းပပ နားကပ် ရေမွေးနံ့လေးရူ ၊သူ့ဘော်ဒီကို မသိမသာ ခိုးကြည့် ရတာ ဖီးတက်နေလို့ ကြံဖန် ရမယ်ရှာနေတာ၊ ဒေါ်ဝင်းပပ ကလည်းခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်လေး ခိုးခိုးကြည့်နေတာ လည်း သူသိသည်၊ ဘာမှန်းမသိ သူ့ရင်မှာ ကျေနပ် ပီတိ ဖြစ်ရုံ မက သူပိပိ လေးမှာလည်း စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နေရပါသည်။ အိမ်ရောက်တော့ မနော် က တံခါးလာဖွင့်ပေးရင်း။
အဝင်း စားတော့ မလား မနော် ပြင်ထားလိုက်ရမလား..မစားသေးဘူး မနော်ရေ မနော် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ နောက်မှ ခေါ်လိုက်မယ်၊..အင်းအင်း ဒါဆို မနော် ရေချိုးလိုက်အုန်းမယ်၊ ခနနေရင် ကိုတင့် ပြန်ရောက်တော့မှာပါအော် သူဇာနဲ့ ဖိုးသက် ကို သွားကြိုတာလား…ကဲ မောင်မိုးရေ အဲဒီစက္ကူပုံးလေး တခါထဲ အပေါ်ထပ်လိုက်တင်ပေးပါအုန်း၊..ဟုတ်ကဲ့ မမဝင်း..
မိမိ ရှေ့မှ လှေခါးပေါ် တက်သွားသော ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ နိမ့်တုန် မြင့်တုန် တင်ပဆုံနူင့် သေးကျင်သော ခါးက မိုးအောင်သူ ၏ ငတ ကို မာတင်းလာစေပြီး ဒူးတောင် ညွတ်ခွေကျချင်လာခဲ့ရသည်။ အိမ်ကြီးတလုံးလုံးက လည်း တိတ်ဆိတ် နေတော့ မိုးအောင်သူ စိတ်တွေ ထကြွလာခဲ့ရသည်။ ဝင်းပပ မှာလည်း သူ့နောက်က နေ မိုးအောင်သူ တယောက်သရည်တမြှားမြှား ဖြစ်နေမည်ဆိုတာကို သိနေသည်၊ သူကိုယ်တိုင်က ပင် ပြချင်နေသည်၊ သူ့ပိပိ လေးထဲမှ အရည် တချို့ ပင် သူဝတ်ထားသော ပင်တီ ပေါ် စိုလာခဲ့သည်၊ တကယ်ဆို ဒီစက္ကူ ပုံးကို အောက်မှာပဲ ထားခိုင်းပြီး နောက်မှ ဦးလေး တင့်ကို တင်ခိုင်းလိုက်လည်း ရသည်၊ အခုတော့ သူကိုယ်တိုင်က ပင် ခပ်ကဲကဲ ဖြစ်နေသလားမသိ၊ သူ့အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့် ဝင်လိုက်တော့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုံနေသည်။
မိုးအောင်သူ မှာလည်း အိစက်ညက်ညောလှသည့် ဝင်းပပ တို့ လင်မယား ကုတင်ကြီး ကိုတွေ့ရတော့ ရင်တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်၊ ဒီအပေါ်မှာသာမမဝင်း ကို လိုးလိုက်ရရင် ဟူသောအတွေးဖြင့် လက်တွေ ပင်တုန်လာ၏၊ ဒေါ်ဝင်းပပ က.ကြမ်းမှာ ခနချထားလိုက်ပါအုန်းကွ မောင်မိုး ရဲ့ မလေးဘူးလား နေအုန်း ပြီးမှ ဒီနားမှာ တင်မလို့..ဒေါ်ဝင်းပပ က တံခါးအနောက်ဘကနားက ဘီရိုတခုကို ဖွင့်လို့ရအောင်တံခါးကို ပြန်စေ့လိုက်သည်၊ ထိုဘီရိုအနားကို အသွား သူခြေထောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဒေါက်ဖိနပ် တရံကိုသွားတက်နင်းမိပြီး ခြေခေါက်ကာ ချော်လဲ မလိုဖြစ်သွား၏။.အမေ့…အို…ခြေမြန်လက်မြန် မိုးအောင်သူ တယောက် လှမ်းထိန်းကာ ပွေ့လိုက်လို့ ကြမ်းပြင်နူင့် မျက်နှာ မအပ်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။
မမဝင်းဘာဖြစ်သွားလည်းဟင်.ခြေခေါက်သွားတယ် ထင်တယ်အား…ခြေထောက်နည်းနည်း နာ သွားတယ်..ရတယ်မမဝင်း ခြေမထောက်နဲ့ ကျနော် ကုတင်ပေါ် သွားတင်ပေးမယ်..မိုးအောင်သူ ကသူ့ရင်ခွင်ထဲ အိစက်နေသော ဒေါ်ဝင်းမမ ကိုယ်လုံးလေး ကို မလွတ်ချင်လို့ အသာပွေ့ပြီး ကုတင်ဆီသယ်လာခဲ့သည်၊ ဒေါ်ဝင်းပပ ရှက်သွေးဖြန်းပြီးလှချင်တိုင်းလှနေသော မျက်နှာလေး ကိုငုံ့ ကြည့်ရင်း မနေနိူင်တော့သော၊ မိုးအောင်သူ တယောက် ဒေါ်ဝင်းပပ ကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်ရင်း တဆက်ထည်း နူတ်ခမ်းနုနု လေးကိုငုံ့ကာ နမ်းစုပ်လိုက်မိတော့သည်။ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ နူတ်ခမ်းလေး များက အမြင်မှာတင် အလွန်အမင်း လှ ရုံမက၊ သူ့နူတ်ခမ်းနူင့် ဖိကပ်လိုက်တော့ အတွေ့ မှာလည်း နူးညံ့ ပျော့ပြောင်းလှ ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ အောက်နူတ်ခမ်းလုံးလုံးလေး ကို ငုံခဲ လိုက်တော့ အရသာ မှာလည်း ချိုမြိန် လှပေသည် ဟု မိုးအောင်သူ စိတ်ထဲ ထင်မိလေသည်။
ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ ရှက်လို့ လားမသိ မျက်လုံးလေး မှေး စင်းထားသော်လည်း၊ သူ့ နူတ်ခမ်းတွေကတော့ မိုးအောင်သူ ရဲ့ အစုပ် အနမ်းတွေကို ရမက် ပြင်းပြင်းနဲ့ တုန့်ပြန် နေလေရဲ့၊ သူ့လက်တွေကလည်း မိုးအောင်သူရဲ့ လည်ဂုတ် ကို တွဲလဲ ခိုဆွဲထားသည်။ ဒေါ်ဝင်းပပ ရဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေး ကို ဖက်ထားတဲ့ မိုးအောင်သူရဲ့ လက်တွေကလည်း အောက်ဘက် ကို လျောချ ပြီး သူ့တင်ပါးထွား အိအိ ကို ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်၊ မိုးအောင်သူ က ကျပ်ကျပ် ကလေး စည်းထားတဲ့ ဒေါ်ဝင်းပပ ထမိန်ကို ဖြေလျှော့ ပြီး ချွတ်ချလိုက်တော့ ဒေါ်ဝင်းပပ အလိုက်သင့် ဖင်ကြီး ကို ကြွပေးရှာ၏၊ ဒေါ်ဝင်းပပ ရဲ့ ပေါင်တန် တွေက ဆင်စွယ် နူစ်ချောင်းလို အဆစ် အမြစ် မရှိ စင်းဖြောင့် ပြီး ဖြုဝင်း နေသည်၊ မိုးအောင်သူ က အာသာ ငမ်းငမ်း နဲ့ ပေါင်တန် ဖွေးဖွေး လေး တွေကို နေရာမလပ် အောင် နမ်းရှုံ့ နေမိသည်၊ ကုတင်ပေါ် မှာ ပက်လက်ကလေး ဒူးထောင် ပေါင်ကား ဖြစ်နေရှာတဲ့ ဒေါ်ဝင်းပပ ရဲ့ ပေါင် နူစ်လုံးကြား မိုးအောင်သူ တယောက် ရောက်နေရှာပေါ့၊ မိုးအောင်သူက သူ့ လက်ဖဝါးလေး တွေနဲ့ ပေါင် အောက်ပိုင်း သားလေး တွေကို ပွတ်သပ်ပေးနေရင်းက ဒေါ်ဝင်းပပ ရဲ့ ပေါင် အတွင်း အရင်းကျ ဆုံး မိုးခိုသား လေး တွေကို ရက်ပေးနေမိသည်။
လူတွင် မိုးခိုသား ဆိုသည်မှာ မိုးရွာထဲ မတ်တပ် ရပ်နေပါက မိုးရေ မစိုနိူင်သော နေရာ ကို ဆိုလိုပါသည်၊ ဤကားစာရေးသူ၏အတွေးဖြစ်၏။ဒေါ်ဝင်းပပ မှာလည်း မိုးအောင်သူ ၏ နူးညံ့ ပူနွေးနွေး လျှာကြီးက သူ့ အတွင်းသားအကျ ဆုံးနေရာတွေကို ရက်ပေးနေ သဖြင့် ကြက်သည်း တဖြန်းဖြန်း ထ လောက်အောင် အရသာထူး နူင့် တွေ့နေရလေရာ၊ နဂိုလ် ထဲက စိမ့်နေသော စောက်ရည်ကြည် များမှာ အခုတော့ အဖုတ်အပြင်သို့ ပင် လျှံကျ ကာ သူဝတ်ထားသော ဘွိုင်းရှော့ စတိုင် ဗစ်တိုးရီးယား စီးခရက် အတွင်းခံ ေဘောင်းဘီလေး ကို ရွှဲနစ် စေပါတော့သည်။စောက်ရည်ကြည်များ စိုရွှဲ နေသဖြင့် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ လေးမှာ ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ် ကို ကပ်လျှက် အဖုတ် ကွဲကြောင်းရာ ကို ထင်းထင်း ကြီး မြင်နေရပေရာ၊ မိုးအောင်သူက သူ့လက်ချောင်း ထိပ်ကလေး ဖြင့်၊ အကွဲကြောင်း တလျှောက် ပွတ်သပ်ပေးနေမိပြန် ပါသည်။ မိုးအောင်သူ က တဆင့်တက်ကာ ဒေါ်ဝင်းပပ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ကို ခါးသရေ မျှော့ကြိုး မှ တဘက်တချက် ဆွဲ ကိုင် ချွတ်လိုက်ရာ ဒေါ်ဝင်းပပ ကလည်း အလိုက်သင့် ဖင်ကြီး ကို ကြွပေးလိုက်သဖြင့်၊ အမွှေးအမြှင် ရိတ်ထား၍ ပြောင်နေသော အဖုတ် ကြီး မှာ ဖောင်းကားလျှက် ပေါ်လာတော့သည်၊ စောက်ရည်ကြည်များဖြင့် ရွှမ်းပြောင်လက် နေသော ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်ကြီး ကို မိုးအောင်သူ တယောက် အငမ်းမရ သူ့ပါးစပ်ဖြင့် ဖိကပ်ကာ စုပ်ယူလိုက်ရာ၊ ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ ထူထဲထဲ အဖုတ်နူတ်ခမ်း တဖတ် မှာ သူ့ ပါးစပ်တွင်းသို့ ပါလာခဲ့လေသည်။
အင့်…အားးးး ..အို့ …အိုးးကွယ်ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ သူ့ အဖုတ်နူတ်ခမ်းဖတ် လေးကို မိုးအောင်သူက သူ့ နူတ်ခမ်းဖြင့် အသာဖိညှပ် ဆွဲ လိုက်ရာ ထွန့်ထွန့် လူးအောင် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသံလေး ထွက် ငြီး ရုံ မက မိုးအောင်သူ ၏ ခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ပင် အားမလို အားမရ ဆုပ်ကိုင် ဆွဲ လိုက် မိလေတော့သည်။မိုးအောင်သူ ကလည်း ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ ကြောင်မ ကဲ့သို့ ငြီး သံလေးကြောင့် ပို စိတ် ထက်သန်လာပြီး သူ့ လျှာကို ရှည်နိူင်သမျှ ရှည်အောင် ဆန့် ကာ ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်တွင်း ထုတ်သွင်း ကစားလေတော့သည်။ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ ပြတ်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ကိုယ် ကြိုက်နူစ်သက်လှသည့် အစာ ကို ပြန်အမြည်း စားလိုက်ရ သူလို ဖြစ်နေပေရာ အရသာ အထွတ်အထိပ် ရောက် ပြီး ပေါင်တန်လေး နူစ်ချောင်း ဆန့်တန်းလျှက် တချီ ပြီးသွားရရှာတော့သည်။ ထိုအခါမှာ မိမိ လိင်တန်ကြီး တခုလုံးကလည်း မခံ မရပ်နိူင်အောင် တင်းမာ နေပြီ ဖြစ်သော မိုးအောင်သူ က ဒေါ်ဝင်းပပ ပေါင်နူစ်လုံးကြားမျာ ဒူးထောက် ထိုင်လျှက် သူ့ ပုဆိုးကို ဖြည်ချလိုက်လေသည်။
မိုးအောင်သူက ထောင်မတ် တင်းမာနေသော သူ့ လိင်တန်ကြီး ကိုဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်လှလှ အကွဲ ကြားမှာ အထဲနားထိ ခေါင်းကိုဒစ်မြုပ်သည့် အထိ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ သူ့ လက်လက်နူစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးများပေါ် အုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ အင်း ဒီတချီတော့ ရှိပါစေ ဦးပေါ့လေ၊ နောက်တခါဆိုရင် တော့ အဲ လို နေလို့ မရတော့ဘူး ငါ့ဒုတ်ကြီး သူ့ အဖုတ်ထဲ ထည့်နေတာကိုကြည့်ကို ကြည့်ခိုင်းရမယ်လို့ တေးထားလိုက်၏၊မိုးအောင်သူ မှာ အသား ညို သူဖြစ်ရာ သူ့ လိင်တန် ညိုညို ကြီး က ဖွေးဖြူ ဥ နေသော ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်လေး ထဲ ဖြေးဖြေး ခြင်း တိုးဝင် သွားသည် မှာ ကြည့်ရတာနူင့် ပင် အရသာရှိသည်ဟု ထင်မိလေသည်။ မိုးအောင်သူ အဖို့ မှာ လပေါင်း များစွာ စိတ်ကူးနူင့် မှန်းခဲ့ ရပြီး ဒီတသက်တော့ ဖြစ်နိူင်ခြေ မရှိ ဟု ထင်ထားခဲ့ ရသော သူ့ ဘောစိ မမ ကို လုပ်နေရ ခြင်း ဆိုသည့် အတွေးက ပင်လျှင် သုတ်ရည်များ ချက်ခြင်း ပန်းထွက် သွားရလှအောင် စိတ်လှုပ်ရှား မိနေပေသည်၊ ထို့ အတွက် ကြောင့်လည်း တလက်မ ဆို တလက်မ တအိအိ တိုးဝင် သွားသော သူ့လိင်တန် မှ ခံစားရသည့် အရသာ ကို အပြည့် အဝ ခံစားနေလေတော့သည်။
တချီပြီး သွား ခဲ့ သည့် ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ် တွင်း မှ အရည် များကြောင့် မိုးအောင်သူ၏ လိင်ချောင်းကြီး မှာ အခက် အခဲ မရှိ တိုးဝင် သွားသော်လည်း ၊ ခလေး လည်း မမွေး ဘူး၊ လင် နဲ့ လည်း ဝေး နေတာ ကြာ၊ နေပြီ ဖြစ်သော ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ သူ့ အဖုတ်တွင်း တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ပြည့်နှက် သွားသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။ မိုးအောင်သူလိင်ချောင်းကြီး သူ့ အဖုတ်ထဲ စေးစေးပိုင်ပိုင်တိုးဝင်လာတော့သူ့ဘိုက်မှာနစ် နေအောင် အရသာ ရှိလှပြီး ၊ မိုးအောင်သူ လိင်ချောင်းကြီး သူ့ အဖုတ်ထဲ မှ ဆွဲ ထုတ်လိုက် ချိန် ရင်ထဲ မှာ ဟာကနဲ ဖြစ် သွားရ၏၊ မိုးအောင်သူက သူ့ ပေါင် နူစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ်ထမ်း တင်ပြီး အားရ ပါးရ ဆောင့်သည့် အချိန်မှာတော့ သူ့ အဖုတ် အတွင်းသား နံရံ များမှာ မိုးအောင်သူ ဒစ်ကြီး ပွတ်သတ်မှု ကြောင့် ကာမ ဆိပ် ဒီရေလို တက်လာပြီး သူ့ဖင်ကြီး ကို ပါ ကြွကြွ ကော့ပေးနေမိတော့သည်။ မိုးအောင်သူ ကလည်း လူငယ် ပီပီ ဖန်းကနဲ ဖန်းကနဲ နေအောင် ပစ်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဒေါ်ဝင်းပပ ခမျာ အင့် ကနဲ အင်းကနဲ နေအောင် ခံစားနေရလေသည်၊ အခုတော့ ဒေါ်ဝင်းပပ တယောက် မျက်စေ့ကို စုံမှိတ်လျှက် သူ့လက်နူစ်ဘက်က အိပ်ယာခင်းကို ဆုပ်ဆွဲ ကာ မိုးအောင်သူ ၏ အလိုး အဆောင့်ကို အံကြိတ်ခံစားနေလေသည်၊ မိုးအောင်သူကလည်း သူ့ လီးကြီး ကို ဒစ်ပေါ်ခါနီး ထိ ဆွဲ ထုတ်ထုတ်ပြီး မှ အားရ ပါးရ ဖင်ကော့ ကာ ဆောင့်ဆောင့်ချသဖြင့် ဒေါ်ဝင်းပပ အိပ်ခန်းထဲ တွင် တဖန်းဖန်း တပြွတ်ပြွတ် အသံ များဖြင့် ညံစီ နေပေတော့သည်၊
မိုးအောင်သူမှာ မကြာခင် ပြီးတော့မယ် ဆိုတာ သိသော်လည်း ဒေါ်ဝင်းပပ ကို သူနူင့် ပိုပွင့်လင်း စေလိုသဖြင့် ဆောင့်လိုးနေရာ မှ ခနနားလိုက်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ မျက်နှာလေး ကို ငုံနမ်းလိုက်ကာ။
မမဝင်း..ပြီးတော့ မလားကျနော်တို့ ပြိုင်တူပြီးကြရအောင်လေဟုကပ်ပြောလိုက်ရာ၊ မျက်စေ့လေး မှိတ်ကာ ကြိတ်ခံနေရှာသော ဒေါ်ဝင်းပပ က မျက်လုံး မဖွင့် ပဲ ခေါင်းလေး ငြိမ့် ပြီးအင်း…ဟုသာ ဆိုလေသည်။ မိုးအောင်သူ က အားမလို အားမရ ဖြင့် ဒေါ်ဝင်းပပ နူတ်ခမ်း အစုံ ကို ဆွဲ ငုံ စုပ်ပစ်လိုက် လေရာ ဒေါ်ဝင်းပပ ခမျာ အဖုတ်ထဲ မှာလည်း ဆန့်တငန့်ငန့် နူင့် အရှိန်တက် နေတုန်း မို့ မိုးအောင်သူ လည်ကုတ် ကို သူ့ လက်များဖြင့် ဆွဲယူသိုင်း ဖက်ပြီး ပြင်းပြသော ရမက် အနမ်းများဖြင့် တုန့်ပြန်လာ တော့သည်။ ဒေါ်ဝင်းပပ ပေါင်တန် နူစ်ချောင်းကလည်း မိုးအောင်သူ ခါးကို ညှပ်ကာ သူ့ခြေကျင်းဝတ်ခြင်းခြင်း မိုးအောင်သူ ဖင်အနောက်ဖက်ကို ချိတ်လျှက် သူ့ အဖုတ်ဆီ မိုးအောင်သူ လိင်ချောင်းကြီး အဆုံးထိဝင်နိူင်အောင် ဆွဲ ယူ နေလေတော့သည်။ မိုးအောင်သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း မအောင့် နိူင်တော့ပဲ အပြီး သတ်ခါနိး တိုက်သည့် မုန်တိုင်း လို တဖုန်းဖုန်း ပစ်ဆောင့်နေမိတော့သည်။
ဖွတ်..ဖတ်..ဖွတ်ဖတ်.ဗြွတ်..ဗျိ..စွတ်ဖတ်အား.အား.အိ..အိ…
ဒေါ်ဝင်းပပ ကိုယ်လုံးတခုလုံးလည်း တောင့်တင်း တုန်ခါ သွားပြီး မိုးအောင်သူ ကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားလိုက်သလို၊ ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်အတွင်း နံရံများက လည်း လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြင့် မိုးအောင်သူ လိင်ချောင်း တချောင်း လုံးကို ဖျစ်ညှစ် ပေးသလို ဖြစ်နေတော့ ၊ မိုးအောင်သူ လိင်တန်ကြီး မှာ မခံနိူင်တော့ပဲ ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ သုတ်ရည်များ ဒေါ်ဝင်းပပ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ပန်းထည့် ပစ် နေမိလေတော့သည်။ဒေါ်ဝင်းပပ မှာ သူ့ အဖုတ်ထဲ သုတ်ရည်ပူပူ နွေးနွေး များပန်းထုတ်လိုက်ပြီး တဖြးဖြေး ပျော့သွားသော မိုးအောင်သူ လီး ကြီးကြောင့် အဖုတ် အတွင်း မှ အရည်များ စီး ထွက်လာရာ အိပ်ယာပေါ်ကျ ပြီး ကွက်ကုန် မှာ စိုး၍ထမိန်ကို လုံးထွေးကာအဖုတ် ပေါ် အုပ်လျှက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးထွက်ခဲ့လေသည်။မိုးအောင်သူ မှာ ရေချိုးခန်း ထဲ ပြေးဝင်သွားသော ဒေါ်ဝင်းပပ နောက်ပိုင်း အလှ ကို ကြည့် ရင်း ရင်တွင်း မှာ ပီတိ တမျိုး ခံစားလိုက် ရလေသည်၊ အရင်က ထမိန်ဝတ်ထား သော ဤ ဖင်လုံးကြီး များ ကို ကြည့်လျှက် အံကြိတ် ခဲ့ ရသူ၊ အခုတော့ ဖင်ပြောင်ပြောင် ကို မြင်နေရခြေပြီ၊ တချီ တောင် လိုးပြီး သွားပြီ ဆိုတော့ နောင် အလားအလာ များက လည်း ကောင်းမည့် သဘောရှိနေသဖြင့်၊ မိုးအောင်သူ တယောက် သူ့ ကံ ကို ပင် သူ မယုံနိူင်အောင် ဖြစ်ရသည်။
ဒေါ်ဝင်းပပ ရူးပေါက် ပြီး သူ့ အဖုတ်လေးကို ဆပ်ပြာ သုံး ရေဆေးသန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်သည်၊ ထမိန် ကတော့ အရည်တွေ ပေ နေပြီမို့ အဝတ်လျှော်မည့် ခြင်းထဲ ပစ်ထည့် လိုက်သည်၊ နောက်တော့ အမွေးပွ တဘက်တထည် ဘေစင်အောက် ဘီရိုလေး မှ ထုတ်ကာ ခါးအောက်ပိုင်း ကို ပတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့လေသည်။ဒေါ်ဝင်းပပထွက်လာတာမြင် ၍မိုးအောင်သူ ကရေချိုးခန်းထဲ ဝင် ပြီး သူ့ ကောင်ကြီး ကိုလည်း ဆပ်ပြာမွှေးဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ မိုးအောင်သူ ရေချိုးခန်း ထဲ မှ အိပ်ခန်း အတွင်း သို့ ပြန်ဝင်လာတော့၊ အဝတ် ဘီဒိုရှေ့ မှာ ဝတ်စရာ တခုခု ရှာနေသော ဒေါ်ဝင်းပပ ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်၊ ဒေါ်ဝင်းပပ အပေါ်ပိုင်း မှာ အင်းကျီချွတ်ထားပြီး အသားရောင် ဘရာဇီယာ ပျော့လေး ကို ဝတ်ထားပြီး အောက်ပိုင်း မှာတော့ အမွှေးပွ သဘက်ကြီး ကို ပတ်ထား၏၊
မိုးအောင်သူ ထွက်လာတာ တွေ့လို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၊ မိုးအောင်သူ မှာ ပုဆိုး မဝတ်ရသေးသဖြင့် လောလော လတ်လတ် ရေ ဆေး ထားသော မိုးအောင်သူ ၏ လိင်ချောင်းကြီး မှာ မပျော့ မ မာဖြစ်နေသ ဖြင့် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နာရီ ချိန်သီး ကဲ့သို့ ရမ်းရမ်း ရမ်းရမ်း ဖြစ်နေသည် ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။.ဟေ့…လုံချည် ဝတ်တော့ တခါထဲ အရှက် ကို မရှိဘူး….ဟီး..အမဝင်း ကလည်း ဘယ်သူရှိ တာမှတ်လို့.ကျနော်တို့ ချည်းပဲ ဟာကို..အေးလေ ငါရှိနေလို့ ပေါ့ မျက်စေ့ထဲ မှာ ကိုးယိုး ကားယားကြီး….မိုးအောင်သူ က ပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်ဘီဒိုရှေ့ ရပ်နေသော ဒေါ်ဝင်းပပ နောက်သွားရပ်လိုက်သည်။ ဒေါ်ဝင်းပပ တို့ အဝတ်ဘီဒို မျာ ခေတ်မှီ လှသော ကလော့ဆက် ဖြစ်ပြီး တံခါးမှာ ဘေးတိုက် ရှောတွန်းပိတ်ရသော မှန်တံခါး ဖြစ်လေသည်၊ မိုးအောင်သူ က ဒေါ်ဝင်းပပ အနောက် မှာ ကပ်ရပ်ပြီး ဘီဒိုတံခါးကို ကြည့်လိုက်တော့ မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ သူတို့ နူစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြလေသည်၊ မိုးအောင်သူ က မှန်သားပေါ်မှာ မြင်နေရသည့် ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ အသားရောင်ဖျော့ဖျော့ဘရာဇီယာက အောက်က လျှံထွက်တော့ မလို မို့မေါက် ထွားဖွံ့ လှသည့် ရင်သားအစုံ ကို အနောက်ဘက်မှ သိုင်းဘက် ကာ သူ့ လက်ဝါး နူစ်ဘက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
ဟေး..ဒေါ်ဝင်းပပ က မျက်ခုံးလေး ပင့်ပြီး ပြုံးစေ့စေ့ ဖြင့် တချက်လှမ်းတား သလို အသံပေးရင်း မိုးအောင်သူ့ လက်ကောက်ဝတ်နူစ်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သို့ သော်လည်း မိုးအောင်သူ ၏ လက်ဝါး နူစ်ဘက်ကတော့ အားရ ပါးရ ဆုပ်နှယ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဒေါ်ဝင်းပပ ပါးစပ် မှ ငြီးသံလေး တချက်ထွက်လာ ခဲ့သည်၊ ဖြေချထားသဖြင့် ဒေါ်ဝင်းပပ ခါးလည်ခန့် ရောက်နေသည့် နက်မှောင်ထူထဲ သော ဆံပင်အုပ်ကို မိုးအောင်သူ က သူ့မေးဖြင့် အသာ ဖယ်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ လည်တိုင်လေးကိုငုံနမ်းလိုက်သည်၊ သူ့ဖဝါး အောက်မှာလည်း မာတောင်ထလာသော ဒေါ်ဝင်းပပ နိူ့သီးခေါင်း နူစ်လုံး ပို သတိထား မိလိုက် သည်နူင့် သူ့လိင်တန်ကြီး ကလည်း တဖြည်းဖြည်း မာတင်း လာခဲ့ ပြန်ပါလေသည်၊ မှန်ထဲ မှာ ဒေါ်ဝင်းပပ မျက်လုံးလေး စင်းနေတာ တွေ့ရတော့ မိုးအောင်သူက ဒေါ်ဝင်းပပ ဘရာဇီယာကို ဂျိတ်ဖြုတ် ပြီး ပုခုံးနူစ်ဘက်မှ ကြိုးပါဖြုတ် ပြီး ကြမ်းပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်၊ အိုး လှလိုက်တာ နည်းတဲ့ နိူ့ကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဟု မိုးအောင်သူ စိတ်ထဲ မှာဖြစ်သွားရသည်၊ အခုမှ လွတ်လွတ် လပ်လပ် နိူ့ကြီး နူစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်နှယ်ရင်း မာတောင်နေသော နိူ့သီးခေါင်း လေး များကို လက်ဖျားလေး များဖြင့် ကျစ်လိမ့်လိုက်တော့ ၊ ဒေါ်ဝင်းပပ ကြောင်မလေး ငြီးသံ မျိုး ငြီးလာပြီး သူ့ ခေါင်းကို လည်ပြန်လှည့်ကာ မိုးအောင်သူ နူတ်ခမ်းများ ကို အငမ်းမရ ပြန်နမ်းလာခဲ့သည်၊ မိုးအောင်သူ က သူ့လက်တဘက်ဖြင့် ဒေါ်ဝင်းပပ ခါးမှာပတ်ထားသည့် သဘက်ကို ဖြေချလိုက်သည်၊ လုံးဝန်း စွံကား ဖေါင်းအိလှသည့် ဒေါ်ဝင်းပပ ဖင်လုံးကြီး နူစ်ခု ၏ အထိအတွေ့က က အေးစက် အိတင်းနေသဖြင့် သူ့ လိင်တန်ကြီး မှာ အရမ်း ကို မာတင်း လာခဲ့ရသည်၊
ဒေါ်ဝင်းပပ အဖို့ မှာလည်း ပူနွေးမာတောင်နေသည့် မိုးအောင်သူ ၏ လိင်ချောင်းကြီး သူ့ဖင်ကြားမှာ တိုးဝင်လာခဲ့သဖြင့် အိုကနဲ ပင် ဖြစ်သွားရပြီး သူ့ အဖုတ်တွင်း မှ အခုန ကထဲက စိုထိုင်းထိုင်း စဖြစ်နေရာက အခုတော့ အရည်လေးပင် စီးကျ ချင်လာခဲ့ရလေတော့သည်။
မိုးအောင်သူ က သူ့ကျောပြင်လေး ကိုတွန်းလိုက်တော့ အတွေ့ အကြုံ ရှိသော ဒေါ်ဝင်းပပ က သူ့ ဘီဒို မှန်တံခါးကို သူ့လက်နူစ်ဘက်ဖြင့် လှမ်းထောက် ပြီး သူ့ ဖင်ကြီး ကို ကော့ပေးလိုက်လေသည်၊ မိုးအောင်သူက လည်း ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ ကားစွင့်နေသော ဖင်ကြီး နူစ်လုံးကြား အောက်မှ ဖေါင်းမို့မို့ စောက်ဖုတ်ကြီး အဝ ကို သူ့ လိင်ချောင်းကြီး ကို တေ့ ကာ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်။အား..ကျွတ်စ်..ကျွတ်စ်..ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ်ကြီးထဲ မိုးအောင်သူ လိင်ချောင်းကြီး ဆွိ ကနဲ ဝင်သွားတော့ ဒေါ်ဝင်းပပ ဆီ မှ ငြီးသံလေး ထွက်လာခဲ့သည်၊ နာလို့ မဟုတ် အရသာရှိလှလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်သည်၊ ငတ်နေတာ ကြာပြီမို့လား၊ မိုးအောင်သူ က ဒေါ်ဝင်းပပ ခါးကျင်ကျင်လေး ကိုကိုင်ကာ တချက်ချင်း အားပါပါဖြင့် ဆောင့်လေတော့သည်၊ သူ ကော့ဆောင့်လိုက်တိုင်း ရမ်းခါနေသော နိူ့ကြီး များကို သူတို့ ရှေ့ မှန်သားပြင်ပေါ် မှာ တွေ့နေရလေရာ၊ သူ့အတွက်တော့ ဗီဒီယို လည်းကြည့် ကိုယ်တိုင်လည်းလုပ်ရသည့်အရသာတွေ့နေရလေတော့သည်.စွီ.ဖတ်..ဖတ်..ဖွတ်.ဖတ်…ဖတ်…အား…အား…အင့်…အင့်….မိုးအောင်သူ ဒီနေ့ အလုပ် ကို အစောကြီး ရောက် နေသည်၊ အရင်အပတ်က သူ့ ဘောစိ ဒေါ်ဝင်းပပ နူင့် ရမက်နယ် လွန် ကျွံ သွားခဲ့ ရပြီး ၊ ဒါ ပထမ ဆုံး အကြိမ် ပြန်တွေ့ ရမှာမို့ အရမ်း ပျော်နေသည်၊ သူ့ ကောင်ကြီး ကလည်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အောက် မှာ အတင်းတိုးထောင်ထ နေသဖြင့် ကျပ် ပြီး နေလို့ထိုင်လို့ မကောင်းဖြစ်နေရသည်။
ဟောလာပါပြီ မမဝင်း၊ လှလိုက်တာ မမဝင်းရယ် လို့ မိုးအောင်သူ စိတ်ထဲ ရေရွတ်မိလေသည်၊ဒေါ်ဝင်းပပ လို့သာ ခေါ်နေကြတာ ဝင်းပပ က အသက် ၃၀ သာ ရှိသေးသည်၊ အလုပ်ထဲ မှာ လူကြီး ပုံပေါက် အောင် ဒီဂရီ သိပ်မရှိသော လိပ်ခွံကိုင်း မျက်မှန်တလက် ကို တတ်ထားရာ မိုးအောင်သူ မျက်စေ့ထဲ မှာတော့ မျက်မှန်ကြော်ငြာတွေထဲ က မော်ဒယ် နဲ့ တောင် တူသေးတယ် လို့ တွေးမိသည်၊ရုံးခန်း ထဲ ဝင်လာတော့ နူတ်ဆက်ကြတဲ့ သူတွေ ကို စကားပြောရင်း သူ့ အခန်းရှိရာ သူလျှောက်လာရင်း လမ်းမှာ မိုးအောင်သူ နဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆိုင်မိ ပြီး မျက်နှာလေး ရဲ ကနဲ ဖြစ်သွား၏၊
ဂွတ်မောနင်း အမဝင်း…အေးအေး ဂွတ်မောနင်း မောင်မိုး…ဟု ဆို ပြီး သုတ်သုတ် သုတ်သုတ် နူင့် သူ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတော့သည်။ဝင်းပပ ပေါင်ခွဆုံ မှာတော့ စိုတိုတို ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ တကယ်တော့ တနင်္ဂနွေ တရက်လုံး အိမ်မှာ တယောက်ထဲ နေရင်း အိမ်မှာ ဟိုနေ့ က မိုးအောင်သူနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာ ပြန်စဉ်းစားရင်း သူ့ အဖုတ်လေး သူ ပွတ်နေခဲ့ မိသည်၊ ကိုတင်ထွတ် ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ ကိုတင်ထွတ်တို့ ဆီ မေမေ ရောက်နေသည်၊ မေမေ က သူတို့ မြို့ မှာ နေရတာ ပျင်းလို့ တဲ့ ဖေဖေ့ ကို ထားခဲ့ ပြီး ကိုတင်ထွတ် ရှိရာမြို့ လာလည် နေသည်တဲ့၊ နေကောင်းလား ဘာညာမေးပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်၊ ဝင်းပပ အဖုတ်လေး ကတော့ ရွစိရွစိ နဲ့၊ အရှိန်ရ နေပြီလေ၊ ဟိုနေ့ က မိုးအောင်သူ ၃ ချီ ဆွဲလိုက်တာ ဝင်းပပ တောင် တော်တော်လေး နူံးသွားသည်၊ ဒါတောင် ကိုယ်တော်ချော ကနှပ်ပြီး နောက်တချီ လုပ်ဖို့ ကြံနေသေးသည်၊ အိမ်က လူတွေ ရိပ်မိကုန်မှာ စိုးလို့ နှင်လွတ်လိုက်ရသည်၊ လူပျို လူငယ် ဆိုတော့ တချိန်လုံး မာနေသလား မသိ၊ ဝင်းပပ တောင် တော်ပါပြီ ဖြစ်သွားရသည်၊ သို့သော်လည်း မိုးအောင်သူ ပြန်သွားပြီး ခနနေတော့ သူ့ အဖုတ် က ပြန် တောင်းဆိုလာပြန်သည်၊ နောက်နေ့ စနေ အလုပ်မသွားတော့ အိမ်မှာပဲ နားလိုက်သည်၊ သူ့ အလုပ်က တော့ နေ့တဝက် ဖွင့်သဖြင့် မိုးအောင်သူ ရောက်နေမယ် ဆိုတာ သိသည်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မှန်းမသိ ရင်မဆိုင်ချင် သေးတာရယ်၊ သူ့အတွက် အလုပ်ရှင် အလုပ်သမား ဆိုတဲ့ ဆက်ဆံရေး ကို ဘယ်လို ဆက်ထိန်း ရ မလဲ ဆိုတာ လည်း မစဉ်းစားတတ် ဘူး ဖြစ်နေတာရယ် ပါသည်၊ ဝင်းပပ မှာ ဒါမျိုး အတွေ့ အကြုံလည်း မရှိ၊ တခါမှ လည်း မဖေါက်ပြန်ဖူး၊ ကိုယ့် ယောက်ကျား ကလွဲရင်၊ ဒါ ပထမဆုံး တစိမ်း ယောက်ကျား တယောက်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံ ဖူးတာ ပဲ။
အင်းလေ ကိုယ့်ဘာသာ ခတ်တည်တည် နေရင် ကောင်လေး မစ ရဲ လောက်ပါဘူးလို့တွေးရင် သူ့ စားပွဲ ပေါ်က စာရွက်စာတမ်းတွေ လှန်လှောရင်း အလုပ်ထဲ စိတ်မြုပ် ဖို့ ကြိုးစားနေ လိုက်သည်။အမဝင်း..ဒီမှာ အမဝင်းအတွက် ကော်ဖီ..ခေါင်းငုံ့ အလုပ်လုပ်နေသော ဝင်းပပတယောက် မိုးအောင်သူ အသံကြားတော့ မော့ကြည့်မိသည်၊ ဆံပင်ရှည်ရှည်၊ ဂုတ်ထောက်နူင့် မျက်နှာနုနု မိုးအောင်သူ ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ရင်ထဲ လှပ်ကနဲ ဖြစ် သွားသည်၊ ဒီနူတ်ခမ်း တွေ ပဲ ဟိုနေ့ က သူ့ နိူ့သီးခေါင်း တွေ ကို အငမ်းမရ စို့ ခဲ့တာ၊ သူ့ အဖုတ် ကိုလည်း ယုယုယယ နမ်းရူံ့ရက်ပေးခဲ့တာ ၊ ဝင်းပပ မျက်နှာ ပန်းရောင် တချက် ဖြန်းသွားသည်၊
အေးအေး ကျေးဇူးပါကွယ် မောင်မိုး…ဝင်းပပ က သူ့အလုပ်စားပွဲ ကြီးကိုပတ်ကာ သူ့ သားရေကုလားထိုင် ဘေးနားလာရပ်ပြီး ကော်ဖီခွက်ကိုစားပေါ်ပေါ်လာချ ပေးသော မိုးအောင်သူ ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏၊ သူ့လည်ချောင်း မှာ နည်းနည်း ကပ်သလို ဖြစ်သွားသဖြင့် လည်း ဟင်းဟင်း ဆိုပြီး လည်ချောင်းတချက် ရှင်းလိုက်မိသည်။သူကော်ဖီခွက်ကို ယူပြီး တငုံ သောက်လိုက်ချိန်ထိ မိုးအောင်သူ မလှုပ်မရှားရပ်နေသေးတာ တွေ့လိုက်ရ ၍ မော့်ကြည့်လိုက် မိသည်၊အမဝင်း နေကောင်းလား.အင်း ကောင်းပါတယ်..ဘာဖြစ်လို့လဲ ..မောင်မိုးရော…အင်း ဟိုနေ့ က အမဝင်းဆီက ပြန်လာပြီးကတဲ ကနေလို့ မကောင်းတော့ဘူး..ဟင် ဟုတ်လား…ဘာဖြစ်လို့လဲ…ဒီမှာလေ ကြည့်ပါလား..တချိန်လုံး အဲလိုဖြစ်နေလို့……အို….ဒေါ်ဝင်းပပ အိုဖြစ်လောက်စရာပါပဲ၊ မိုးအောင်သူ ပြနေတာက သူ့ ပုဆိုးအောက် က ထိုးထောင်ထ နေသော ဒုတ်ကြီး၊ ဝင်းပပ အာတောင် ခြောက်သွားရသည်၊ သူ့ ပေါင်ခွဆုံ မှ စိုစွတ်စွတ် က အခု တော့ ပိုရွဲလာသလို ဖြစ်သွားရသည်။
ဟဲ ့ မောင်မိုး..လူတွေ မြင်ကုန်မယ်နော်..အမဝင်း ..ကျနော် ဖိုင် စတိုခန်းမှာ စာရွက်သွားရှာမယ်နော် အမဝင်း ခနလေး လိုက်ခဲ့ ငါးမိနစ် ပဲ နော် ..မိုးအောင်သူက ပြောပြောဆိုဆို လှည့်ထွက်သွား၏၊ ဝင်းပပ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိကြောင်ပြီးကျန်ခဲ့သည်။သူတို့ ရုံးဖိုင်စတိုခန်းမှာ ကျဉ်းကျဉ်း ရှည်ရှည်နူင့် စာကြည့်တိုက် လို ဖိုင်တွေကို စင်တွေနဲ့ တင်ထားသည်၊ တော်ရုံလူတွေ ဝင်ခွင့်မပေး အမြဲ သော့ခတ်ထားလေ့ရှိသည်၊သူတို့မိန်းအော့ဖစ်၏ အပေါ်ထပ် အလွှာမှာ ရှိတော့လူလစ် လို့တယောက်ချင်းဝင်လျှင် အထဲ မှာ လူရှိနေမှန်းပင် မသိရပေ၊ မိုးအောင်သူ အတွင်းဘက် ဖိုင်စင်တွေ ကြားထဲ မှာ တယောက်ထဲ စောင့်ရင်းရင်တထိတ်ထိတ်ဖြစ်နေရသည်၊ ဒေါ်ဝင်းပပ လာမှ လာပါ့မလား၊ စောင့်နေရသည်မှာ သူ့အတွက် ကြာလှသည်ဟုထင်မိလေသည်၊ နာရီကို ကြည့်တော့ ၁ဝမိနစ်တောင် မရှိသေး တံခါးသံ ချက်ကနဲ ကြားပြီး လူဝင်လာသံ ကြားမှ သူ့ ကောင်ကြီးလည်း ဒိန်းကနဲ ပြန်ထောင် ထလာသည်။
မောင်မိုး..ဘယ်မှာလဲ..မိုးအောင်သူက အတွင်း ထောင့်နား မှာ ဆိုတော့ ဝင်းပပ မမြင်ရခြေ၊ သူ အတွင်းဘက် လျှောက်ဝင်လာမှ မိုးအောင်သူ ၏ ရုတ်တရက် သိမ်းကျံူး ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်၊သူတို့ နူစ်ဦးသား ၏ မွတ်သိပ်လှသော အနမ်းတွေ က နူစ်ဦး စလုံးကို သွေးတွေ ဆူဝေ လာစေခဲ့သည်၊ မိုးအောင်သူ က သူ့ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံချွတ်ချလိုက် သဖြင့် မတ်ထောင်နေသော လိင်ချောင်းကြီး က ဝင်းပပ ဗိုက်သားလေး ကို သွားထောက်မိသည်၊ မိုးအောင်သူ လက်ဖဝါးတွေ က ဒေါ်ဝင်းပပ ၏ မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်း ရင်အုံပေါ် ကို ရောက်သွားတော့ ဝင်းပပ က လှမ်းဆုပ်ကိုင် ဖမ်းထားလိုက်သည်၊
မလုပ်နဲ့ မောင်မိုး အင်းကျီတွေ ကြေကုန်မယ်..မိုးအောင်သူက မချင့်မရဲ နူင့် ဒေါ်ဝင်းပပ ထမိန်ကို ဖြေချွတ်တော့ ဒေါ်ဝင်းပပ မငြင်း ပါ အသာဖြေ ချွတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားက ကုလားထိုင်တလုံး နောက်မှီပေါ် လှမ်းတင်လိုက်သည်၊ ဖြောင့်စင်းပြိး လုံးကျစ် လှပလှသည့် ဒေါ်ဝင်းပပ ပေါင်တန်တွေ က ဝင်းကနဲ ပေါ်လာပြီး အသားရောင် ပင်တီလေးက ပေါင်ခွကြားမှာ စို ကပ်နေ၏၊ မိုးအောင်သူက ဒေါ်ဝင်းပပ ပင်တီလေး ကို သားရေကြိုးမှ ကိုင်ကာ ဆွဲချွတ်တော့လည်း မငြင်းရှာပါ၊ အိုး လှလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်လေး၊ မိုးအောင်သူ မျက်လုံးရှေ့မှာ အမွှေးအမြှင်မရှိ ဖွေးနု ဖေါင်းမို့ နေသော်လည်း ညိုတိုတို နူတ်ခမ်းအဖတ်လေး ဟ နေပြီး ပန်းရောင်ရင့်ရင့် အတွင်းသားလေး စိုတိုတို ကို တစွန်းတစတွေ့ နေရသည်။
မိုအောင်သူက ဒေါ်ဝင်းပပ ရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် လိုက်သည်။ ဒေါ်ဝင်းပပ ခြေထောက်တဖက်ကို မ ပြီး ဘေးနားက ကုလားထိုင်ပေါ်တင်လိုက်ကာ ကားသွားသော ဒေါ်ဝင်းပပ ပေါင်ခွဆုံ ကြား သူ့မျက်နာကို အပ်လိုက်တော့သည်။မိုးအောင်သူ ၏ လျှာကြီး သူှုအဖုတ်နူတ်ခမ်း ကို စိုစိုစွတ်စွတ်နဲ့ နွေးကနဲလာ ထိတော့ ဒေါ်ဝင်းပပ တကိုယ်လုံး နွေး ကနဲဖြစ် သွားပြီး အကြောတွေတောင်တောင့်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလဲပြိုမသွားအောင် မိုးအောင်သူ ဆံပင်ကို ဆွဲဆုပ်ကာ ကိုင်ထိန်းထား လိုက်မိပြီး မျက်လုံးကို လည်းတင်းတင်း ကြီး ပိတ်ထားမိ လေတော့သည်။ မိုးအောင်သူကတော့ သူ သွားရည် တမြှားမြှား ကျခဲ့ ရသော ဝင်းပပ ဖင်လုံးကြီး များ ကို လက်ဝါး နူစ်ဖက်က ဆုပ်နှယ်ပြီး သူ့ လျှာကြီး က ဒေါ်ဝင်းပပ အဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်း ကြီး ကို အားရ ပါးရ တပြတ်ပြတ် ကုန်းရက်နေမိလေတော့သည်၊ဒေါ်ဝင်းပပ မှာလည်း မိုးအောင်သူ ဘာဂျာ အပေးကောင်းမှုကြောင့် မကြာခင်ပဲ တွန့်တက်ကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်သွားရလေသည်၊ ဝင်းပပ က မိုးအောင်သူ ကို အသာ ဆွဲထူရင်း.မောင်မိုး ဒီထဲ မှာ တို့ သိပ်ကြာလို့ မရဘူး နော်…ဟုတ်..အမဝင်း..ဟို စားပွဲ ကို လက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးမလား ကျနော် အနောက်ကလုပ်လိုက်မယ် နော်..ဒေါ်ဝင်းပပ စကား ဆက်မရှည်တော့ပါ၊ မိုးအောင်သူ ကို ကျောပေးပြီး စားပွဲခုံစွန်းလေး ကို လက်နူစ်ဘက်ဖြင့် ထောက်ကိုင်ကာ သူ့ ဖင် ကြီးကို အနောက်ဖက် ကော့ပေးလိုက်လေသည်၊ သေးကျင်သော ခါးလေး အောက်မှ စွံကားတက်လာပြီး လုံးကျစ် ၀ိုင်းစက်နေသောဖင်ဖွေးဖွေးကြီး က မိုးအောင်သူ့ မာနေသော လိင်ချောင်း ကြီး ကို မထိန်းနိူင်လောက်အောင်တဆတ်ဆတ် တုန်လာစေခဲ့သဖြင့် အချိန်မဆိုင်းတော့ ပဲ ဝင်းပပ အနောက်မှာ နေရာယူ၊ ဝင်းပပ ပေါင်နူစ်လုံးကြားမှ အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်း အဝ မှ တေ့ကာ ဖိသွင်း လိုက်လေတော့သည်။
စွိ…စွတ်…အား…အင်း…နူစ်ယောက်စလုံး က အသံ ကျယ်ကျယ် မထွက်ရဲ ကြသော်လည်း ကာမစည်းဇိမ် အရသာ ကောင်းလှသောကြောင့် တိုးတိုး လေး ညှီး ညူရင်း တက်ညီလက်ညီ လိုးနေကြရာ၊ အခန်းလေး တွင်းထဲ အရည်ရွမ်းနေသော အဖုတ်ကြီးထဲ လိင်ချောင်းကြီး ဝင်ထွက်နေသံ၊ မိုးအောင်သူ ပေါင်ခြံနူင့် ဒေါ်ဝင်းပပ ဖင်လုံးကြီး များ ရိုက်ခတ်မိသံ တဖတ်ဖတ် တို့သာ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာနေလေတော့သည်။
အား ကောင်းလိုက်တာ အမဝင်းရယ်..အမ အဖုတ်ကြီး က အီစိမ့်နေတာပဲ လိုးရတာ…အင်း…တို့ လည်း ကောင်းတာပါပဲ ကွယ်…နောက်ဆုံး မိုးအောင်သူ က သူ့ လိင်ချောင်းကြီး ကို အဆုံးထိ ဖုန်းကနဲ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ စောက်ခေါင်းထဲ သုတ်ရည်တွေ တထုတ်ထုတ် ပန်းထည့် ပစ်လိုက်တော့သည်။ဝင်းပပ ရုံးရောက် ချလာတော့ မိုးအောင်သူ အံသြသွားသည်၊ မနေ့က ပြောတော့ ဒီနေ့ ကိုတင်ထွတ်ကို သွားကြိုရမှာ မို့ မလာတော့ဘူးတဲ့၊ အခု တော့ ရုံး ထဲ ရောက်ချလာ လိုက်တာ အပါး လှလှခြေလား၊ ဒီနေ့ အပြာရောင် မင်းသမီးလေး ပါလား၊ အပေါ်က မိုးပြာရောင် ဗြောင် ကို လက်ပြတ်မကျ လက်စကလောက်လည်း မရှည် ခေတ်ဟောင်းတုန်းက စတိုင်မျိုးကို ခေတ်ဆန်ဆန်ပြန် ပြင်ထားတဲ့ ရင်စိ၊ ကော်လာထောင်လေးနဲ့ ခါးတို အောက်က ထမိန်အထက်ဆင် ဖုံးရုံလေး၊ အောက်ကတော့ အပြာခံမှာ ကန်လန့်ဖြတ် လှိုင်းတွန့် အလုံးကြီးတွေ ပုံစံ အချိတ် ထမိန် နဲ့ အဲဒီ လှိုင်းကြီး က ဒူးဆစ် လောက်မှာပဲ ပတ်တယ် ရှမ်းထမိန်တွေ လိုမျိုး၊ ဆိုတော့ တင်သားနေရာ မှာက အပြာဗြောင်လေး ပဲ၊ ဖြစ်နေတယ်၊ ခါးမှာတင်းတင်းလေး ပတ်ဝတ်ထားတဲ့ ထမိန် ကြောင့် စွင့်ကား လုံးကျစ်နေတဲ့ တင်သားတွေက ထင်းထင်းကြီးဖြစ်နေ တယ်၊ မိုးအောင်သူ မနေ့က တနေ့ လုံး စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ပြီးတာတောင် သူညီတော်မောင်က ချက်ချင်းခေါင်းထောင်ထ လာတယ်။
အမဝင်း ဒီနေ့ မလာတော့ဘူးမှတ်လို့..ဆရာ့ လေယာဉ်က ဘယ်အချိန်ဆိုက်မှာလဲ….နေ့လည်မှလေ အဲဒါကြောင့် အိမ်မှလည်း နေရမှာ ပျင်း..ဒီမှာလည်းလုပ်စရာလေး တွေ ရှိ လို့ ထွက်လာတာ..ဝင်းပပ သူ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်နေတော့သည်၊ မိုးအောင်သူ မှာသာ ငေါင်တောင်တောင် ဖြစ် နေပြီး ၊ တကယ်လို့ ကိုတင်ထွတ် ပြန်ရောက်လာ လျှင် သူ ဘယ်လို နေရ ထိုင်ရ မလည်း ဆိုတာကို စဉ်းစား ဦးနှောက်စားနေလေသည်။.ဟေး မောင်မိုး ဒီဖိုင် ထဲ မှာ လိုနေတဲ့ အင်ဗွိုက်တွေ ရှာပြီး ဖြည့်လိုက်အုန်း..ရုတ်တရက် သူ့စားပွဲရှေ့ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်တဲ့ ဒေါ်ဝင်းပပ အသံကြောင့် မိုးအောင်သူ ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး အတွေးပျက်သွား၏၊ ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားသော ၊ဆပ်ကနဲ တုန်သွားသော၊ မိုးအောင်သူ ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ လည်း တမျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်၊.မောင်မိုး နေကောင်းရဲ့လား….ကောင်းပါတယ် အမဝင်း ..ဖိုင် တွေ ဆိုမှ ကျနော် တခု ပြစရာရှိသေးတယ် အဲဒါ အရေးကြီးမယ် ထင်တယ် ဟို ဖိုင်အခန်းထဲမှာ..ခနလောက် လိုက်ကြည့်ပါအုန်း..မိုးအောင်သူက ပြောပြောဆိုဆို ထထွက်သွားလိုက်၏၊ ဝင်းပပ တယောက် ချီတုံချတုံ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်၊ သူတို့ မိုးအောင်သူ သူငယ်ချင်း ဆီက ဘိ ရပြီးကတဲက ထိုဖိုင်ခန်းလေး ကို လုံးဝ မသွားကြတော့ အန္တာရယ် အလွန်များ ၍ ဖြစ်သည်၊ အခု တော့ မိုးအောင်သူ တခုခု ပြောခြင်လို့ထင်သည်၊ ဟု တွေးကာ ဒေါ်ဝင်းပပ လိုက်သွားလိုက်လေသည်။
ဝင်းပပ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နူင့် မိုးအောင်သူက အခန်းတံခါးကို ဂျက်ချလိုက်ပြီး ဒေါ်ဝင်းပပ ကို အတင်း ပွေ့ဖက်ကာ အသည်းအသန် နမ်းပစ်လိုက်သည်၊ ဝင်းပပ က အတင်းတွန်းထားပြီး၊.မိုးလေး..မနေ့ က ပဲ ကိုယ်တို့ သဘောတူချက်ရပြီးပြီလေ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ပါမယ် ဆိုတာ..အင်းလေ အမဝင်းရယ်..ကိုတင်ထွတ် လာရင် လို့ပြောထားတာလေ ကိုတင်ထွတ်မှ မရောက်သေးပဲဟာ…မိုးလေးက ရစ်ပြီကွာ..ကိုယ် ဒီကနေ သွားကြိုမှာ အဝတ်အစားတွေ ကြေလို့ မရဘူးလေ…အင်းပါ အမဝင်းရယ် အမဝင်းက အရမ်းလှလွန်းတော့ ကျနော့်ကောင်ကြီးပေါက်ကွဲတော့မယ်ဗျ ဒီမှာကြည့်..ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မိုးအောင်သူ က သူ့လုံခြည်ကို ကွင်းလုံးပုံချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံကို ပေါင်လည်ဆွဲချလိုက်သည်၊ သူ့ ဖွားဘက်တော် လိင်တန်ကြီး က ထောင်ကနဲ ထွက်လာသည်၊ အကြောပြိုင်းပြိုင်း နှင့် ဖေါင်းကား တင်းမာနေသော လိင်ချောင်းကြီးက တလုံးထဲသော မျက်စေ့ဖြင့် ဝင်းပပ ကို ကြည့်နေ၏၊
ကဲ ဒါဆိုလဲ လာ မမ စုပ်ပေး မယ် မြန်မြန်လေး စိတ်လျှော့လိုက်နော် မထိန်းထားနဲ့ …ဝင်းပပ က ပြောပြော ဆိုဆို မိုးအောင်သူ ကို လိင်တန်ကြီး မှ ဆွဲ ဆုပ်ကိုင် ခေါ်သွားပြီး အခန်းထောင့်က စက္ကူ ပုံးပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ မိုးအောင်သူ မတ်တပ်ရပ်လျှက် ဝင်းပပ အထိုင် ၊ မိုးအောင်သူ လိင်ချောင်းကြီးနဲ့ ဝင်းပပ ပါးစပ်ပေါက်နဲ့ က တည့်နေပေတော့ရာ၊ ဝင်းပပကထုံစံအတိုင်း ပုလွေ ပညာပြကာ မိုးအောင်သူ လီးကြီး ကို စစုပ်လေတော့သည်၊ လီးကြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ရောက်လာသည် နှင့် ဒေါ်ဝင်းပပတယောက် အပြင်လောက ကို မေ့လေပြီ ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖီးတွေ တက်လာပြီးအားတက်သရော စုပ်သလို သူ့ အဖုတ်တွင်းကလည်း အရည်ကြည် စိမ့် ထွက်ကျလာပြီ၊ ဆယ်မိနစ်မျှ စုပ်ပေးသော်လည်း မိုးအောင်သူ တယောက် ပြီးမဲ့ ပုံမမြင်၊ ဘယ်ပြီးမလဲ မနေ့ က တနေကုန် တနေခန်း ဆော်ထားတာ ဆိုတော့ တချီပြီးဖို့ တော်တော်ကြာနေတာပေါ့၊ ဒေါ်ဝင်းပပ လည်း မထူးတော့ ဟု စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ မိုးအောင်သူ လီးကြီးကို သူ့ပါးစပ်မှ ပြွတ် ကနဲနေအောင် ဆွဲထုတ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ကဲ မိုးလေး လာလာ ငါ့အဝတ်အစားတွေ မကျေအောင်လုပ်နော် …ဒေါ်ဝင်းပပ သူ့ ထမိန်ကို ကွင်းလုံးချွတ်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီမှာ ခေါက်တင်လိုက်သည်၊ နောက် သူ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခြေကျင်းဝတ်ထိ ဆွဲချကာ ခြေထောက်တဘက်ကို မထုတ်လိုက်သည်၊ နောက်တော့ စားပွဲခုံကို လက်နူစ်ဘက်ဖြင့်ထောက်ကိုင်ကာ ဖင်ကို နောက်သို့ ကော့ပေးလိုက်သည်၊မိုးအောင်သူ တယောက် ကမန်းကတန်း ပင် ဒေါ်ဝင်းပပ အနောက်မှာ နေရာယူ ပြီး သူ့ လီးကြီးကို သူလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါ်ဝင်းပပ ပေါင်နူစ်လုံးကြားမှ အနောက်သို့ ပြူနေဟန်ရှိသည့် နူစ်ခမ်းထူထူ အဖုတ်ကြီး အဝတွင် တေ့လိုက်လေသည်၊ နောက်တော့ ဖြေးဖြေးချင်း ဇိမ်ခံသွင်း ရာမှ အရှိန်တက်လာတော့သည်၊ နောက်တော့လည်း ဒေါ်ဝင်းပပ ဖင်လုံးများနှင့် မိုးအောင်သူ ပေါင်ခြံတို့ တဖတ်ဖတ် ရိုက်သံ များနဲ့ အတူ အသက်ရူသံတွေလည်း မြန်လာကြသည်။ မကြာခင် အတွင်းမှာပင် တယောက်နှင့်တယောက် အထာသိနေကြပြီ ဖြစ်သော သူနှစ်ဦးတို့ ပြိုင်တူ ကာမ အရသာ အထွတ် အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေတော့သည်။
အချစ် ကြည့်စမ်း မတွေ့ရတာ ကြာ လို့ ပိုမိုက်လာတော့တာပဲ..အင်း ပါ တွေ့မှ ချွဲပြီ တခါထဲ အဝေး မှာတုန်းကတော့ ဖုန်းကို တပတ်တခါ အနိူင်နိူင် ဆက်ပြီးတော့..ကိုတင်ထွတ်က ဝင်းပပ ကိုယ်လုံးလေး ကို ထွေးဖက်ပြီး နူတ်ခမ်းအစုံကို ဖမ်းစုပ်လိုက်သည်၊မတွေ့ရတာ ကြာနေပြီ ဖြစ်သော မယားချော လေးမို့ ကိုတင်ထွတ် ပစ္စည်းကြီးက မာတာတာ ဖြစ်လာပြီး ဝင်းပပ ပေါင် ရှေ့ပိုင်း ကို သွားထောက်မိလေသည်၊ ဝင်းပပ စိတ်ထဲ ကိုယ့်ကို ကိုယ် မလုံ မလဲ တော့နည်းနည်း ဖြစ်သွားသည်၊ အခုန နာရီပိုင်းလေး က မှ မိမိ နူတ်ခမ်းတွေ က မိုးအောင်သူ လီးကြီး ကို စုပ်ခဲ့သေးသည်၊ ပြီးတော့ မိုးအောင်သူ က လည်း လိုးလိုက်သေးသည်၊ မိုးအောင်သူ က တော်တော် နဲ့ မပြီးနိူင်လို့ လေဆိပ် ထွက်ဖို့ အချိန်ကပ်သွားခဲ့ရသည်၊ ပလုပ်ကျင်းဖို့ အဖုတ်ဆေး ဖို့ အချိန်မရတော့၊ မိမိ အဖုတ်ကို တစ်ရူး ဖြင့် သုတ်ကာ သန့်စင်ခဲ့သော်လည်း မိုးအောင်သူ သုတ်ရည်တွေက အတွင်းထဲ မှာကျန်နေသေးသည်၊ သူ လေဆိပ်ကို ကမန်းကတန်းမောင်းလာတော့သူ့ အဖုတ်တွင်းက တစိမ့်စိမ့် ပြန်ထွက်လာသဖြင့် သူ့ ပင်တီ မှာ စိုစိုစွတ်စွတ် ဖြစ်နေရသေးသည်၊ လေဆိပ်ရောက်တော့လည်း သူအတွင်းဝင်လို့ ရအောင် လုပ်ပေးမည့် အဆက်အသွယ်ကို လိုက်ရှာရ နောက် လေယာဉ် ကလည်း ဆိုက်လာပြီ ဆိုတော့ အချိန်မရတော့ခြေ။
ကိုတင်ထွတ် နူင့် ဝင်းပပ အခန်းတွင်း ရောက်သည်နှင့် ကိုတင်ထွတ် က ကြမ်းတော့သည်၊ ဝင်းပပ လည်း လင်တော် မောင် ဆိုတော့ မငြင်းဖယ်နိူင်၊ ကိုတင်ထွတ် အကိုင် အတွယ် အပွတ်အသပ်များ ဖြင့် ဆန္ဒရမက် တွေ ပြန်လည် နိူးထ လာရသည်၊ ကိုတင်ထွတ် သူ့အတွင်းခံကို ဆွဲချွတ်တော့ မှ ဝင်းပပ သတိရသည်၊ ဒုက္ခ ပဲ ငါ ဆေးဖို့ မေ့သွားပြီ၊ သူများသိသွားမလား၊ ရင် ထဲ မှာ တထိတ်ထိတ် နှင့်၊.အင်း အချစ် လည်း ကို့ ကို စောင့်နေရတာ ကြာနေပြီ ထင်တယ် ဟင်းဟင်း..အချစ် အရည် ဒီလောက်ရွဲ တာ တခါမှ တောင် မတွေ့ဘူးသလိုပဲ ..အို..ကိုကလည်း…ကိုတင်ထွတ် က အားရဝမ်းသာ စွာဖြင့် သူ့ လိင်ချောင်းကြီး ကို စွပ်ကနဲ ဝင်းပပ အဖုတ်ဝ တွင်တေ့ကာ စသွင်းကထဲက အားကုန် ဆောင့်လေတော့သည်၊ ဝင်းပပ မှာလည်း ပြီးခဲ့သည့် နာရီပိုင်းလေး ကမှ မိုးအောင်သူ လီးကြီး ဝင်ထွက်သွားခဲ့သော သူ့ အဖုတ်တွင်းသို့ ကိုတင်ထွတ်လီး ကြီး ဝင်ထွက်လာခဲ့ သည်မှာ စိတ်ထဲ တမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ စိတ်တွေက ပိုမို တက်ကြွ သလို ဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်၊ ထိုအတွက် ကြောင့်လည်း သူ့ကိုယ်တိုင်က ကိုတင်ထွတ် ကိုယ်ကြီး ကို တအားဖက်တွယ်လျှက် သူ့ ဖင်ကြီးကို ကော့ကာကော့ကာ အားရ ပါးရ တုန့်ပြန် နေမိလေတော့သည်။
ကိုတင်ထွတ်မှာ ယောက္ခမ ကြီးထက်စာလျှင် ပိုမိုကျစ်လစ် ကာ နုပျို တောင့်တင်း သော ကိုယ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင် ဇနီးချောလေး ကို မလုပ်ရတာ ကြာပြီ မို့ စိတ်အရမ်း တက်ကြွနေရာ များ မကြာခင်မှာပင်၊ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်ပြီး တချီပြီးသွားရလေသည်၊ ဝင်းပပ မှာလည်း သူ့ စောက်ခေါင်းတွင်းထဲ မှာ ယောက်ကျား နူစ်ယောက် ၏ သုတ်ရည်တွေ ရောနှော သွားပြီး သူ့ အဖုတ်တွင်းမှ ပင် လျှံကျလာကာ ဖင်ကြားသို့ စီးဝင်သွားတာ ခံစားသိနေရ လေရာ မကြုံစဖူး အတွေ့ အကြုံကြောင့် အကြောလေး တွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားရ လေတော့သည်။ဝင်းပပ တယောက် လည်း စိတ်ရှုတ်ထွေးနေရသည် ဘာမှန်း တော့ မသိ၊ ကိုတင်ထွတ် ပြန်ရောက် တော့ သူ့့ငယ်ချစ် လည်း ဖြစ် လင်လည်း ဖြစ်သူ နူင့် အတူတူ ပြန်နေလိုက်ရ လျှင် မိမိ ဘဝ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွား လိမ့်မည် ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ် တမ်းကြ တော့ ထင်သလို မဖြစ် နိူင်တော့မှန်း တဖြေးဖြေး ရိပ်မိလာခဲ့ ရသည်၊ ကိုတင်ထွတ် နူင့် သူ ခွဲနေရတာ ကြာ လို့ ညတိုင်း လိုလို အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်၊ သူ ကလည်း မိုးအောင်သူ နှင့် အတွေ့ အကြုံအသစ်များ ရလာခဲ့ သလို၊ ကိုတင်ထွတ် ကလည်း ဒေါ်ဒေါ်လှ ဆီ က အတွေ့အကြုံ များ ရခဲ့တာကို တော့ သူ သတိမထားမိ၊ ည ဘက် ကို တင်ထွတ် နဲ့ ကောင်းကောင်း အလိုးခံ ခဲ့ရပြီး အလုပ်ရောက် လာတော့ မိုးအောင်သူ နှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင် စေ့စေ့ မကြည့်ရဲ မျက်နှာပူ သလို ဖြစ် နေရသည်၊ မိုးအောင်သူ ၏ မျက်လုံး မျက်နှာထား တွေက ကြေကွဲ ဆွေးမြေ့နေ သလိုလို ၊ နှမြောနေ သလိုလို ဖြစ်နေသည်ဟု ဝင်းပပ စိတ်ထဲ မှာ ထင်နေ ခဲ့သည်၊ တကယ်က မိုးအောင်သူ နှင့် သူ က ကို တင်ထွတ် အပေါ် ဖေါက်ပြန် ခဲ့ သော်လည်း၊ အခု ဝင်းပပ စိတ်ထဲ မှာတော့ သူ မိုးအောင်သူ အပေါ်မှာ သစ္စာဖေါက်မိ နေသလို ခံစားနေရ၏။
ဝင်းပပ နှင့် ကိုတင်ထွတ်က လည်း ရုံးကို အတူတူ လာနေကြတာမို့ မိုးအောင်သူ အတွက် က လည်း အနားကပ် ဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိူင်တော့ခြေ၊ ထို့ အပြင် မိုးအောင်သူ ကို လည်း အလုပ်မှာ စိတ်ချ အားကိုးရပြီမို့ ကိုတင်ထွတ် လုပ်ခဲ့သည့် မြို့ ကို လွတ် ဖို့ အစီအစဉ် ပင် လုပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်၊ မိုးအောင်သူ က လည်း ဒီအတိုင်း ရုံးမှာ စိတ်ဆင်းရဲ နေရမည့် အတူတူ စိတ်ပြေလက်ပျောက် နယ် ကို သွားတာက ပိုကောင်းမည် ဟုတွေးကာ အမြန် ဆုံးသွားနိူင်အောင် ပြင်ဆင်တော့သည်၊မိုးအောင်သူ နယ် မသွားခင် အမဝင်း နဲ့ တရက်လောက် အားရအောင် ချစ်ပါရစေ လို့ တောင်း ဆိုလာပြန်တော့ နဂိုလ်ထဲ က မှ စိတ်ယိုင်နေသည့် ဝင်းပပ တယောက် သူကြိုးစား ကြည့်မယ် လို့ ပြောလိုက်ရလေသည်၊မိုးအောင်သူ နယ်မသွားခင် တရက် ဝင်းပပ က သူ့ သူငယ်ချင်း တယောက်ကို အကူညီတောင်း ပြီး ကိုတင်ထွတ် ကို လိမ်ခိုင်းရလေသည်၊ သူတို့ ငယ်သူငယ်ချင်း တွေ မဆုံရတာ ကြာလို့ ဟု အကြောင်းပြ ပြီး မိုးအောင်သူ နှင့် သူ အချစ်စခန်း ဖွင့် လေ့ရှိသည့် ဘိ လေး ကို ရောက်လာခဲ့ရလေတော့သည်။
မိုးအောင်သူ နှင့် ဝင်းပပ မှာ အခန်းထဲ ရောက်တာနှင့်၊ ခနတာ ဝေးနေကြရတာကို ပင် တနှစ်တာလောက် ထင်နေကြ သူများ ဖြစ်နေကြရာ မီးတောက်လုမတတ် အနမ်းတွေ ဖြင့် နမ်းစုပ် ပွေ့ဖက် မိကြလေသည်၊ ဝင်းပပ မှာ ကိုတင်ထွတ် နှင့် ညတိုင်း လုပ်ဖြစ်နေကြသဖြင့် မထောင်းသာသော်လည်း မိုးအောင်သူ တယောက်မှာ ကား နေ့တိုင်း သူလုပ်နေကျ ဘော့စ်မမ ကို ရုံးမှာ မြင်သာ မြင်ရ မကြင်ရ ဖြစ်နေရှာသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရာမအောင့်အီးထားနိူင်တော့၊ ထမိန် အတင်း ဆွဲချွတ်ကာ ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေး ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကာ အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်း ကို ကုန်းရက် တော့သည်၊ နောက်တော့လည်း လူပျို ရိုင်း ပီပီ အားအင် အပြည့်နှင့်၊ တန်အောင် ဆိုပြီး ထပ်သောက်လာခဲ့တဲ့ အားဆေးတွေနဲ့ ဆိုတော့ ဝင်းပပ တယောက်ကိုတင်ထွတ် တလလောက် လိုးသလောက် ကို ခံရလေသည်၊ နောက် ဆုံး အနေနှင့် သူတောင်းဆိုထားသော ဝင်းပပ ၏ ဖင်ပေါက် လေးကို ပါ ခွင့်ပြုချက်ရ သဖြင့် ခရေပန်းဦး ဆွတ်ခူးလိုက်ရလေ သည်၊ ခရေပန်းကို တော့ သူ သေခြာ လေ့လာထားသလို အရမ်း မလုပ်ပါ၊ အသင့်ယူလာသော ကေဝိုင် ဂျယ်နှင့် အပေါက် သေခြာ ချောဆီလက်နှင့် ထိုးပေး၊ ပြီး အဆင်ပြေလာမှ ကွန်ဒန် စွတ်ထားသော သူ့ လီး ကြီး ကို ဖြေးဖြေးချင်း ထည့် လေသည်၊ ဝင်းပပ ၏ လှပ အချိုးပြေပစ်လှသော ဂစ်တာရှိတ် ကိုယ်လုံး ကြောင့် စွံကားနေသည့် တင်သား လုံးကြီး တွေကို လက် ၀ါး နှစ်ဖက်ဖြင့် တဘက်တချက် ဆုပ်နှယ်ကာ စက်ဝိုင်းပုံ လိမ့်ပေးနေရင်းက ဝင်းပပ ခရေပွင့်လေးထဲ သူ့လိင်ချောင်း ကြီး တဖြေးဖြေး ဝင်သွားတာ ကြည့်ရတာ အရသာရှိနေရုံ တင် မက ခရေပွင့်လေး ၏ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားပေးမှုကြောင့် ကြာကြာ ထိန်းမထားနှိင်တော့ပဲ ခနလေး ဖြင့် သူ့ကွန်ဒန် ထဲ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွားခဲ့ရလေသည်။
ဝင်းပပ ခမျာလည်း ပထမ ဆုံးအကြိမ် ဖင်ခံဖူးတာမို့နည်းနည်း တောာ့ ကျိမ်းစပ်စပ် နှင့် အခံရခက်ခဲ့လေသည်၊ သို့သော်လည်းမိုးအောင်သူကို သနားသော စိတ် ဖြင့် ဒါ နောက်ဆုံးပဲ လေ ဟူသော အသိဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူကိုယ်တိုင်က လည်း ဖင်အလိုးခံရတာ ဘယ်လိုနေမလဲသိချင်စိတ် အငုံ့လေး ကြောင့်လည်းကောင်းခံဖြစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်၊ ကေဝိုင်ဂျယ် များကြောင့်လည်းကောင်း မိုးအောင်သူ ၏ ညာှတာ ကြင်နာမှုကြောင့် လည်းကောင်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး သူထင်သလောက်တော့ မဆိုးဟု တွေးနေမိပါသည်၊မိုးအောင်သူက ခွဲခါနီး ဝင်းပပ နှုတ်ခမ်းလေး ကို အားရပါးရ စုပ်နမ်းရင်း.မမ ကို အရမ်းချစ်တယ် ဗျာ…ကျနော် တို့ တွေ့တာ နောက်ကျသွားတယ်နော်.မမ လည်း မိုးလေး ကို ချစ်ပါတယ်ကွယ်..ဒါပေမဲ့ ဘဝ ကို လက်တွေ့ ကျကျ မြင်ပြီး ဖြစ်သင့်တဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ တို့တွေ လက်ခံကြ ရမှာပေါ့နော်…မ မ နောက် တကယ်လို့ အခွင့်ရ မယ် ဆိုရင်ရော ကျနော့် ကို အခု လို ချစ်ခွင့်ပေး မလားဟင်…ဝင်းပပ တယောက် မိုးအောင်သူ မျက်နှာကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်ရင်း ခေါင်းလေး ညိမ့်ပြလိုက်မိလေတော့သည်။"},


{"title":"မမေ့နိုင်တဲ့ပွဲစျေးတန်းည","imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheq_wxrQI-PwneRhwQmDNPlddPI8jm2XDil1kGngnker7rnGtbnzwcUR28hKAEOk_KwdKa-IGWt5jrJwjLXAxl324wyP21f1NWBHcxWtw64QZ2ia9Ixj6EtIAQuDcspGo3ICixuQbjT4w/w128-h128-p-k-no-nu/e5b896b506c17beddc1353ae528d4bb3.jpg","content":"လွန်ခဲ့သော ၂၅နှစ်ခန့်က ရန်ကုန်မြို့
အကျဉ်းဌာန ထိပ်ပေါက်ဝ၌ အသက်၃၅
အရွယ်ခန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်ကာ တွေဝေရင်း တစုံတရာ
ကိုအလေးအနက် စဉ်းစားနေလေသည်။
သူ့အမည်ကတော့် ချိုမာ   ်ဖြစ်ပြီး
ခါးအမှုဖြင့် ထောင်ကျကာ ယနေ့မှလွှတ်
လာသူဖြစ်လေသည်။ခါးဆိုသည်မှာ
ခါးပိုက်နှိုက်အမှုကိုပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
မချိုမာ ်က လက်ရှိသူ့လက်ထဲမှာ
ပိုက်ဆံဆိုလို့ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမရှိ
ဘယ်သွားလို့ဘယ်လာရမှန်းမသိ
ထုံပေပေဖြစ်နေစဉ် ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ့ဝင်လာ
လေသည်။
ကြည့်မြင့်တိုင်မှာနေသော မိမိ၏ သူငယ်
ချင်းဖြစ်သူ မစိုးဆီသွားပြီး သူ့စီကအကူ
အညီရယူကာ ရွာသို့ပြန်ရန်ဖြစ်
လေသည်။ပြင်ပလောကနှင့်အဆက်
အသွယ်ပြတ်နေသည်မှာကြာပြီဖြစ်
သည့်အတွက် မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်
ဖြင့် ဟိုမေးသည်မေးလုပ်ကာ ကြည့်မြင့်တိုင်သို့သွားရလေသည်။
ကားစီးရန်ငွေမပါသဖြင့် လက်ထဲမှ
ထောင်ထွက်လက်မှတ် လွှမ်း ပြကာ
စပယ်ယာကို တောင်းပန်၍စီးသွား
ရလေသည်။
မစိုးတို့ရပ်ကွက်သို့ရောက်သည့်အခါ
သေချာမမှတ်မိတော့်သဖြင့် မနည်း
ပြန်စဉ်းစားယူကာ လိုက်ရှာရလေသည်။
လမ်းတွေ့ပြီး မှန်းဆကာ ရှာရင်းမစိုး
အိမ်ရှေ့နေရာစီသို့ရောက်လာလေသည်
သို့သော် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား
ထင်ထားသကဲ့သို့မဟုတ်ပေ။
မစိုး၏အိမ်နေရာတွင် သုံးထပ်တိုက်
သားသားနားနားကြီးတွေ့လိုက်ရဖြင့်
မစိုးတို့ပြောင်းသွားလောက်ပြီဟု
သိရကာ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်
ချလိုက်လေသည်။ဘယ်နေရာ
ပြောင်းသွားသည်ကို စုံစမ်းရန်အတွက်
ထိုအိမ်တွင် မေးကြည့်ဖို့ လူခေါ်ခေါင်း
လောင်းလေးကို တီးလိုက်သည်။
``ကလင် ကလင်''
မဆိုင်းမတွဘဲအိမ်အတွင်းမှ အိမ်ဖော်
ဖြစ်ဟန်တူသည့် ခလေးမတစ်ဦး ထွက်
လာကာ မချိုမာကို အူတူတူဖြင့် ကြည့်
လေသည်။
``သမီးရေ ဒီနေရာမှာ အရင်ကနေသွား
တဲ့ ငါးရောင်းတဲ့မစိုးတို့ ဘယ်ပြောင်း
သွားကြလဲကွယ်''
အိမ်ဖာ်မလေးက တွေဝေသွားပြီး
``ငါးရောင်းတဲ့ မစိုးတော့် မသိဘူးအန်တီ
သမီးက ရောက်တာမကြာသေးဘူး
ခနစောင့်နော် သမီးမေးပေးမယ်'ဟု
ပြောကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန်ပြင်နေတုန်း
``ဟဲ့  ချောစု ဘယ်သူလဲ'
ဟု အိမ်တွင်းမှ ခန့်ခန့်ညားညား အမျိုး
သမီးတစ်ဦးက အော်မေးရင်းထွက်လာ
လေသည်။
``ဟိုဟာလေ ဒေါ်လေး။ဒီက အန်တီကြီးက ဒီမှာ အရင်က ငါးရောင်း
တဲ့အိမ်ကို မေးနေလို့ပါ။အဲ့တာ
ထမင်းချက်ဒေါ်ထွားကို သွားမေးမလို့ပါ
ဒေါ်လေး''ဟု ပြာသလဲလဲဖြင့် ပြန်ဖြေလေ
သည်။
ထိုသို့ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဆိုပါ လူကုံထံ အမျိုးသမီးကြီးက
မချိုမာကို သေချာစိုက်ကြည့်လေသည်။
``ဟဲ့ နင်ချိုမာမို့လားး
မိမိအမည်ကို ခေါ်နေသဖြင့် ထိုအမျိုး
သမီးကို မချိုမာက သေချာပြန်စိုက်ကြည့်
ရင်း  တဖြည်းဖြည်း မစိုးနှင့်တူလာ
သယောင်ရှိလာလေသည်။
``ဟာ နင် နင် မစိုးမို့လား''
``ဟုတ်တယ်လေ သူငယ်ချင်း နင်ပြန်
လွှတ်လာပြီလား။လာ လာ။ဟဲ့ချောစု
တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း''
အိမ်ဖော်မလေးမှာ နားမလည်စွာ ဟိုကြည့်် ဒီကြည့်လုပ်ရင်း
တံခါးကို ပြာသလဲလဲဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။
မချိုမာကလည်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့်
မစိုးနောက်လိုက်သွားကာ  မစိုးညွှန်ပြ
သည့် ဇိမ်ခံဆိုဖာ ထိုင်ခုံကြီးပေါ်သို့
မဝံမရဲဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။
``အေး နင်ကတော့် ငါကိုကြည့်ပြီး ထူးဆန်းနေမှာပဲ။ဒီလိုဟ။နင်ထောင်ကျ
ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ ငါအိမ်ထောင်ကျ
သွားတယ်။ငါ့ယောက်ျားက ဘန်ကောက်က စက်ရုံတစ်ခုရဲ့
မန်နေဂျာ မုဆိုးဖိုကြီးပေါ့။ငါက အဲ့တုန်း
က အလုပ်မကောင်းတာနဲ့ ဘန်ကောက်
တက်ပြီး အလုပ်သွားရှာတယ်။
ကံကောင်းချင်တော့် အဲ့မှာအလုပ်လုပ်
ရင်း သူနဲ့ညားသွားတယ် ဆိုပါစို့''
ဟု ရှင်းပြလေသည်။
``သြော်  ကံကောင်းလိုက်တာအေ
အေးပေါ့ နင်တို့လို သူတော်ကောင်းတွေ
ကို နတ်မမှာပဲလေ။ငါ့မှာတော့် အရင်က
ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့အပြစ်တွေအတွက် ခုထိ
နောက်တရနေတုန်းပါပဲဟာ''
မစိုး။    ။``သူငယ်ချင်းရယ်။ဖြစ်ပြီးတာ
တွေမေ့လိုက်ပါတော့်။အခုနင့်ဘဝကို
အသစ်က ပြန်စပြီး အကောင်းဆုံးပြန်
ရေးပေါ့ဟယ်။ငါ့မှာ အရင်က နင့်ကျေး
ဇူးနဲ့ မကင်းခဲ့ပါဘူး။ငါအခု အဆင်ပြေ
နေတော့် နင်ကိုပြန်ကူညီမယ်။
ဘာလုပ်ချင်လဲပြောကြည့််။ဒါနဲ့ နင့်ရွာကို
မပြန်ရသေးဘူးလား
မချိုမာက တွေဝေငေးငိုင်သွားပြီး
မချိုမာ။     ။``အမေကတော့် ဆုံးပြီဆိုတဲ့
သတင်းငါကြားလိုက်တယ်။ငါ့ညီမ က
တော့် ဘယ်လိုနေလဲမသိ။ရွာပြန်ချင်
ပေမယ့် ငါ့အမျိုးတွေကို မျက်နှာပြရမှာ
ရှက်တယ်ဟာ။အလုပ်ကလည်း ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရလဲမလဲ မသိ
တော့်ပါဘူး သူငယ်ချင်းရာ''
မစိုး။    ။``လောလောဆယ်တော့် စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်အောင် ရွာပြန်လိုက်ပါ။ပြီးရင် ငါနင့်ကို အလုပ်
တစ်ခု စီစဉ်ပေးမယ်။စက်ရုံမှာ အလုပ်သမား ခေါင်းဆောင်နေရာ
ထားဖို့ ငါ့ယောက်ျားကို ပြောပေးမယ်။
နင်လစာကောင်းစေရမယ်။ဟုတ်ပီလား။
လောလောဆယ်တော့် ရော့် ဒါလေးကို
လက်ခံပေး''
ဟုပြောရင်း ငွေအလိပ်တစ်ခုကို မချိုမာ
လက်ထဲသို့ကမ်းပေးလေသည်။
မချိုမာက ကတုန်ကယင်ဖြင့်လှမ်းယူ
လိုက်သည်။
``ဒါနင်ရွာပြန်ဖို့နဲ့ လောလောဆယ်
သုံးဖို့စွဲဖို့ ငွေ၃၀၀၀။မနက်ဖြန်လောက်
ပြန်ချင်ပြန်လေ။ငါကားဂိတ်အထိ လိုက်
တင်ပေးမယ်။သြော် ဒါနဲ့ နင်ရွာပြန်တဲ့
လက်စနဲ့။နင်တို့ရွာမှာ ဘန်ကောက်
တက်ပြီး စက်ရုံမှာအလုပ်လုပ်ချင်
သူတွေရှိရင်ခေါ်လာခဲ့။ပွဲစားခပါ နင်ရစေ
ရမယ်။ငါတို့စီမှာ မိန်းခလေးအလုပ်သမ
တွေ လိုအပ်နေလို့ဟ။သူတို့ကို လစာ
ကောင်းကောင်းပေးမယ်။''
မချိုမာ။      ။``ရပါတယ် သူငယ်ချင်းရာ
ပွဲစားခ မလိုပါဘူးဟ။ငါခေါ်လာ ပေးပါ့
မယ်။''
မစိုး။       ။``ဒီလိုတော့် ဘယ်ဟုတ်မလဲ။
တန်ရာတန်ကြေး ရစေရမယ်။ကဲ ဒါနဲ့
ငါလေကြောရှည်မိပြန်ပါပြီ။သွား
နင်ရေမိုးချိုးထမင်းစား ပြီး အေးဆေး
နားလိုက်ဦး''
ဟုပြောလေသည်။ထိုနေ့က မချိုမာ
ကတော့် ထောင်ထဲမှာ အစားအသောက်
ကောင်းနှင့် ဝေးနေသည်မှာ ကြာပြီ
ဖြစ်သည့်အတွက် ဝက်သားဟင်းနှင့်
ပုန်းရည်ကြီးသုတ်ကို အားရပါးရ လွေး
လိုက်လေသည်။အဆီတက်၍လား
မသိ။ညဘက်ကို စောစောအိပ်ပျော်
သွားလေသည်။မိုးလင်းတော့် မစိုးက
သူ့ကိုယ်ပိုင်ကားလေးဖြင့် ကားဂိတ်
လိုက်ပို့လေသည်။မစိုးကို နှုတ်ဆက်ရင်း
ကားလက်မှတ်ကို ငွေ၅ဝကျပ်နှင့်ဖြတ်
ကာ ကားပေါ်တက်ထိုင်လေသည်။
မကြာခင် ကားမှာ တအိအိဖြင့် ထွက်
ခွါသွားပြီး မိမိ၏ မွေးရပ်မြေ ရွာလေးစီ
သို့ ရောက်သွားတော့်မည့်အတွက်
မစိုးမှာ လမ်းတွင်ရူခင်းများကို ကြည်နူး
စွာကြည့်ရင်းဖြင့် လိုက်ပါသွားပေသည်။
[မှတ်ချက်။       ။ထိုခေတ်က ငွေသုံး
ထောင်ဆိုသည်မှာ လွန်စွာမှတန်ဖိုး
ရှိလှပေသည်။ထမင်းတစ်ပွဲကိုမှ၃၀
ဆန်တစ်အိတ်ကိုမှ ရာဂဏန်းသာ
ရှိသော ခေတ်ဖြစ်လေသည်။]
မချိုမာ၏ ရွာခရီးစဉ်က ထင်ထားသလို
မဟုတ်ဘဲ ရွာသို့ရောက်သည်နှင့်
အမျိုးများက မိမိကို ဝမ်းသာတကြီးဖြင့်
ကြိုဆိုကြလေသည်။မိမိလက်ထဲတွင်
လည်း ငွေအနည်းငယ်ရှိနေတော့်
တူ တူမများအား မုန့်ဖိုးပေးရင်း မောင်နှမ
ဝမ်းကွဲများနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းနှောင်း
ဖြစ်များ ပြောကြလေသည်။
ရွာတွင်တစ်လခန့် ပျော်ပျော်နေပြီးသော
အခါ မစိုးပြောထားသော အလုပ်ကိစ္စ
အတွက် ရန်ကုန်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်
ချီတက်ရပေသည်။ဒီတခါမှာတော့်
မိမိနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ရန် မိမိ၏
တူမ ဝမ်းကွဲ သရဖီနှင့်သူ၏သူငယ်ချင်း
နှစ်ဦးဖြစ်သူ ဇာဇာနှင့် မေခိုင်တင်ပါ
ပါလာလေသည်။
သူတို့သုံးဦးသည်ကား အသက်၁၈နှစ်
ဝန်းကျင်ခန့်သာဖြစ်ပြီး တောသူများ
ဖြစ်သည့်အားလျောစွာ ကိုယ်လုံးကိုယ်
ပေါက် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နှင့် အသား
ညိုညိုဖြစ်လေသည်။
ဆွေမျိုးများက မိမိတို့ လေးဦးကို
ညနေစောင်းအချိန်၌ ကားဂိတ်အထိ
လိုက်ပို့ကြပြီး မိမိတို့ ကားထွက်ခွာသော
အခါ အောက်မှနေ၍ လက်များဝေ့ကာ
နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် မိမိတို့၏ကားမှာ ရွာလမ်းလေး
အတိုင်းတလိမ့်လိမ့်ဖြင့် ထွက်ခွာလာပါ
တော့်လေသည်။
``ဒေါ်လေး ရန်ကုန်ဆိုတာ
အရမ်းလှတဲ့ နေရာဆို။သုံးဘီးကား
ကြီးတွေ  တိုက်အမြင့်ကြီးတွေရှိတယ်
တဲ့။ရောက်ဖူးတဲ့ ဦးလေးတွေပြောပြတာ။''
ဟုဇာဇာက ပြောလိုက်လေသည်။
``အေးပေါ့သမီးရယ်။ဒေါ်လေးတို့က
ရန်ကုန်တင်မဟုတ်ဘဲ အရမ်းလှတဲ့
ဘန်ကောက်အထိကိုပါ လေယဉ်ပျံ
ကြီးစီးပြီး သွားရမှာကွဲ့''
မချိုမာက ပြောပြသောအခါ တူမဝမ်း
ကွဲ သရဖီနှင့်အတူ သူ့သူငယ်ချင်း
နှစ်ယောက်က သဘောကျဟန်
ဖြစ်သွားပြီး  လမ်းတွင်စိတ်ကူးဖြင့်
ပျော်နေကြဟန် မျက်နှာလေးများက
ဝန်းပနေကြလေသည်။
ထိုသို့သွားနေစဉ် ကားမူးသည့် အရှိန်
ကြောင့်လားမသိ။ခလေးမလေး သုံးဦး
က ကားပေါ်တွင် ထိုင်ခုံကိုမှီ၍ အိပ်ပျော်
နေကြပေသည်။မချိုမာက ကားပြတင်း
ပေါက်မှနေ၍ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်
နေစဉ် အမှတ်မထင်။မြင်ကွင်း တစ်ခုကို
မြင်လိုက်ရပေသည်။
ရှေ့ထိုင်ခုံမှ မိန်းမကြီးတစ်ဦး ငိုက်မျည်း
နေပြီး သူ့လည်ပင်းတွင် တစ်ကျပ်သား
ခန့်ရွှေဆွဲကြိုးပြောင်ပြောင် လက်လက်
ကြီးက မိမိကို ပြောင်ပြနေဟန် မြင်လိုက်
ရလေသည်။မိမိမှာ နောင်တဖြင့် အမှား
များစွာကို ပြင်ရန်ကြိုးစားနေပါသော်
လည်း မွေးတုန်းက စောရနက္ခက် နှင့်
ယှဉ်မွေးလာ၍လားမသိ။ဗီဇက ဖျောက်
ဖို့ရန် ခက်ခဲနေသည်။
လက်က ထိုမိန်းမ ဆွဲကြိုးနားထိ ရောက်
သွားပြီးကာမှ အသိတရားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မိမိ ပြန်ဆင်ခြင်လိုက်ပေသည်။
``မဖြစ်ဘူး ငါအဲ့တာတွေကို လုံးဝစွန့်လွှတ် ထားပြီပဲ။အဲ့တာတွေ
ကြောင့် ငါ့ဘဝကြီး တစစီပြိုကွဲပြီးပြီ။
ဘဝသစ်ပြန်စ နေတဲ့အချိန် ဒါမျိုး
ထပ်မလုပ်သင့်ဘူး''ဟု တွေးတောပြီး
မိမိ၏ ရမ္မက် ဆန္ဒများကို တွံ့တွေးနှင့်
အတူ မြိုချလိုက်သည်။ပြီးတော့် တူမ
နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် နည်းတူ
ထိုင်ခုံကို မှီပြီး မှေးစက်လိုက်လေသည်။
ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်
သွားသည်မသိ။သရဖီနိုးလိုက်သော
အခါမှ ထမင်းစားရန်မိမိကို နိုးလိုက်
ကြောင်းသိရလေသည်။ကားပေါ်မှာပဲ
ရွာက အမျိုးများထည့်ပေးလိုက်သော
ထမင်းထုတ်ကို ဖြည်ကာ
လေးဦးသား မြိန်ယှက်စွာ စားကြလေသည်။ထိုသို့ စားနေစဉ်
ကားစပယ်ယာ လေးက အနီးသို့ရောက်
လာပြီး ``ဟာ ဂျီးတော်ဗျာ။ဒီလမ်းခရီးက
အမဲသား ယူလာလို့ မကောင်းဘူး
နတ်ကြီးတယ်''်ဟု ပြောလေသည်။
``တောင်းပန် ပါတယ်သားရယ်
ဒေါ်လေးတို့ မသိလို့ပါ။နတ်တွေကို
လည်း ပြန်ကတော့်လိုက်ပါမယ်''
ဟု မချိုမာက တောင်းပန်လိုက်မှ
မပယ်ယာကောင်လေးက မချိုမချဉ်
မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထွက်သွားလေသည်။
ထမင်းစားပြီးသောအခါ  ထန်းလျက်ခဲ
ကို အချိုတည်းနေရင် ကားပေါ်တွင်
ဖွင့်ထားသည့် ရေဒီယိုမှလာသော
ကံ့ကော်တော် မျိုးအောင်သီချင်းကို
နားဆွင့် မိလေသည်။ခလေးမလေး
သုံးယောက်ကတော့် ဟိုငေးဒီငေးဖြင့်
လမ်းခရီး ရူခင်းများကို ကြည့်ကာ
ဆက်လက်လိုက်ပါကြလေသည်။
တစ်နာရီသာသာခန့်သွားမိသော်
ပေါက်တောရောက်သဖြင့် လေးဦးသား
ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အပေါ့အပါး
သွားကြလေသည်။တကိုယ်လုံး အခုမှ
ပေါ့သွားဟန်ရှိပြီး ကားပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်
ပေသည်။ရှေ့ဆက်သွားနေရင်း စိတ်အာ
ရုံက ရှေ့ကရွှေဆွဲကြိုး မိန်းမဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် မနည်းပြန်ဖျက်ယူရသည်။
သွားရင်းဖြင့် လမ်းခရီးတစ်နေရာတွင်
မီးရောင်ထိန်ထိန်လင်းလင်းဖြင့်
စျေးသည်တချို့ လမ်းတွင်အမယ်စုံ
ကုန်ပစ္စည်းများအား ရောင်းချနေ
သည်ကို တွေ့ရလေသည်။ထပ်သွား
လေရာ လူများစည်စည်ကားကားဖြင့်
ပွဲစျေးတန်းကြီး တစ်ခုကို တွေ့ရလေသည်။
``ဟာ ဒေါ်လေးရေ ဒါ သမီးကြားဖူးတဲ့
ဒေါနရွာဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ပွဲစားမ
ဒေါ်ပုလုံးပြောတော့် အဲ့ရွာမှာ အခုလို
တန်ဆောင်မုန်းလတွေမှာ ဘုရားပွဲ
တွေ လုပ်တယ်တဲ့။နံမည်ကြီး ဇာတ်
သဘင်တွေ လာကကြတယ်ပြောတယ်။
ကြည့်ချင်လိုက်တာ။မြို့မှာ အလုပ်လုပ်
လို့ သူဌေးဖြစ်ပြီး ပြန်လာမှပဲ
ဒီရွာက ပွဲတွေကို အဝကြည့်တော့်မယ်''
ဟု မေခိုင်တင်က ပြောလေသည်။
``ဟယ် လှလိုက်တာ ဟိုမှာကြည့်ပါဦး''
ဟု ဇာဇာက ချားရဟတ်အမြင့်တစ်ခု
ကို လက်ညိုးထိုးပြလေသည်။
သရဖီကလည်း ပွဲစျေးတန်းအတွင်း
ရောင်းနေသော ဘူးသီးကြော်ဆိုင်လေး
အတွင်းရှိ သမီးရည်းစား နှစ်ဦး ဘူးသီး
ကြော်ကို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ခွံ့
ကျွေးကာ ယုယကြင်နာနေကြသည်ကို
သဘောကျစွာကြည့်ရင်း တခိခိဖြင့်
ရယ်နေပါလေသည်။
မချိုမာကတော့် ထိုအရာများကို
စိတ်မဝင်စားချေ။အဘယ်ကြောင့်
ဆိုသော် မချိုမာကို ဖမ်းစားနေသော
မြင်းကွင်းများကား သူ့ကို သွားရေတဖြီး
ဖြီး ကျနေစေခဲ့လေသည်။
ရွာဘုရားပွဲဖြစ်သည့်အတွက်  တောသူ
တောင်သားများ  မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်ကြ
သည့် ရွှေငွေလက်ဝတ်ရတနာများကို
သူ့ထက်ငါ အပြိုင်အဆိုင် ဝတ်စားပြီး
ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပွဲစျေးတန်းဝယ်
လမ်းသလားနေကြသည်။
ထိုဒင်္ဂ၌ မည်သို့မျှအောင့်အီးခြင်းငှာ
မစွမ်းနိုင်ပါသဖြင့် ဒီတခါနောက်ဆုံးပဲ
ဟု မျက်စိစုံမှိတ် ဆုံးဖြတ်ကာ အလုပ်
တစ်ခုကို စတင်လိုက်ပါတော့်သည်။
``သြော် သမီးတို့ရေ  ဒေါ်လေးတို့
ဒီမှာ ခန ဆင်းနေခဲ့ရအောင်။ဒီရွာမှာ
ဒေါ်လေးအသိ ကိုကိန်းဆိုတဲ့ ဦးလေး
တစ်ယောက်ရှိတယ်။သူ့ကို ဒေါ်လေး
ဟိုးအရင်က  ပိုက်ဆံချေးထားတာ
ရှိတယ်။အခု လမ်းကြုံတုံး တခါတည်း
ဝင်ဆပ်သွားလိုက်မယ်။ကားက ဒီလမ်း
တစ်လျှောက်မှာ ပေါပါတယ်။တစ်ည
လုံးမပြတ်ဘူး။လာကြ လာကြ ဆင်းမယ်''
ခလေးမလေးသုံးဦးမှာ မိမိဆီက မမျှော်
လင့်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်
အူလည်လည် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း
မိမိတို့လွန်စွာမှ သွားချင်လှသည့် ဒေါန
ရွာဘုရားပွဲသို့ သွားရတော့်မည် ဖြစ်သည့်် အတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်
အထုတ်များကို မ ရင်းထလာကြလေ
သည်။
``ဟဲ့ စပါယ်ယာကောင်လေးရေ
ဒေါ်လေးတို့ ဒီမှာ ဆင်းမယ်ကွဲ့''ဟု
မချိုမာက လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။
``ဟာဗျာ စောနက တက်လာတုန်းက
ရန်ကုန်ဆို။ဂျီးတော်တို့ကတော့်
အမျိုးမျိုးပဲ။ရော့် ရော့် ငွေတစ်ဝက်ပြန်
ယူ ။ကျနော်တို့ကားက ခရီးသည်တွေ
ကို တန်ရာတန်ကြေးပဲ ယူတယ်''
ဟု စပါယ်ယာကောင်လေးက ပြောရင်း
ငွေတချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
``ရပါတယ်ကောင်လေးရယ် နင်မုန့်ဖိုးယူလိုက်''
ဟု မချိုမာက ပြောကြားရင်း ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။
ကားပေါ်မှဆင်းပြီးသောအခါ စပါယ်ယာ
က ဘာပြောလိုက်သည်မသိ။ပွဲခင်းက
သီချင်းသံများကြောင့် သေချာမကြား
လိုက်ရပေ။
ခြေချမိသည်နှင့် ခလေးမလေးသုံးဦးက
အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်သွားကြဟန်
တူသည်။``ဝေးးးးးး''ခနဲ့ သံပြိုင်အော်
ကြလေသည်။ပွဲခင်းထဲ အတော်အတန်
လျှောက်သွားကြလေရာ ရှုမညီးနိုင်သော
ကျေးလက်ရိုးရာ ပွဲစျေးတန်းကြီး၏
အလှအပများကို မြင်ရလေသည်။
ထိုစဉ်မှာပဲ ဒေါ်လေးမချိုမာကို လူတစ်စု
ခလုပ်တိုက်သွားကြရာ ဒေါ်လေးက
မကြေနပ်၍လားမသိ ``သေနာ တွေ
မျက်လုံးမမြင်ကြဘူးလား''ဟု လှမ်းအော်
လိုက်သည်ကို ခလေးမသုံးဦး သဘော
ကျကာ တခိခိဖြင့် ရယ်နေကြလေသည်။
အမှန်ကား ထိုသို့မဟုတ်။မချိုမာက
ဝင်တိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ဝင်တိုက်ပြီး
သည့် သကာလ မချိုမာလက်ထဲတွင်
ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံးပါလာသည်ကို
မည်သူမျှမသိကြချေ။မချိုမာက ထိုသူများ ထပ်၍အာရုံပြောင်းသွား
စေရန် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အကြံကတော့် ပိုင်ပ။မပိုင်၍လည်း မရဘူးလေ။ရန်ကုန်ကဲ့သို့ နေရာမျိုး
မှာတောင် နှစ်နဲ့ချီလုပ်စားလာခဲ့တာ။
ဒီလောက်ကတော့် မချိုမာအတွက်
ငှက်ပျောသီခွာစားတာထက်ပင် လွယ်
ကူနေပေသေးသည်။
မကြာမီ သူတို့ခြားရဟတ်စီးကြသည်။
ခြားရဟတ်ပေါ်ရောက်တော့် ခလေးမ
သုံးဦးက တဝါးဝါးအော်ကာ မျက်စိစုံမှိတ်
ပြီး ကြောက်ရွှံ့စွာဖြင့် စီးကြလေသည်။
ထိုခြားရဟတ်ပေါ်တွင်လည်း မချိုမာ
အတွက် သားကောင်ထပ်ရလေသည်။
သူ့ဘေးမှာထိုင်သော မိန်းမကြီး၏
နားကပ်နှစ်ဖက်ပင်။
သူတို့အချိန်အတော်ကြာ ပတ်၍မောသွား ကြလေသည်။ထိုအချိန်
၌ မချိုမာလည်း လက်ဝတ်ရတနာများ
စုံလင်စွာ ရလိုက်လေသည်။ထားရန်
နေရာပင်ခက်နေပါသောကြောင့် ခလေးမ သုံးဦး၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့
အနည်းငယ်မျှပြီး သယ်ခဲ့လေသည်။
``ကဲ ဒို့တွေ ပတ်ရင်းနဲ့ မောလာပီ
ရှေ့ကဆိုင်လေးမှာ အစာပြေ စားကြ
သောက်ကြတာပေါ့''ဟု
မချိုမာက ပြောပြီး
အသုတ်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ဝင်သွားကာ
စားသောက်ဖွယ်ရာများ မှာယူ စားသုံး
ကြလေသည်။ပွဲခင်းထဲမှာ စားရသည့်
မြိန်ယှက်မှုမျိုးကို ဘယ်အရာနှင့်မျှ
မလဲနိုင်ချေ။
ထိုစဉ်သူငယ်ချင်းသုံးဦး ခေါင်းချင်းတိုက်
၍ ဘာပြောကြသည်မသိ။ခနကြာတော့်
သရဖီက မချိုမာကို
``ဒေါ်လေး သမီးတို့ ဇာတ်ပွဲကြည့်ချင်တယ်။လိုက်ပြပါလား။''
ဟု ပူဆာလေသည်။
မိမိအလုပ်ပြီးသွားသည့်အတွက် ကျေနပ်တင်းတိမ်သွားသည့် မချိုမာက
``ကောင်းပြီလေ လိုက်ပြမယ်။ဒေါ်လေး
တို့ မနက်ကျမှ ကားကြုံပေါ်တက်ပြီး
ရန်ကုန်သွားကြတာပေါ့''ဟု ပြောလေသည်။
``ဝေးးးး''ခနဲ့ ကောင်မလေးသုံးဦး ထပ်ပျော်သွားကြပြန်ပါသည်။
``ဒါနဲ့ဒေါ်လေး သူငယ်ချင်းဦးကိန်းကို
ပိုက်ဆံသွားမပေးတော့်ဘူးလား''ဟု
ဇာဇာက မေးသောအခါ မချိုမာက
``သြော် စောနက သမီးတို့ အရုပ်ပစ်
ဆော့်နေကြတုန်း ပွဲခင်းထဲမှာ ကိုကိန်း
ဆိုတဲ့ ဦးလေးရဲ့ အမျိုးသမီးကိုတွေ့
တော့် ဒေါ်လေး ပေးခိုင်းလိုက်တယ်''
ဟုသာ ခလေးများကို အကွက်ရွှေ့ရ
ပါတော့်လေသည်။
``ကဲ ကဲ မြန်မြန်စားကြ။ပြီးရင် ဇာတ်ပွဲ
သွားကြည့်ကြမယ်''ဟုဒေါ်လေးမချိုမာကပြောသဖြင် ့သရဖီတို့သုံးဦး
ခေါင်းငုံကာ ဆက်စားနေကြသည်။
ထိုစဉ် ပွဲခင်းထဲမှ လူအုပ်တစ်စု ရုတ်ရုတ်
ရုတ်ရုတ်ဖြင့် မိမိတို့ဝိုင်းကို လက်ညိုး
တထိုးထိုးဖြင့်  ဆူညံ့ပူညံ့ဘာတွေ
ပြောကြသည်မသိ။ပြီးတော့် မိမိတို့
ဝိုင်းစီသို့ ဦးတည်ကာ ရောက်လာပါလေ
တော့်သည်။မချိုမာကတော့် ထိုအချိန်
တွင် မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့်ချေ။
``သူခိုးမတွေ သူခိုးမတွေ သူတို့ပဲ
ပွဲခင်းထဲမှာ လိုက်ပတ်ခိုးနေတာ''
ဟု သွားခေါခေါနှင့် လူကြီးတစ်ဦးက
ပြောလိုက်လေသည်။
``ဘာ ဦးလေးဘာစကားပြောတာလဲ
ကျမတို့က မိကောင်းဖခင်သားသမီး
တွေ''ဟုမေခိုင်တင်က လှမ်းပြောလိုက်
သည်။
``ဘာမိကောင်းဖခင်သားသမီးလဲ
သူခိုးမတွေ။အဲ့မိန်းမ ခိုးနေတာ ငါ့မျက်စိ
နဲ့တပ်အပ်မြင်ခဲ့တာ''ဟု ဦးသခေါက
ပြောလေသည်။
ထိုအခါ လူအုပ်ထဲမှ သြဇာရှိဟန်တူသူ
ဆံပင်တိုတိုနှင့် ယောက်ျလျှာ အမျိုးသမီး
ကြီးက
``ကဲ တော်ကြစမ်း။သေချာအောင်
စစ်ကြည့်မယ်။မှားတဲ့သူတော့် မလွယ်
ဘူးမှတ်။မိုးကျော် အကြောင်းကောင်း
ကောင်းသိစေရမယ်''ဟု ပြောကာ
သရဖီ၏ အိတ်ကို ဇစ်ဖွင့်ပြီး မှောက်ချ
လေသည်။ ချွင်ခနဲ့မြည်သံနှင့်အတူ
ပေါ်ထွက်လာသော ရတနာအချို့က
စားပွဲပေါ်သို့ကျလာလေသည်။
လက်ကောက်တစ်ဂွင်းဆို အတန်ကြာ
လည်ပြီးမှအရှိန်သေသွားသည်။
သရဖီ့ကို သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးက
မယုံနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ကြည့်ကြ
လေသည်။
``ငါမဟုတ်ဘူး။ငါမယူဘူး''ဟု
အကြောက်အကန် သရဖီက ငြင်းလိုက်
လေသည်။
``ပါးစပ်ပိတ်ထား''ဟုဒေါ်မိုးကျော်ဆို
သည့် ယောက်ျလျှာမကြီးက သရဖီ့ကို
အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။
ပြီးတော့် မေခိုင်တင်၏အိတ။့််ဇာဇာ့အိတ်
နှင့်မချိုမာ၏အိတ်ကို စစ်သောအခါတွင်
လည်း အလားတူရတနာပစ္စည်းများ
ကျလာလေသည်။
``ကဲ သူခိုးမတွေဘာငြင်းကြဦးမလဲ''
ဟု ဒေါ်မိုးကျော်က ပြောလိုက်သော
အခါ သရဖီက
``သမီးတို့ယူတာမှမဟုတ်တာ။ရုပ်ကို
လည်း သေချာကြည့်ဦး''ဟု
မိမိမျက်နှာကို လက်ညိုးဖြင့်ပြန်ညွှန်ရင်း
ပြောလိုက်သည့် ခန၌
``ဝှီးးးးးးးးဖြောင်းးးးးးးးးးးးးးးး''ခနဲ့
ဒေါ်မိုးကျော်မှ သရဖီ့ကို ပါးလှမ်းရိုက်
လိုက်ရာ အသံက ကျယ်လွန်းလှသဖြင့်
လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံး
ရပ်တန့်သွားကြပြီး ဆိုင်လေးသို့ လူအုံ့ကာ
ဝိုင်းငေးကြလေသည်။
သရဖီ့မှာ မြေပေါ်သို့ အရှိန်နှင့်တောင်
လဲကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းအတွင်းဘက်
က သွားနှင့်ခြစ်မိပြီး သွေးစစလေး ထွက်
လာလေသည်။မိမိတစ်သက် မိမိ၏
မိဘများကပင် ယခုလိုရိုက်ဖူးသည်
မဟုတ်။စီးကျလာသော မျက်ဝန်းအိမ်မှ
မျက်ရည်တို့နှင့်အတူ ဒေါ်မိုးကျော်ကို
မော့်ကြည့်နေရသော်လည်း တစုံတစ်ရာ
ပြောဆိုနိုင်ရန် စွမ်းအားမရှိတော့်ချေ။
ထိုအခါမှ မချိုမာက မအောင့်နိုင်တော့်ဘဲ
``အဲ့ပစ္စည်းတွေအားလုံး ကျမခိုးတာပါ
ရှင့်။ခလေးတွေကို မရိုက်ကြပါနဲ့'
ဟု ဝန်ခံလိုက်ရာ သရဖီတို့သူငယ်ချင်း
သုံးဦး မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများစွာဖြင့်
ဒေါ်ချိုမာကို လှမ်းကြည့်ကြလေသည်။
``ဘာမှခေါင်းခံဖို့မကြိုးစားနဲ့။လေးယောက်လုံးခိုးတာကို။ဟိုသုံးယောက်က
ငယ်နေလည်း ထိုက်သင့်တဲ့ အပြစ်တော့်
ပေးရမယ်။သနားပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ရင်
အဲ့အကျင့်က ပါသွားမယ်''
ဟု ဒေါ်မိုးကျော်က အနီးရှိမိန်းမတစ်ဦး
ပွဲစျေးအတွင်းဝယ်ထားသည့် ထားဝယ်ကြိမ်လုံးကို ခနယူကာ
တရမ်းရမ်းလှုပ်ပြရင်းပြောလေသည်။
``သမီးတို့ လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး
အဒေါ်ရယ်သမီးတို့ကို ဘာမှမလုပ်
ကြပါနဲ့နော်''ဟု ဇာဇာက မျက်ရည်များ့
ဝဲကာ သနားသမားဖြင့်တောင်းပန်
လိုက်လေရာ ဒေါ်မိုးကျော်က လက်ထဲရှိ
ထားဝယ်ကြိမ်လုံးဖြင့် ရွှမ်းခနဲ့ လှမ်းရိုက်
လိုက်ပါတော့်သည်။
``အမလေးး ကြောက်ပါပြီ''
ဟူသောအသံနှင့်အတူ ဇာဇာမှာ
ကျောကော့်သွားပြီး ကျောကိုလက်ဖြင့်
ပွတ်ကာ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
``ကဲ လေးယောက်လုံးမြေပေါ်မှာစောင့်
စောင့်လေးထိုင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို
ဖခုံးပေါ်တင်ပြီး ဂုတ်မှာယှက်ထားကြ''
ဟု ဒေါ်မိုးကျော်အမိန့်ပေးသဖြင့်
သူညွှန်ကြားသလို ကြောက်ကြောက်
ဖြင့် မျက်ရည်များဝဲကာ လုပ်ရပါတော့်သည်။
``ကဲ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့
အမည်နဲ့မိဘတွေအမည်ကိုပါ ပြောစမ်း
လိမ်ဖို့ကြိုးစားမယ်မကြံနဲ့။သွားစုံစမ်းလို့
မှားနေရင် မင်းတို့ပိုနာမယ်။အသားမနာ
ချင်ရင် အမှန်တိုင်းပြောကြ''
ဟု ဒေါသဖြင့်ပြောနေသော ဒေါ်မိုးကျော်
ကို ကြောက်သဖြင့် သူတို့လေးဦး၏
အမည်မှန်နှင့်မိဘအမည်များကို
ပြောပြရလေတော့်သည်။
ဒေါ်မိုးကျော်က သူ့အနီးရှိ အသားမဲစပ်
စပ် ပိန်ညောင်ညောင် မိန်းမတစ်ဦးကို
ဘာပြောလိုက်သည် မသိ။ထိုမိန်းမကြီး
က ခေါင်းငြိမ့်ပြီးချက်ချင်း ပြေးသွားကာ
ခနနေနေတော့်သူနှင့်အတူ ပွဲဆေးတန်း
တွင် ပန်းချီထိုင်ဆွဲနေသော ဦးလေးကြီး
ပါ ပန်းချီဆွဲသည့် ပစ္စည်းများကို ကိုင်ရင်း
ရောက်လာကြလေသည်။
ဒေါ်မိုးကျော်က ပန်းချီဆရာကို ဘာပြော
လိုက်သည်မသိ ပန်းချီဆရာမှာ ခနနေတော့် တကုတ်ကုတ်ဖြင့် သူ့
ပစ္စည်းများထုတ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေပါ
တော့်သည်။စက္ကူလေးခုတွင် မည်သည့်
အရာရေးဆွဲနေသည် မသိ။ပြီးလည်း
ပြီးရော ထိုစက္ကူများထိပ်တွင် ညှပ်ကလစ်တစ်ခုစီ ဆင်ပေးလေသည်။
ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ တစ်ဦးချင်း
အမည်ခေါ်၍ လိုက်ပေးလေသည်။
``ကဲ ကိုယ့်ဆိုင်းဘုတ် ကိုယ်ဖတ်ကြည့်
ကြ''ဟု ဒေါ်မိုးကျော်က ပြောသဖြင့်
ဇာဇာက ဘာများလဲဟု ဖတ်ကြည့်
လေသည်။
{{ကျမအမည် ဇာဇာပါ သူခိုးမဖြစ်ပါ
တယ်။အဖေနံမည်ကျော်အောင်။အမေနံမည်လှမိုး။ကျမတို့ကို အပြစ်ပေးမယ့်
ပွဲကို လာရောက်ကြည့်ရူဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်}}
များစွာမှရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းလှတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုဖတ်ပြီး ဇာဇာထပ်ငိုမိပါ
တယ်။ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ရမယ်ဆိုတာ
သိပြီး မိမိရဲ့သိက္ခာတင်မက မိဘများရဲ့
သိက္ခာတွေပါ မြောင်းထဲပစ်လိုက် ရတဲ့
အဖြစ်။မတော်လို့များ ရွှာက လူတစ်
ယောက်ယောက်ကများ မိမိတို့ကို
မြင်သွားပါက ကုန်းကောက်စရာ
မရှိလောက်အောင်မိမိတို့၏ အရှက်
သိက္ခာများ ကြေမွသွားနိုင််ပါသည်။
ဒေါ်ချိုမာနှင့်မိမိသူငယ်ချင်းများ၏
ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်လိုက်သော အခါတွင်လည်း မိမိနှင့်အလားတူပင်
ဖြစ်သည်။အဖေအမေနံမည်ကတော့်
ပြောင်းသွားတာပေါ့လေ။
ထိုစဉ် ငရဲမင်းမကြီး ဒေါ်မိုးကျော်စီက
ဆိုးရွှားလွန်းတဲ့ အသံတစ်ခုကြားလိုက်
ရသည်။
``ထစမ်းးးသူခိုးမတွေ နင်တို့အဲ့ဆိုင်းဘုတ်တွေကို ရင်ဘတ်မှာ ချိတ််ပြီးပွဲစျေးတန်းထဲ ဖင်လှန်ပြီးပတ်ရမယ်''
``အို´´  ``အမလေး''  ``ဟာ''
ကြားလိုက်ရသည့်စကား က မိမိတို့
နားကိုပင်မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။
ဘယ်လိုကြီးပါလိမ့်။အရှက်သိက္ခာခွဲချင်
တယ် ဆိုလည်း အခြားနည်းဖြင့်ခွဲပေါ့။
အခုဟာက မိမိတို့တစ်သက်နှင့်
တစ်ကိုယ်စောင့်စည်းဖုံးလွှမ်းခဲ့သော အရှက်ကိုလူပုံအလယ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အများသူငှာကို လိုက်ပြ
ရမည်လော။
သရဖီတို့သုံးဦးသား တအီးအီးနှင့်
အော်ငိုနေပါတော့်သည်။
မချိုမာကတော့် ရန်ကုန်တွင်နေခဲ့တုန်း
က သူကျင်လည်ရာ ဒုစရိုက်လောက
တွင် ခါးပိုက်နှိုက်များ လူမိုက်များ
ဂလေကချေများနှင့် အယားပြေ
လိင်ဆက်ဆံဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့
သို့ သိက္ခာကျခြင်းကမရှိပေ။
မိမိ၏ အရှက်အင်္ဂါကို အမှောင်ထဲတွင်
လိင်ဆက်ဆံဖော်ကို ပြရခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုမူကား လူစည်ကားလှစွာသော
ပွဲစျေးအတွင်း မိမိ၏ တင်ပါးကို အကာ
အကွယ်ကင်းမဲ့စွာ အများသူငှာကို
လိုက်ပြရမည်လော။စဉ်းစားရင်းဖြင့်
ကြက်သီးထလာကာ ဒေါ်မိုးကျော်ကို
နောက်ဆုံးအကြိမ်တောင်းပန်ကြည့်
လေသည်။
``အမရယ် ကျန်တဲ့အပြစ်တွေပေးချင်
ပေးပါ။ရိုက်ရင်လည်း ကြိတ်ပြီး ခံပါ့မယ်။
အခုလိုဟာကြီးက ကျမတို့ရှက်ပြီး
သေလောက်ပါတယ်။ခလေးသုံးယောက်
ကပိုဆိုးတာပေါ့။အမအိမ်မှာ ကျမကျွန်ခံ
ဆိုလည်း ခံပါ့မယ်။ဒါမျိုးတော့် မလုပ်
ပရစေနဲ့ရှင်''
``ရွှမ်းးးးးရွှမ်းးးးရွှမ်းးးးးးအားးးးး''
ဒေါ်မိုးကျော်၏ထားဝယ်ကြိမ်လုံး
အစွမ်းကြောင့် မချိုမာ ခါးကော့်သွား
လေသည်။
``ငါ့ကို ဘာမှဆရာလာမလုပ်နဲ့။ငါက
ပြောပြီးသားစကားကို ပြင်တတ်တဲ့လူ
မဟုတ်ဘူး။နင်တို့ကို ရိုက်စေချင်တာ
လား။စိတ်ချ။အပြစ်ပေးချိန်ရောက်ရင်
အားလုံးရှေ့မှာ ရိုက်မှာ။အခုဟာက
နင်တို့ အပြစ်ပေးပွဲကိုကြည့်ဖို့ လူပရိတ်
သတ် လိုက်ခေါ်နေတာ။ကဲကြာတယ်။
မတ်တပ်ရပ်စမ်း''
ဟု ဒေါ်မိုးကျော်က ပြောလိုက်သဖြင့်
လေးဦးသား ```ဟီးးးးးး''ဟု အကျယ်ကြီး
အော်ငိုကာ လေးလံစွာဖြင့် မတ်တပ်
ရပ်ရလေသည်။
``ကဲ အသက်ကြီးဆုံးကောင်မ
အရင်လာစမ်း''ဟုဒေါ်မိုးကျော်က
ခေါ်သဖြင့် မချိုမာမှာ သူ့အရှေ့သို့
တုန်ယင်စွာဖြင့် သွားရလေသည်။
``ဟိုခလေးမ သုံးယောက်။သေချာကြည့်
ထား။နင်တို့လည်း ခနနေ သူ့လိုပဲ
ဖင်တုံးကြီးတွေပြောင်ရတော့်မှာ''
ဟုပြောရင်း ဒေါ်လေးမချိုမာ၏ အနောက်က ထမိန်စကို မ လေတော့်သည်။ထမိန်စထိပ်ကို
ကျောဘက်တွင် တွယ်ချိတ်လေးများ
ဖြင့် ထိုးသီလိုက်သောအခါ ဒေါ်လေးချို
မာအောက်တွင် ဝတ်ထား သော ဇာစကတ်အပါးကိုမြင်တွေ့လိုက်
ရလေသည်။အရှေ့ဘက်က ထမိန်စ
ကလည်း နောက်က အစ၏အရှိန်
ကြောင့် ဒူးအထိ မြှောက်တက်သွား
သော်လည်း ရှေ့ကအရှက်က လုံနေ
ပါသေးလေသည်။
[မှတ်ချက်။    ။ထိုခေတ်အခါက ယခုကဲ့
သို့ အတွင်းခံများသုံးကြသည် မဟုတ်
ချေ။ဇာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စကဒ်ပုံစံ
ဆွဲသားအပျော့လေးကို အမျိုးသမီး
တော်တော်များများဝတ်ဆင်ကြလေသည်။စပ်စဖိုင်နာ ဆိုရင်လည်း
ပေါင်ရင်းလောက်ထိရှိပြီး ခြေနှစ်ပေါက်
နှင့် ခါးသားရေကြိုးစတွင် ဇာများဖြင့်
အလှဆင်ထားကြလေသည်]
``ဖင်ချွတ်လို့ရပြီ ကောင်မ။ဖင်တုံး
တစ်ဝှိုက်လုံးကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း
ပေါ်အောင်ချွတ်နော်။ဒါမှ ကျန်တဲ့
သူတွေအတွက် ကြည့်ရတာ အရသာ
ရှိမှာ''
ဒေါ်မိုးကျော်၏စကားက လေးယောက်
လုံး၏ရင်ခွင်စီသို့ နာကျဉ်စွာဖြင့် ထိုးစိုက်
သွားလေသည်။ဘာတဲ့ အများသူငှာ
မျက်စိပဓါဿ ဖြစ်စေရန် မိမိတို့က
အောက်တန်းစားများပမာ  ဖင်ချွတ်တာ
တောင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းချွတ်ပြ
ရမည်တဲ့။ရှက်ရွှံ့ခြင်းနှင့်အတူ စိတ်ဓါတ်
တွေကျကာ သက်သေပစ်လိုက်ချင်
ပေသည်။
``မြန်မြန်လုပ် အချိန်မရှိဘူး''ဟု
ဒေါ်မိုးကျော်က ဆော်သြလိုက်သဖြင့်
ဒေါ်လေးချိုမာ ဖင်စချွတ်ရလေသည်။
``ဟာဟား ခ်ခ်''ဝိုင်းကြည့်နေသော
လူအုပ်ကြီးစီမှ ရယ်သံသဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်
လာလေသည်။
ဒေါ်လေးချိုမာ၏ ဖင်တုံးကြီးကြီးက
အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့
ချေပီ။ဖင်ကြားရော ဖင်တုံးရောပါ
လှပသေသပ်စွာ ကောက်ကြောင်းများ
ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း မိမိဖင်လှ
ကြောင်း လက်မထောင်ဂုဏ်ယူရမည့်
အခြွိနျ တော့ျမဟုတျခြေ။
ဒေါ်လေးချိုမာဖင်က ကြည့်ကောင်းသဖြင့် သရဖီတို့တစ်သိုက်
တဒင်္ဂမျှကြည့်ရင်းသာယာ မိသလို
ဖြစ်သွားသော်လည်း
``ဟိုသုးံယောက် ဒီမှာလာတန်းစီပြီး
သူ့လိုပဲ ဖင်ချွတ်ကြစမ်း''ဟု
ဒေါ်မိုးကျော်၏ အမိန်းပေးသံကြောင့်
သရဖီတို့ အပျိုစင်သုံးဦးမှာ
ရှက်ရှက်ဖြင့် ဒေါ်မိုးကျော်ရှေ့ သွားရပ်
ရလေသည်။
စောနက ပိန်ပိန်နှင့်မိန်းမကြီးက မိမိတို့
လေးဦးကို ပြုံးပြရင်းဖြင့် မိမိတို့စီက ဆိုင်း
ဘုတျကိုယူကာ တဦးခငြျးစီ၏  အကြီငျ်
လည်ပင်းစတွင် ကလစ်ဖြင့် ညှက်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန် ဒေါ်မိုးကျော်ကလည်း မိမိတို့
နောက်က ထမိန်ကို ကျောတွင် ချိတ်ပြီး
သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့အပျိုစင်သုံးဦး
ဖင်ချွတ်ကြပါတော့်သည်။
စိတ်မှန်းဖြင့် ချွတ်ရသောကြောင့် အနောက်တွင် မိမိတို့ဖင်က မည်သို့
အရှက်ကင်းမဲ့စွာ မင်းမူနေသည်ကို
တော့်မသိချေ။တစ်ယောက်ဖင်တစ်
ယောက်အပြန်အလှန်ကြည့်ရင်း
ဖြင့်သာ မျက်စိအရသာတွေ့နေပါ
သော်လည်း မိမိဖင်လည်း ပေါ်နေသည်
ဟု အသိရှိသောကြောင့် မျက်လုံး
အတွင်းမှ မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင်
ကျနေပါတော့်လေသည်။
မေခိုင်တင်၏ ဖင်တုံးတစ်ဖက်တစ်ချပ်
စီမှာတော့် ဝဲခြောက်ဖတ်ကြီးများ
ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး
ကုတ်ရာများကြောင့် ပွန်းပဲ့ကာ
သွေးစို့နေလေသည်။ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီး
အတွင်းမှ ခေါင်းပေါင်းပေါင်းထားသော
အဖိုးကြီးတစ်ဦးထွက်လာက မေခိုင်တင်
အနီးတွင်လာရပ်ပြီး
``သမီးးး အဘက ဒီနယ်တစ်ဝှိုက်က
နံမည်ကျော်ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပဲ။
သမီးဖင်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အနာတွေကို
ပျောက်ကင်းစေဖို့ အဘဖော်ထားတဲ့
ဆေးဘူးကို ပေးခဲ့မယ်။တစ်နေ့သုံးကြိမ်
သာ ရေနဲ့ဖျော်ပြီးလိမ်း။တစ်ပတ်လောက်
ဆို ကောင်းသွားမယ်''ဟု ပြောပြီး
ဘူးတစ်ဘူးကို မေခိုင်တင်၏ ဘေးတွင်
ချထားသည့် လွယ်အိတ်စီသို့ ထည့်ပေး
လိုက်လေသည်။
မေခိုင်တင်၏ အဖြစ်ကတော့် ဖင်ပေါ်၍
အရှက်ကွဲနေပါသည်ဆိုမှ ဖင်ဆေးဆရာ
နှင့် လာတွေ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ရှက်စိတ်
က မွန်ထူနေပြီး အရှေ့ကိုသာ ငေးစိုက်
နေပါတော့်သည်။
ဇာဇာ့ဖင်ကတော့် အတန်ငယ်ဖြူပြီး
မွေးညှင်းပေါက်လေးများကိုပင် အသေး
စိတ်မြင်နေရသည်။သရဖီ၏ ဖင်က
လုံးလုံးကျစ်ကျစ်ဖြစ်ပြီး ထုထည်တောင့်
တင်းလေသည်။ပြောရမည်ဆိုလျှင်
လေးယောက်လုံး ဖင်ကြီးမများ ဖြစ်ကြ
လေသည်။
``ကဲ ပွဲစျေးတန်းတစ်ခုလုံး နင်တို့
ပတ်ကြမယ်။လာကြ လာကြ''ဟု
ဒေါ်မိုးကျော်ခေါ်လိုက်ရာ လေးဦးသား
တအီးအီးဖြင့်အသံထွက်လာပြီး
အသုတ်ဆိုင်လေးအတွင်းစီမှ ပြင်ပလမ်း
စီသို့ စတင်ထွက်ခွာကြပါတော့်သည်။
``ဟဟားးးဟားးးးး''လူအများ၏
ဖင်တုံးအားပေးသံက ကျယ်လောင်စွာ
ထွက်ပေါ်နေပါသောကြောင့် လေးဦး
သား ရှက်စိတ်မွန်ထူကာ မိမိတို့
မျက်နှာများကို လက်ဝါးဖြင့် ကာရံ့ကာ
လမ်းလျှောက်နေကြပါတော့်သည်။
``ဟဲ့ကောင်မတွေ လက်နဲ့ဘာလို့
မျက်နှာကို ကွယ်ထားကြတာလဲ။
အဲ့လက်တွေက အရမ်းအားနေကြတယ်
ပေါ့။ကောင်းပြီလေ။အလုပ်ပေးမယ်။
နင်တို့ရဲ့ ဖင်တုံးနှစ်ခုစီကို လက်တစ််ဖက်
တစ်ချက်စီနဲ့ ရိုက်ရိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်
ကြ''ဟု ဒေါ်မိုးကျော် အော်လိုက်ရာ
ရေနစ်ပါတယ်ဆိုမှဝါးကူထိုးခံရသူ
ပမာ လေးဦးသား တစ်ပူပေါ်တစ်ပူဆင့်
အရှက်များ ကွဲကြလေသည်။
``ပတ် ပတ် ပတ် ပတ်''
မိမိတို့၏ ဖင်များကို ဖြေးညှင်းစွာ
ပုတ်ခတ်ကြရင်း သွားနေပါသော်လည်း
ဖင်တုံးက အဆီခေါက်များ၍လားမသိ။
အထက်ပါကဲ့သို့ အသံမြည်လေသည်။
``ဟဟားဟားဟား''``ဝါးဟားဟားဟား''
လမ်းတွင်တွေ့သူများက သူတို့ကို
သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်မောကြပြီး
တချို့ဆိုလျှင် နောက်မှလိုက်လာကာ
ဖင်လိုက်ကြည့်နေပါသဖြင့် သူတို့
နောက်ကျောတွင် လူများတဖြည်းဖြည်း
နှင့်များလာပါတော့်လေသည်။
ဆိုးရွားသည်က ခလေးများဖြစ်သည်။
မိမိတို့ အရှေ့မှ ပြေးပြေးသွားကာ
မိမိတို့ဘက်မျက်နှာမူရင်း အမျိုးမျိုး
ပြောကြ စကြ နောက်ကြပေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်က မိမိတို့ ဖင်ရိုက်
လမ်းလျှောက်နေသလို ပုံစံ သူ့တင်ပါးကို
ဘောင်းဘီမချွတ်ပဲ ရိုက်ပြလေသည်။
ထိုအရာကို အခြားခလေးများကလည်း
သဘောကျသွား၍ ထြစ်မည်ထင်သည်။
ခလေးမျညးအားလုံး ထိုပုံစံဖြင့် လိုက်လုပ်ပါတော့်သည်။ရှက်လိုက်တာမှ
သေချင်ပါတော့်သည်။
ထို့နောက်အတန်ငယ် လျှောက်သွားရင်း
ဇာတ်ပွဲအဝင်ဝတွင် ဒေါ်မိုးကျော်က
မိမိတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ပြီးတော့်
ဇာတ်ထောင်ဆရာကို ခေါ်ယူ၍
တိုးတိုးလေး ဘာပြော
လိုက်သည်မသိ။ဇာတ်ထောင်ဆရာက
မိမိတို့ကိုကြည့်ရင် ပြုံးလိုက်ပြီး
``အခု မင်းသမီးကနေတယ်
သူကပြီးရင် ဝင်လို့ရပါပြီ သူကြီး''
ဟု ဒေါ်မိုးကျော်ကို ပြောလေသည်။
တီးလုံသံ ပြီးသွားသည်နှင့် လူရွှင်တော်
တစ်ယောက် ဇာတ်စင်ပေါ်သို့ ထွက်လာ
လေသည်။``ရွှေပွဲလာပရိတ်သတ်များ
ခင်ဗျား။ကြားဖြတ် အစီစဉ်တစ်ရပ်
အနေနဲ့ သူခိုးအပြစ်ပေးပွဲတစ်ခုကို
ထည့်သွင်းလိုက်တာဖြစ်ပါတယ်။
အားလုံးပဲ ကြည့်ကြမယ်မို့လား''
ဟု ပြောသောအခါ ပရိတ်သတ်များက
ကြည့်ပါမယ်ဟု လက်ခုပ်ဝါးတီးအား
ပေးကြပါတော့်သည်။ထိုအခါ လူရွှင်
တော်က အငြိမ့်မင်းသမီးများ
အက ထွက်ရန်ခေါ်သကဲ့သို့
``စုံလင်ညီညာ စုံလင်ညီညာ ပွဲစျေးတန်းမှာ သူတကာပျော်တာ
သူတကာပျော်တာ မလိုလားတဲ့
လူ့ဗာလများးးးဖင်ပြောင်လှန်ကာ
ဖင်ပြောင်လှန်ကာ ဖင်ကညာများ
အများရှေ့ဝယ်အပြစ်ခံယူရန် လှမ်းခဲ့
တော်မူကြပါ...''ဟု ပြောသောအခါ
ပရိတ်သတ်များက သဘောကျပြီး
တဝါးဝါးနှင့်ရယ်ကြလေသည်။
ထိုအခါ ဒေါ်မိုးကျော်က မိမိတို့ကို
ဇာတ်ပွဲစင် အနောက်သို့ခေါ်သွား
ပြီး လှေကားမှတက်ခိုင်းကာ ပြပွဲခန်း
သို့ ထွက်ခိုင်းပါတော့်သည်။
ရှေ့တွင်သွားများဖြီးကာ မိမိတို့ကိုကြည့်
နေကြသော ပရိတ်သတ်များကိုမြင်သည့်
အခါ မိမိတို့ ကြက်သေသေသွားပါတော့်
လေသည်။များလိုက်သည့်ပရိတ်သတ်။
ထိုစဉ်ဒေါ်မိုးကျော်က လော်စပီက
မိုက်ခ်ကို ယူကာ အောက်ပါအတိုင်း
ပြောကြားလေသည်။
``သူတို့ကတော့် ပွဲခင်းထဲမှာ ဝင်ခိုးနေတဲ့
သူခိုးမတွေပါ။သူတို့ကို အပြစ်သုံးမျိုး
ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။တစ်ခုက
သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြိမ်ဒဏ်
တစ်ရာစီပေးပါမယ်။နောက်တစ်ခုက
တော့် ရွှေပွဲလာ ပရိတ်သတ်များရဲ့
အကူအညီလည်းလိုအပ်ပါတယ်။
မကြာခင်မှာ ပရိတ်သတ်တွေကြားထဲ
စပျစ်သီး တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ လာဝေ
ပါမယ်။ဆန္ဒရှိသူများက ထိုစပျစ်သီးလုံး
ကို ယူပြီး မိမိတို့ရဲ့ စအိုထဲကို အခုလို
ထည့်ပြီးနှပ်ထားရပါမယ်။ဖင်မှာဝဲပေါက်
နေတဲ့ကောင်မ ဒီလာပြီး
ဖင်ကုန်းထားစမ်း''ဟုခေါ်လိုက်သဖြင့်
မေခိုင်တင်မှာ ကြမ်းပြင်ထက်ဝယ်
ဝပ်တွားလိုက်ပြီး လေးဘက်ထောက်
လိုက်ရလေသည်။
``ဟောဒီမှာ မိမိတို့ရဲ့ဖင်တုံးအလယ်မှာ
ရှိတဲ့ ဖင်ကြားကို လက်နဲ့ဆွဲဖြဲ မယ်ဆို
စအိုဝကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်''ဟု
ပြောရင် းမေခိုင်တင်၏ဖင်ကို ဒေါ်မိုး
ကျော်က လက်ဖြင့်ဆွဲဖြဲလိုက်သော
အခါ ရင့်ထော်နေသော အရစ်မြောင်း
ပတ်လည်ဖြင့် ညိုမဲမဲဖြစ်နေသော
အိခိုင်တင်၏ ဖင်ဂေါင်းပေါက်မှာ
ပြူထွက်လာပါတော့်သည်။
``အဲ့စအိုထဲကို အခုလို စပျစ်သီးလုံးထည့်ပြီးနှပ်ထားရပါမယ်။''
ဟုပြောရင် အိခိုင်တင်ဖင်ခေါင်းပေါက်ထဲ
သို့ စပျစ်သီးကို လှမ်းထည့်လိုက်ပါတော့်
သည်။``အင့်''ခနဲ့ အိခိုင်တင်မှာ မျက်လုံး
နှစ်ခုပြူးသွားလေသည်။ပြီးတော့်
အိခိုင်တင်၏ ဖင်နှစ်မြွာကို လက်ဖြင့်
ဆုပ်ကိုင်ရငး် ပွတ်ပေးချေပေးကာ
အထဲက စပျစ်သီးကို နှပ်နေဟန်
ပြုလုပ်ပြပါတော့်သည်။
``ကဲ ဟိုသုံးယောက်လည်း လာကုန်း''
ဟုခေါ်သဖြင့် ကျန်သုံးယောက်က
အိခိုင်တင်နည်းတူ ဖင်ကုန်းရသည်။
သူတို့ကိုလည်း အိခိုင်တင်နည်းတူ
ဖင်ဂေါင်းပေါက်ထဲသို့ စပျစ်သီးထည့်ကာ
နှပ်ပေးလေသည်။ပြီးတော့်လေးယောက်
လုံး၏ ဖင်ပေါက်ကို လက်ဖြင့်ကလော်
ကာ စပျစ်သီးကို ပြန်ထုတ်လေသည်။
``နှပ်ပြီးသွားပြီဆို ပရိတ်သတ်များက
အခုလို စပျစ်သီးကို ပြန်ထုတ်ပြီး
လာရောက်ကောက်ခံသူရဲ့ ပုံးထဲကို
ထည့်ပေးရပါမယ်။ပြီးရင် အဲ့စပျစ်သီး
တွေကို သူတို့ကို အခုလို ကျွေးပါမယ်''
ဟု ပြောရင်း ဖင်ထဲက ထုတ်လာသည့်
စပျစ်သီးများကို သူတို့လေးယောက်အား
ပါးစပ်ထဲခွံ့ပေးလေသည်။
ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်လာသော ဖင်ရည်စိမ် စပျစ်သီးကို မသတီသော်
လည်း ဒေါ်မိုးကျော်၏ အမိန့်ပေးချက်
အရ ကောက်ဝါးကာ မြိုချလိုက်ပါတော့်
သည်။
စပျစ်သီးများကို ပွဲခင်းထဲ ဝေနေပြီး
ပရိတ်သတ်များ ဖင်ရည်စိမ်ပေးနေ
သည်ကို စောင့်ရင်းဖြင့် စင်မြင့်ထက်မယ်
ပထမ ပြစ်ဒဏ်ကို စပေးနေပါတော့်သည်
ကြမ်းပြင်ပေါ်လေးဦးသားကို
ဝမ်းလျားမှောက်စေပြီး ကြိမ်ဖြင့်စတို့
ပါတော့်သည်။
``ရွှမ်းးးးရွှမ်းးးးးရွမ်းးးးးး''
ရိုက်ပေးသူက ယောက်ျားရင့်မာကြီး
လေးဦးဖြစ်ပြီး လေးငါးချက်ခန့် ရိုက်မိရုံ
ဖြင့် သူတို့ခံနိုင်ကြဘဲ လက်ဖြင့် ဖင်ကို
ပွတ်ရင်း ငိုပါတော့်သည်။
``အီးးးးဟီးးးးးးကြောက်ပါပြီ
မရိုက်ကြပါနဲ့ရှင်။နာလို့ပါ။''
ဖင်ကို ရိုက်နေစဉ် လက်ကြီးက
ဝင်ဝင်လာသဖြင့် ဝါသနာရှင်အဆင့်
ပါးကွက်သားများမှာ စိတ်မရှည်တော့်ချေ
ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို ဒေါ်မိုးကျော်က
ရိပ်မိ၍လားမသိ။နောက်ထပ်လူအများ
ကို ခေါ်စေကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို
မလှုပ်နိုင်အောင် ဖမ်းချူပ်ထားရင်း
ပြီးသည်အထိ ဆက်ရိုက်လေသည်။
``ရွှမ်းးးအားးအမလေးးးရွှမ်းးးးအီးးးပါးးပါ'
သတ်မှတ်အရေအတွက်ကြိမ်ဒဏ်
၁ဝဝပြီးသည့်နောက်တွင် လေးဦးသား
မျော့မျော့လေးသာ ကျန်နေပါတော့်
သည်။
``ကဲ ပရိတ်သတ်တွေစီက စပျစ်သီးတွေ
လည်း ရောက်လာပြီဆိုတော့် ကောင်မတွေ ထကြစမ်း အဲ့စပျစ်သီး
တွေကို ကုန်အောင်စားး''
ဟုဒေါ်မိုးကျော်က ပြောရင်း စပျစ်သီး
တောင်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
စုပ်ပြတ်သတ်နေသော တင်ပါးပိုင်ရှင်
လေးများမှာ ထပြီး ထိုစပျစ်သီး များကို
ကုန်အောင်စားရလေသည်။လေးဦးသား
စားနေရင်း အော့အန်ကြလေသည်။
အန်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေါ်မိုး
ကျော်က ဆက်စားခိုင်းထားလေသည်။
စားသုံးမှုပြီးသောအခါ သူတို့အရမ်း
လက်ပန်းကျနေပြီဖြစ်သည်။စိတ်ရော
လူရော ပင်ပန်းကာ အတော်မော်ဟိုက်
နေပြီဖြစ်သည်။
ဒေါ်မိုးကျော်က
``ကဲ ပရိတ်သတ်တို့စောင့်မျှော်နေကြတဲ့
နောက်ဆုံးအပြစ်ဒဏ်လာပါပြီ။''
ဟုပြောသောအခါ လက်ခုတ်ဝါးတီးသံ
များ ဝီစီမှုတ်သံများ ဆူညံ့စွာထွက်ပေါ်
လာခဲ့လေသည်။
``အသက်ကြီးပြီး အချိန်မစီးတဲ့ ကောင်မ
ရယ် ဖင်မှာဝဲချောက်ပေါက်တဲ့ ကောင်မ
ရယ် ကြမ်းပြင်မှာ ပက်လက်အိပ်ထားကြ
ကျန်တဲ့ကောင်မ နှစ်ယောက်က သူတို့
ပေါ်မှာ ပြောင်းပြန်မှောက်ပြီး သူတို့
မျက်နှာတွေကို ဖင်နဲ့ ချိန်ထားကြ''
ဒေါ်မိုးကျော်ပြောသည့်အတိုင်း သူတို့မှာ
တသွေမတိမ်းလိုက်လုပ်ရလေသည်။
ထိုစဉ်ဒေါ်မိုးကျော်မှ လက်ထဲတွင်
တစ်ခုခုကိုကိုင်လာခဲ့သည်။ဝမ်းချူ
ဘောလုံးများပင်။
ရှေးဦးစွာ မချိုမာ မျက်နှာကို ချိန်ထား
သည့် အရှိုးရာ ဗလပွ ဇာဇာ့တင်ပါးကို
ဖြဲကာ စအိုပေါက်ထဲသို့ ဝမ်းချူဂေါင်းတံ
ကို စိုက်သွင်းလိုက်ရင်း ဗျစ်ခနဲ့မြည်အောင်ညစ်ချလိုက်လေသည်။ပြီးတော့် မေခိုင်တင်မျက်နှာကို
ချိန်ထားသည့် သရဖီ၏ဖင်ဂေါင်းကို
လည်း ဝမ်းချူပေးလိုက်လေသည်။
``ဝမ်းချူခံထားရတဲ့နှစ်ယောက်
ဝမ်းသွားချင်ရင် သူတိုမျက်နှာကို ချိန်ပြီး
လွှတ်လွှတ်လပ်လပ်သာ ပါချလိုက်တော့်''ဟု ဒေါ်မိုးကျော်က ပြောသည်။
စက္ကန့်၂ဝခန့်ကြာသောအခါ ဇာဇာနှင့်
သရဖီတို့၏ ဖင်ခေါင်းဝဆီမှ သံစုံတီးဝိုင်း
ပမာ အီးပေါက်သံများဆူညံ့စွာ
ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ အီးများ
ဒလဟော ပမ်းထွက်လာပါတော့်သည်။
``ပူ ပူးးဘွတ် ပွတ် ပလပ်ပလပ် ပြီးစ်''
်ဇာဇာနှင့်သရဖီမှာ မိမိတို့၏ အောက်နှုတ်
ခမ်းကို အပေါ်သွားများဖြင့်ကိုက်ရင်း
ဝမ်းဗိုက်ကိုညစ်ကာ မေခိုင်တင်နှင့်
ဒေါ်လေးမချိုမာ မျက်နှာများပေါ်သို့
အားမနာစတမ်း အီးများပမ်းလိုက်
လေသည်။မေခိုင်တင်နှင့်ဒေါ်လေးမချို
မာ၏ မျက်နှာမှာ အီးများပေကျံရုံသာ
မက  သူတို့ပေါက်ချလိုက်သောရူရူး
မှာ အတွင်းခံအရှေ့ဘက်နှင့်ထမိန်
အရှေ့ဘက်တွင် ရွှဲနှစ်ပြီး မျက်နှာ
များပေါ်သို့ပါ စီးကျလာလေသည်။
``ကဲ ပြီးရင် အောက်ကနှစ်ယောက်
အီးပြန်ပါမယ့် အလှည့်ပဲ။စောနက
အီးပစ်းချတဲ့နှစ်ယောက်။ကြမ်းမှာအိပ်
ထားကြ''ဟု ဒေါ်မိုးကျော်ကပြောရင်း
စောနက နှစ်ယောက်ကို ဝမ်းချူပေး
သကဲ့သို့ပင် မေခိုင်တင်နှင့်မချိုမာ၏
စအိုများကိုလည်း ဝမ်းချူပေးလိုက််
ရာ ခနနေတော့် စောနနှစ်ယောက်ကဲ့
သို့ပင် အီးများဒလဟော ပါချလိုက်သည်။
အားလုံးပြီးဆုံးသွားတော့် ဒေါ်မိုးကျော်
က သူတို့လေးဦးကို ဖင်ပြန်ဖုံးခိုင်းလိုက်
ပြီး ပြင်ပ တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွား
ပါတော့်သည်။ ပြင်ပက ကုတင်တစ်ခုကို လက်ညိူးထိုး
ပြရင်း
``နင်တို့ ဒီည အဲ့မှာအိပ်ရမယ်။မိုးလင်း
တော့်မှ ပြန်လွှတ်ပေးမယ်။အခုအချိန်က
စပြီး မကောင်းမှုတွေ မလုပ်ကြနဲ့တော့်။
ရော့် ဒီမှာ နင်တို့လယ်အိပ်တွေ ပြန်ယူ''
ဟုပြောရင်း သူတို့လေးဦးလွယ်အိတ်များ
ကို ပြန်ပေးလေသည်။
``ဖင်မှာ ဝဲခြောက်ပေါက်တဲ့ ကောင်မလေးရေ။စောနက ဆရာကြီး
ပေးသွားတဲ့ ဆေးကိုလိမ်း။အဲ့ဆရာက
ဒီနယ်တစ်ဝှိုက်မှာ နံမည်ကြီးဆေးဆရာ
ဦးမိုးသီးပဲ။ရော့ နင်တို့ကို ရှေ့ဆက်ပြီး
ရင်နှီးစားဖို့''ဟုဆိုပြီး အထုတ်တစ်ခုကို
ပေးလိုက်လေသည်။
ခနနေတော့်သူတို့ လေးဦးမှာပင်ပန်း
နွမ်းနယ်မှု၏ အရှိန်များကြောင့် မေးခနဲ
ငိုက်မျည်း သွားကြလေသည်။
မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားသည်
မသိ။နေရောင်၏ပြင်းထန်စွာထိုးနက်မှု
ကြောင့် မချိုမာဦးစွာနှိုးထလာပြီး
အလန့်တကြားဖြင့် ကျန်သုံးဦးကို လှမ်း
နှိုးလိုက်ပါတော့်သည်။
ကျန်သုံးဦးမှာလည်း မချိုမာ၏ ပြင်းထန်
စွာ လှုပ်နိုးမှုကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးထ
လာခဲ့လေသည်။ပတ်ဝန်းကျင်ကို
ကြည့်ရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြလေ
သည်။မိမိတို့ ညတုန်းက ရှိနေသည်က
ပွဲစျေးတန်းဖြစ်ပြီး ယခုမိမိတို့ မြင်လိုက်
ရသည်က တောကြီးမျက်မည်းထဲက
သုသာန်တစပြင်ဖြစ်လေသည်။
အုတ်ဂူများအဖွေးသားနှင့် ကာလကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော
သချင်္ိုင်းဟောင်းတစ်ခု၏ အုတ်ဂူလေးခု
ပေါ်တွင် မိမိတို့အိပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
လေးဦးသား ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ထိန်းချူပ်နိုင်ခြင်းမရှိတော့်ဘဲ မိမိတို့
အိတ်များကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်ရင်း
ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးမိပါတော့်သည်။
ပြေးလွှားရင်းဖြင့် တောထဲတွင် သစ်ခုတ်
သမားတစ်စုနှင့်တွေ့လေသည်။
မောဟိုက်မှုများဖြင့်လေးဦးသား
အရုပ်ကြိုးပြတ်လဲကျသွားလေသည်။
သစ်ခုတ်သမားများက မိမိတို့ကို ထမ်းပြီး
တစ်နေရာစီသို့ ခေါ်သွားနေလေသည်။
မကြာမီ ရွာလေးတစ်ရွာကို တွေ့ရပြီး
လူအများစုအုံ့ကာ မိမိတို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။အသက်အတော်
အတန်ကြီးသော အဖိုးကြီးတစ်ဦးမှမိမိတို့ ကိုကြည့်ရင်း
တစ်စုံတရာကို သဘောပေါက်သွား
ဟန်ဖြင့် ရေမန်းများကိုယူကာ မိမိတို့
လေးဦးကို ပက်ဖျန်းလိုက်ပါသည်။
``မြေးလေးတို့ ဘာမှ စိတ်မပူကြနဲ့့တော့်
အခု ဘေးကင်းရာနေရာကို ရောက်နေ
တာကွဲ့''ဟု ပြောလေသည်။
သူတို့ အတော်အတန်အကြောက်ပြေ
သွားတော့်မှ တရော်ကင်းပွန်းဖြင့်
ခေါင်းလျှော်ပေးကာ အမွေးနံ့သာများ
ဖြင့်ရေမိုးချိုးသန့်စင်စေ၏။
ညဘက်ရောက်တော့်မှ ထိုဘကြီးနှင့်
တကွ ရွာသူရွာသားများက မိမိတို့ကို
မေးကြလေသည်။မိမိတို့က မနေ့ညက
ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို
မိမိတို့အရှက်ကွဲကြသည့်အဖြစ်မှလွှဲ၍
ကျန်တာကို မချွင်းမချန် ပြောပြလိုက်
သည်။
``အိမ်း မြေးလေးတို့တွေ့ခဲ့တာ ကြပ်တွေ
ပဲကွယ့်။သူတို့ဟာ တစ်ခါတရံ့မှာ
ရွာတည်ကြပြီး လူတွေကို မြူဆွယ်
ခြောက်လန့်တတ်ကြတယ်။မြေးလေး
ပြောပြတဲ့ ဒေါ်မိုးကျော်ဆိုတာ အဘတို့
ငါးနှစ်သားလောက်က ဒီရွာကို အုပ်ချူပ်
ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးသူကြီးပဲကွယ့်။အဘတို့
ဆယ်နှစ်သားလောက်မှာ သူဆုံးသွား
တယ်။နောက်ပြီး ဦးမိုးသီးဆိုတာ
အဘတို့တောင်မမွေးသေးဘူး။လူကြီး
တွေ ပြန်ပြောပြလို့ သိရတာ။ဒီနယ်
တစ်ဝှိုက်မှာ အတော်နံမည်ကြီးခဲ့တဲ့
ဆေးဆရာတစ်ဦးပဲကွဲ့။သူကုသရင်
မပျောက်တဲ့ရောဂါဆိုတာ မရှိဘူးဆိုပဲ။''
ဟုပြောသဖြင့် လေးဦးသားအံ့သြသွား
ကာ မေခိုင်တင်၏အိတ်ကို ဝိုင်းကြည့်
ကြလေသည်။မေခိုင်တင်မှာ တစ်ခုခုကို
သတိရသွားပြီး ဖွင်ကြည့်ရာ ညတုန်းက
ပေးခဲ့သော ဆေးဘူးလေးက ရှိနေဆဲ
ပင်။[နောက်သိရသည်မှာ ထိုဆေးကို
လိမ်းပြီး မေခိုင်တင်တစ်ယောက် အနှစ်နှစ် အလလက ကု၍မပျောက်ခဲ့
သော ဖင်မှဝဲခြောက်များမှာ တစ်ပတ်အတွင်း ပျောက်သွားခဲ့လေ
သည်။]
``အိမ်း မြေးတို့ကိုကြည့်ရတာ
တောထဲဝင်တဲ့အချိန် တောစောင့်တောင်
စောင့်နတ်တွေကို အမှားတစ်ခုခု
လုပ်ခဲ့ကြတယ်ထင်တယ်''ဟု
အဘိုးကြီးက ပြောသဖြင့် သုံးဦးသား
အတန်ငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီး စဉ်းစား
ခဲ့လေသည်။
နောက်မှ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွား
ပြီး``ဟုတ်တယ်အဘ သမီးတို့လေးယောက် ကားပေါ်မှာ
အမဲသားနဲ့ ထမင်းစားခဲ့ကြတယ်။
စပါယ်ယာက လာပြောတော့် နတ်တွေ
ကိုတောင်းပန်လိုက်မယ် ဆိုပြီး မတောင်း
ပန်ဖြစ်ဘဲ မေ့လျော့သွားတယ်ဟု
သူတို့လေးဦးပြန်ပြောလေသည်။
``အေး မြေးလေးတို့ရေ တောဝင်တယ်
ဆိုတာ တအားစီးကမ်းကြီးတယ်ကွယ့်။
နတ်တွေကို စော်ကားမိရင် နတ်ကိုင်တယ်။နတ်တွေရဲ့စောင့်ရှောက်
မှုတွေ ကင်းမဲ့သွားတယ်။အဲ့တော့် ကြပ်တို့လို မကောင်းဆိုးရွားတွေက
အလွယ်တကူ ဒုက္ခပေးနိုင်ကြတာပေါ့''
ဟု ရှင်းပြလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် မနက်မိုးလင်းတော့် ရွာသူရွာ
သားများက မိမိတို့ကို လောလောဆယ်
ကိုယ့်ရွာကိုယ်ခနပြန်ခိုင်းစေပြီး
ကားပေါ်တင်ပေးကြလေသည်။
သူတို့ပြန်စီးလာသောကားမှာ
လာတုန်းက စီးလာခဲ့သောကားပင်
ဖြစ်ပြီး ထိုစပါယ်ယာပင်ဖြစ်သည်။
[စပ္ပါယ်ယာ၏ ပြန်ပြောချက်အရသိ
ရသည်မှာ ထိုညက တောထဲတွင်
မိမိတို့လေးဦးဆင်းနေခဲ့ကြသဖြင့်
သူ့မှာ အလွန်အမင်းအံ့သြမိကြောင်း။
ဆင်းသည့်အချိန် ကားပေါ်မှနေ၍
ကြီးဒေါ်တို့ဘယ်သွားနေတာလဲ။
အဲ့ဘက်မှာ တောအုပ်တွေနဲ့ သချိုင်း
ဟောင်းတွေပဲ ရှိကြောင်းမိမိတို့ကို
အော်ပြောခဲ့လေသည်။သို့သော်လည်း
ကြပ်များ၏ ဖမ်းစားထားမှုကြောင့်
ထိုအသံမှာ ပွဲခင်းထဲမှတေးဂီတသံ
ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း
အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။]
သူတို့လေးဦး ရွှာသို့ပြန်ရောက်လာ
သည့်အခါ ရွှာသားများက အံ့သြကြလေ
သည်။ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ပြောပြတော့်
မှ သဘောပေါက်သွားပြီး မသေကောင်း
မပျောက်ကောင်းကွယ်။ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေဟု ဖြေသိမ့်ကြလေသည်။
ထိုမှစ၍သူတို့လေးဦး မြို့သို့လည်းမသွား
တော့်ပါ။အလုပ်လည်း မလုပ်တော့်ပါ။
သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် သူတို့
လေးယောက်ရွှာတွင် ကျိကျိတက်ချမ်း
သာလာကြပါသောကြောင့် ရွှာသူရွှာ
သားများက အံ့သြနေကြလေသည်။
အဘယ်ကြောင့်သူတို့ နေ့ချင်းညချင်း
သူဌေးဖြစ်သွားကြပါသလဲ??
အဖြေကတော့် အထက်ပါဇာတ်လမ်း
လေးထဲမှာပဲ ပါဝင်ပါသည်။"}]}