Books

{"books":[{"title":"မာယာများတဲ့ အပျိုကြီးရဲ့ည","imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghxCqWfEZ7aUO23_wV2xMDBkto_Ww3fPWccQEDJ01K9kr4BINuNgLMXFOBmv-00K63z2OHIZ-_A7hpkdYcMws7YSmYe1qCATdhgf23idxiVYxFPaRcRym1Yn14eupGRe0z4m3pFPQR0Bg/w128-h128-p-k-no-nu/e469782477200753cfd715a6c6fe7b46.jpg","content":"ခြံထဲကားဝင်လာသံကြားတော့ ဘုရားရှိခိုးနေတာ ကမန်ကတန်း ရပ်ပြီး ဘုရားခန်းထဲကထွက် လှေကားထိပ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး သွားချောင်းကြည့်မိတယ်။ ဆင်ဝင်အောက်မှာတည်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံနဲ့ စကားပြောလာတာဆိုတော့ မင်းစိုးမှန်း တန်းသိတယ်။ သူသိချင်တာက မင်းစိုးနဲ့ပါလာမယ့်သူ။ ခေါင်းကို ဒီထက်ပိုငုံ့မရတော့ လက်ရန်းမှာ ကိုယ်ကို ဒီထက်ပို ကိုင်းလိုက်တယ်။ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကတော့ တင်းနေတဲ့ ထမီသားအောက်က ပြူးပြီး ထွက်နေမှာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့ အနောက်က ချောင်းတဲ့သူမရှိလို့။ သိချင်စိတ်က ရင်တွေတောင် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်တယ်။ စကားပြောသံတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း နီးလာပြီ။
ဟုတ်တယ်ဗျ ကိုမင်းစိုးရဲ့၊ အဓိကအချက်က ဦးစီးဦးဆောင်မယ့်သူ မရှိသေးတာ။ ကျနော်တို့ သမဂ္ဂလည်း ဒီကိစ္စကို သေချာကြိုးစားနေကြပါတယ်
အသံနုနုအေးအေးလေးကို ကြားလိုက်ရမှ ရင်ထဲက အပူလုံးကြီးကျပြီး ရင်တစ်ခုလုံး အေးမြစိမ့်ဆင်းသွားတယ်။ အမယ်လေး ဒီအသံလေးကြားရဖို့ကို ရင်ခုန်လိုက်ရတာ။
တီလတ် ဘာချက်လဲ
ကျက်သရေရှိတဲ့ အသံလေးကို ဖီးလ်တက်လို့မှ မဆုံးခင် မင်းစိုးရဲ့ ကျက်သရေမရှိ အသံပြဲကြီးက နားထဲလာဆောင့်တယ်။ သေနာကောင်။ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ရင် သူချောင်းနေမှန်း သိမှာစိုးလို့ ခနလေး စောင့်လိုက်ပြီးမှ
ဟဲ့ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းစိုးလား
လှေကားက အသာလေး ဆင်းလိုက်ပြီး
တီလတ် ဘုရားရှိခိုးနေတာဟဲ့၊ မင်းတို့က အော်ကြီး ဟစ်ကျယ်နဲ့၊ ဟယ် သားဖိုးချစ် လည်း ပါလာတာကိုး၊ လာ..လာ..သား ထိုင်၊ မင်းစိုးနဲ့အတူ တခါတည်းစားသွား၊ ဒီနေ့ ပုစွန်တုပ်ချက်တာကွ
သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ အံ့ဩဟန်ပြုပြီး ထမင်းစားခေါ်လိုက်ပုံက အင်မတန်ပီပြင်တဲ့ ဝါရင့်မင်းသမီးအိုက်တင်ပဲ။ ဒေါ်ခိုင်ခိုင်လတ်ဟာ ဆရာဝန်မလုပ်ဘဲ မင်းသမီးလုပ်ခဲ့ဖို့ ကောင်းတာ။
နေပါစေ တီလတ်၊ သားစားခဲ့ပြီးပါပြီ။ ခု ကိုမင်းစိုးကို စာရှင်းပြဖို့ လိုက်လာတာ၊ ပြီးရင် သွားစရာလေးလည်း ရှိသေးလို့၊ အဲဒါကြောင့်
အားနာပါးနာ အသံလွင်လွင်လေးကို ထပ်ကြားရပြန်တယ်။ သူက မင်းစိုးခေါ်သလို တီလတ်ပဲခေါ်တယ်။ ငယ်ငယ်တည်းက အိမ်ချင်းက ကပ်ရက်ကိုး။ ဘာကျွေးကျွေး အမြဲတမ်း ငြင်းနေကျ။ ဟင်းဟင်း။ ဒီက ခိုင်ခိုင်လတ် တကယ်ကျွေးမယ့်ဟာကျရင်တော့ မင်းငြင်းနိုင်မလား ကြည့်သေးတာပေါ့လေ။
တီလတ် ဘာတွေသဘောကျပြီး ပြုံးနေတာလဲ။ သားမစားသေးဘူး။ ဖိုးချစ်နဲ့ စာလုပ်လိုက်ဦးမယ်၊ လာ ဖိုးချစ် ငါ့အခန်းထဲသွားမယ်။
ကြည်နူးနေတဲ့ အတွေးလေးကို မင်းစိုး အစုတ်ပလုတ် ဝင်နှောင့်ယှက်သွားတယ်။ နှောင့်ယှက်ရုံအားမရလို့ သူ့ကိုပါ လက်ကဆွဲပြီး ခေါ်ချသွားတာ ယက်ကန်ယက်ကန်လေးနဲ့ ပါသွားရှာတယ်။ သေနာကောင် မင်းစိုး။
ဒီနှစ်မှ ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး စာမေးပွဲ အသေအလဲ အောင်ချင်နေရလဲ မသိဘူး။ စာလုပ်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ်။ ဒီကောင် 2nd MB မှာတင် တဖုန်းဖုန်းကျနေတာဆိုတော့ ကလေးတွေနဲ့ ကျောင်းပြန်တက်နေရတာ ရှက်မှာပေါ့။ ဒီကောင့်ကို တစ်ဦးတည်းသော တူလေးဆိုပြီး ကိုယ့်ခြေရာနင်းအောင် ဆေးကျောင်းတက်ခိုင်းကာမှ ပထမနှစ်မှာတင် ကဗျာလိုလို စာလိုလို ဂိမ်းလိုလို ရူးပြီး ဝေလေလေဖြစ်သွားတာပဲ။ အခု ချစ်လွန်းသူဆိုတဲ့ ဖိုးချစ်လေးနဲ့ ပေါင်းမိမှ စာတွေဘာတွေ ပြန်လုပ်လာတာ။ ဖိုးချစ်လေးက ဖရက်ရှာဆိုတော့ မင်းစိုးထက် ငယ်ပေမယ့် ပိုရင့်ကျက်တယ်၊ အနေအထိုင် သိမ်မွေ့တယ်။ နူးညံ့တယ်။ အို ပြောလို့ဖြင့် မကုန်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ခိုင်ခိုင်လတ်က ဆွဲစားချင်နေတာပေါ့။
ခိုင်ခိုင်လတ်တို့ မိဘတွေက ဆုံးပါးသွားကြပြီ။ ရှိတာမှ ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်း။ အစ်မလုပ်သူတို့ လင်မယားကလည်း မင်းစိုးလေး တစ်တန်းလောက်မှာ သူ့ကို ထားခဲ့ကြပြန်ပြီ။ အဲဒီတုန်းက သူက ဆရာဝန်မပေါက်စပေါ့။ ခု မင်းစိုး အသက်တောင် ၂၂ လောက်ရှိနေပြီ။ သူကတော့ ၄ဝစွန်းစွန်းလို့ပဲ ပြောထားပေမယ့် လူတွေက မဟုတ်နိုင်ပါဘူး မခိုင်လတ်ရယ် ရှိလှ ၃၅ပေါ့ဆိုတာချည်းပဲ။ ခိုင်ခိုင်လတ်တို့ အရွယ်တင်ပုံလေ။ အံမယ် ဆုံးသွားတဲ့  မင်းစိုးအမေ ခိုင်ခိုင်မြတ်က သူ့ထက်ပိုလှတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အစ်မ မရှိတဲ့နောက် အစ်မက သူ့အလှတွေ အမွေပေးသွားသလားထင်ရတယ်။ ခိုင်ခိုင်လတ် တို့ အသားကုန်လှလာတယ်။ ဇာတိက ပေါင်မြို့သူဆိုတော့လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်လေးက ပေါင်သူပီပီသသ လုံးထွားပြည့်ဖြိုးနေတာပေါ့။ မွန်အမျိုးသမီးဆိုတော့ အသားအရေကလည်း ဝင်းဝါစိုပြေနေတာ၊ တကယ့် သုဝဏ္ဏဘူမိအနွယ် အစစ်ပဲ။ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ သွားလေး နည်းနည်း ယောင်ယောင်လေး ရှေ့ထွက်နေတာ (ခေါတာမဟုတ်ဘူးနော်) လေးက ပိုစွဲဆောင်မှုရှိတယ်ထင်ရတယ်။ ညနေဘက် ဆေးခန်းများသွားထိုင်လိုက်ရင် တစ်ရပ်ကွက်လုံး မငေးတဲ့လူကို မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ခိုင်ခိုင်လတ်ကလည်း ကားကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာထားခဲ့ပြီး ရပ်ကွက်ထဲမှာ ပတ်ပြီးကို လျှောက်ပစ်တာ။ ဝတ်လိုက်ရင်တော့ ရင်ဖုံးနဲ့ ပိုး၊ချိတ် ထဘီတွေနဲ့ ဆံထုံးအုပ်အုပ်ကြီးနဲ့၊ အတွင်းထဲမှာ ရွချက်ကတော့ ခိုင်ခိုင်လတ်ကို မီတဲ့လူ ရှားသလောက်ပဲ။
ကျောင်းပထမနှစ်ကနေ ဒီအရွယ်ထိ ဘဲချည်းပဲ ငါးယောက်ထားဖူးတယ်။ အဲ့ထဲက သုံးယောက်နဲ့က ငြိဖူးတယ်။ ရိုင်းရိုင်းပြောရင် လိုးဖူးတယ်။ ပထမဆုံးတယောက်နဲ့တုန်းကတော့ သူရော ကိုယ်ရော ငယ်သေးလို့ ထားပါတော့။ တခါတလေမှ။ ဒုတိယတစ်ယောက်ကတော့ တကယ်အထန်လိုင်း။ အဲ့ချိန် ခိုင်ခိုင်လတ်ကလည်း ဆရာဝန်မပေါက်စ။ အားတဲအချိန်ကို အားသလိုကို လိုးတာ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှိသမျှအပေါက်တွေလည်း သူ့လီးကြီး မထည့်ဖူးတာ မရှိသလောက်ပဲ။ ဖင်စအိုဝဆိုတာ လိုးလွန်းလို့ ရိုးတောင်ရိုးတယ်။ သူလိုးအားကြီးတာ မပြောနဲ့လေ။ ခိုင်ခိုင်လတ်ကလည်း ဖင်ခံပက်စက်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှိသမျှအပေါက် အကုန်အထည့်ခံချင်တာ။ နားရွက်တို့ နှာခေါင်းတို့တောင် လီးနဲ့ မဆံ့လို့ ဆံ့ရင် ထည့်ခိုင်းမှာ။ မဆံ့ဆို ဟိုလူ့လီးကလည်း တကယ်စံချိန်မီ လုံးတုတ်နေတာ။ လိုးဖူးတဲ့ ၃ယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ တတိယတစ်ယောက်ကတော့ ပထမတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ လူပျိုကြီးကို သွားကြိုက်မိတာ ရှက်သလို ကြောက်သလိုနဲ့ လိင်ကိစ္စလည်း အားကမရှိ။ လီးကလည်း သေး။ သူနဲ့တော့ သုံးလေးခါပဲ လိုးဖြစ်တယ်။ အဲ့တယောက်က နောက်ဆုံးလိုးဖူးတဲ့သူဖြစ်သလို နောက်ဆုံးထားတဲ့ ရည်းစားလည်းဖြစ်တယ်။ ဘာလို့ဆို အသက်တွေက မငယ်တော့ဘူး တည်ငြိမ်ရတော့မယ် ဘာညာနဲ့ ခိုင်ခိုင်လတ်တို့ ဂေါက်ပြီး ဖြတ်လိုက်တာပဲ။ အဲထိတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး။ နှစ်နှစ်လောက် လီးနဲ့ကင်းဝေး ကျန်းမာရေး လုပ်နေလိုက်သေးတယ်။ နှစ်နှစ်လည်း ကျော်ရော ရောဂါထတော့ပဲ။ အဲ့ဖိုးချစ်လေးကို မြင်ပြီးတော့လေ။
ကောင်လေးက အရင်ကလည်း အိမ်ကို ဝင်ထွက်နေကျပါ။ အဲ့တုန်းက ဖာသိဖာသာပဲ။ သူလည်းသူ့ဟာသူ။ ကိုယ်လည်း အဖုတ်ကြားတောင် ညှပ်ထားမဟုတ်ဘူး။ နောက်ကျမှ ဘာထဖြစ်လဲဆိုတော့ အိမ်မှာနေ့ခင်း နေ့လယ်လာပြီး အဝတ်လျှော် မီးပူတိုက် လုပ်တဲ့ကလေးမက ရော့ အန်တီလတ်ကြည့်ဖို့ဆိုပြီး ကိုရီးယားကားတွေ တစ်ထပ်ကြီး ပေးသွားတာ။ သူကြည့်ပြီးပြီ ကောင်းတယ်တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ညဘက်တွေ ဆေးခန်းက ပြန်လာတော့ စကားပြောဖော်၊ ရန်ဖြစ်ဖော် မင်းစိုးကလည်း မရှိတာနဲ့ အဲ့ကားတွေကြည့်ရင်းနဲ့ ခိုင်ခိုင်လတ်တစ်ယောက် ထန်တာ ထန်တာလေ၊ အရည်ကို တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ကျတယ်။ အမယ်လေး ငါ ဂုဏ်သရေရှိ ဒေါက်တာမကြီးဖြစ်ပြီး ဒီကနွဲ့ကလျ ကိုရီးယားမင်းသားလေးတွေကျမှ ဒီလောက်ဖြစ်ရလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆဲလည်း မရပါဘူး။ ကိုနိုင့်လီးကြီးနဲ့တုန်းက ကြမ်းတာတွေ၊ ကိုနိုင့်ဗလကြီးတွေနဲ့တုန်းကတောင် ဒီလောက် မထန်ခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ အရင်က ဖာသိဖာသာနေမိတဲ့ ဖိုးချစ်လေးက မျက်စိရှေ့မှာတင် အရွယ်ရောက်ပြီး ခုနက ကိုရီးယားမင်းသား ကနွဲ့ကလျလေးနဲ့ တူလာပါလေရော။
အမယ်လေးဟဲ့ ဖိုးချစ်ရဲ့၊ ငါ့မျက်စိရှေ့တင် လေးဘက်ထောက်သွားနေတဲ့ ကလေးလေးက ငါ့ကို အရည်စက်လက်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သတဲ့လား။ ဖိုးချစ်ကို မြင်တာနဲ့ တကိုယ်လုံး ထူပူ ရေတွေငတ်၊ ရင်တွေတုန်၊ ကောင်လေး ပေါင်ကြားထဲပြေးဝင်ပြီး လီးကြီးရော ဥတွေရော ပြေးစုပ် လျက်ချင်လိုက်တာ၊ သူ့ဂွကြားကို ခိုင်ခိုင်လတ်ဖင်ဆုံကြီးနဲ့ ပွတ်ပြီး အယားဖြေချင်လိုက်တာ လွန်ရော။ အဲဒါနဲ့ပဲ ခိုင်ခိုင်လတ်တို့ ဒီအရွယ်ကြီးကျမှ ကိုယ့်တူ ကိုယ့်သားလောက်လေးကို ကြံရတော့တာပဲ။ အစ်မသာ ရှိသေးရင် ဆဲလိုက်မယ့်ဖြစ်ချင်း။
မိဘတွေကရော အစ်မတို့လင်မယားကရော ခိုင်ခိုင်လတ်တို့ တူဝရီးအတွက် အမွေတွေ တပုံကြီးထားခဲ့လို့ တစ်သက်စားမကုန်ပါဘူး။ တူဝရီး ၂ယောက် အကြိုက်သုံးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခိုင်ခိုင်လတ်က ဘယ်တော့မှ လိုတာထက် ပိုမသုံးခဲ့ဘူး။ မင်းစိုးကလည်း ဒီအသက်အရွယ်အထိ သူ့ကိုပေးထားတဲ့ မုန့်ဖိုးထက်ပိုပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မတောင်းခဲ့ဘူး၊ ဒီကောင် ဒီတစ်ချက်တော့ ချီးကျူးရမယ်။
ခုတော့ တူဝရီးနှစ်ယောက်အသုံးအစွဲ ညီလာရာက ခိုင်ခိုင်လတ်က စပြီး သစ္စာဖောက်ရတော့တယ်။ ဖိုးချစ်လေး အိမ်လာရင် နာရီ၊ ရေမွှေး၊ ခါးပတ်၊ အားဆေး အကုန် ရရင် ရသလို ပေးနေတာ။ ကောင်လေးကတော့ အကြောက်အကန်ငြင်းတယ်။ ခိုင်ခိုင်လတ်က ခိုးပြီးပေးပေမယ့် မင်းစိုးက ရိပ်မိပုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာက ဘာမှမပြောတာပဲ။ တခြားကိစ္စဆို မောင်မင်းစိုးတို့ အဒေါ်ရင်းခေါက်ခေါက်ကို နပမ်းသတ်လုံးရလည်း လုံးမယ့် အထာမျိုး။ ခုကျ ငြိမ်နေတယ်။
မသင်္ကာလို့ သွားကြည့်မှ ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ဖိုးချစ်က ပေးသမျှတွေ တခုမှ မယူဘူး။ မင်းစိုးဆီ ပြန်ပေးခဲ့တာချည်းပဲ။ ဒီတော့ မောင်မင်းကြီးသားက အဲဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ သာယာနေတာပေါ့။ သေနာကောင်လေး။ ငါကျွေးတဲ့ အားဆေးတွေစားပြီး အကောင်ကြီးက တုတ်ခဲနေတာ။ ဒါပေမယ့် ပေါ်သွားမှာစိုးလို့ ဘာမှတော့ ပြဿနာမရှာဘူး။ ဒင်းကိုတော့ စိတ်ထဲ တော်တော်လေး အခဲမကြေဘူး။ ဒါနဲ့ ကြာတော့ မြင်ရတာတောင် အကုသိုလ်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ရှောင်နေတာ။ သူကလည်း ဖာသိဖာသာပဲ။ အဲလိုနဲ့ အဒေါ်နဲ့ တူဝရီး နည်းနည်းစိမ်းသလို ဖြစ်နေရာက ဒီနေ့ကျမှ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လဲ မသိ တီလတ် ဘာချက်လဲဘာညာနဲ့ လာရောနေတာ။ ဖိုးချစ်ကိုလည်း ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ မျောက်ပြဆန်တောင်းဦးမလို့ပဲ နေမှာပေါ့။ အယ် ဟုတ်ပါဘူး။ အဲလိုဆို ငါ့ဖိုးချစ်လေး မျောက်ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ သေနာကောင် မင်းစိုး။
ဒင်းကို ဖိုးချစ်လေး စာရှင်းပြနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မသိ ခိုင်ခိုင်လတ်တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း စာဖတ်သလိုလိုနဲ့ ထိုင်စောင့်နေတာ တော်တော် ကြာသွားပြီ။ စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း တချက်မှေးခနဲ ဖြစ်သွားတာ ဘေးကနေ
တီလတ်.. တီလတ်
ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ကြားမှပဲ ပြန်သတိဝင်လာတယ်။
ေဩာ် ဖိုးချစ်လေး ပြီးပြီလား၊ အေးကွာ၊ တီလတ်လည်း အိပ်ရေးပျက်တာများတော့ ခေါင်းတွေကနောက်.. အဲမှာ မှေးကနဲ ဖြစ်သွားတာပဲ
အိပ်လိုက်ပါလား တီလတ်ရဲ့ ရှစ်နာရီလည်း ထိုးနေပြီ ကိုမင်းစိုးတောင် အိပ်သွားပြီ
အို ပြောမနေနဲ့ အဲ့ကာလနဂါးကတော့
သူရယ်သံလွင်လွင်လေးပေါ်လာတယ်။
ဖိုးချစ်လေး .. တီလတ်ခေါင်းနောက်နေလို့ကွာ၊ အပေါ်ထပ်တက်ရမှာလေ နည်းနည်း...
သား လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ အန်တီလတ်ရဲ့
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လက်မောင်း ချိုင်းကြားအောက်နေ သူ့ခေါင်းကို လျှိုဝင်လိုက်ပြီးတော့ တွဲခေါ်သွားတယ်။ နူးညံလိုက်တာ အထိအတွေ့က။
အိပ်ခန်းထဲလည်းရောက်ရော ခိုင်ခိုင်လတ်တို့မြန်တယ်။ လက်က တံခါးချက်ကို ချပြီးသားပဲ။ အမေတို့ အဖေတို့ အမြော်အမြင်ကြီးကြီးနဲ့ ဆောက်ခဲ့တော့ အပေါ်ထပ်အခန်းတွေက အသံလုံတယ်။ လျှောက်ခုန်နေရင်တောင် vibration က အောက်ကို  သိပ်မရောက်ဘူး။
ခုတင်နားလည်း ရောက်ရော မူးသလို မော်သလိုနဲ့ ခုတင်ပေါ်တွန်းချလိုက်တယ်။ မရတော့ဘူး၊ ဒီနေ့အပိုင်ကြံမှ။ နို့မိုဆို အမ်းရတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မင်းစိုးဆီရောက်တာနဲ့တင် သူ့ထိုင်အမ်းနေရသလို ဖြစ်နေမယ်။
ကောင်လေးက လဲသွားတော့ ခိုင်ခိုင်လတ်က သူ့အပေါ် ဖိလှဲချလိုက်တယ်။ သူ့ဂွကြားနဲ့ ကိုယ့်ဂွကြား ကွက်တိ။ ခိုင်ခိုင်လတ်က နဂိုတည်းက အကြံနဲ့ ဆိုတော့ ဘရာ ပင်တီ ဘာမှ မဝတ်ထား။ အထဲမှာ မိမွေးတိုင်းပဲ။ အကျႌနဲ့ ထဘီကလည်း အပျော့သားကိုမှ တော်တော်ပါးတာ။ အလုံး အဖု အထစ်ကြီးတွေက သေချာမကြည့်ရင်တောင် ဒီတိုင်းကြီး ထင်းနေတာ။
ဖိုးချစ်လေးက အိမ်နေရင်း ဘောင်းဘီတိုအပါးလေးနဲ့။ သူ့ဂွကြားက ခိုင်ခိုင်လတ်က သူ့အဖုတ်ကြီးနဲ့ ပွတ်တယ်။ ထဘီနဲ့ ဘောင်းဘီ ခံနေပေမယ့် အသိသာကြီးလေ။ သူ့လီးကြီးကို ပွတ်မိတာပေါ့။ ဟယ် ဒါပေမယ့် အံ့ဩစရာ ဖိုးချစ်လီးက လုံးဝ တောင်မလာဘူးတော့။ မာဆတ်ဆတ်လေးတောင် ဖြစ်မလာဘူး။ တခုခုတော့ လွဲနေပြီ၊ ပြီးတော့ ဖိုးချစ် အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားလို့ထက် ကြောက်လို့ မြန်တဲ့ ပုံစံကြီး။ ခိုင်ခိုင်လတ် ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ အဲလိုပွတ်တာ ခံရရင် တော်ရုံ ယောကျာ်းလေးကတော့ နေရာမှာတင် သုတ်နှစ်ခါလောက် ထွက်သွားမယ်။ ဒီကောင်လေးကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဘာမှထူးမလာဘူး။
ဒါနဲ့ ဒီအခြေအနေရောက်မှတော့ မထူးပါဘူး ကိုယ်ကပဲ စလိုက်မယ်ဆိုပြီး နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းမယ်အလုပ်မှာ
တီလတ် ဘာလုပ်တာလဲ... ဖယ်.. ဖယ်
ဆိုပြီး ခိုင်ခိုင်လတ်ကိုယ်လုံးကြီးကို သူ့ကိုယ်လုံး ကနွဲ့ကလျလေးနဲ့ တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ချက်ချင်း တံခါးဆီပြေးသွားပြီး ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ဖွင့်နေပေမယ့် လက်ကချော်နေတော့ တံခါးက မပွင့်ဘူး။ ခိုင်ခိုင်လတ် ဒေါသထွက်သွားပြီ။ သူဖင်သရမ်းတာမှန်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နွှဲခဲ့တဲ့ ပွဲတိုင်းမှာ ခိုင်ခိုင်လတ်ဘက်က စခဲ့ရတယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိဘူး။ ယောကျာ်းတွေကိုယ်တိုင်က လိုချင် ခယပြီး လာတောင်းယူရတာချည်းပဲ။ နောက်ဆုံး အရှက်ကြီးတဲ့ ကိုဝင်းအောင်ကြီးတောင် သူ့ခြေသလုံးသားဝင်းဝင်းလေး လှစ်ပြလိုက်တာနဲ့ အရူးအမဲသားကျွေးသလို ဖြစ်သွားတာ။ ခုဟာက လွန်လွန်းပြီ။
ဟေ့ ဖိုးချစ်
ခိုင်ခိုင်လတ် အသံက ပီသတယ်၊ ဟိန်းတယ်။ ဝါ့ဒ်ထဲမှာတုန်းက ဂျူနီယာတွေကို ဟောက်တဲ့ အသံမျိုး။ ဖိုးချစ် တန့်သွားတယ်။
မင်းက မလွန်လွန်းဘူးလား။ ငါမိန်းမတန်မဲ့နဲ့ ငါ့ဘက်က စရတာကိုတောင် သရဲသဘက်တွေ့သလို အတင်းထွက်ပြေးတယ်။ ငါက ရွံစရာကောင်းနေလို့လား။ ဘာ ချွတ်ယွင်းချက် ရှိနေလဲ။ မင်းအမေအရွယ်မို့လို့လား။ ပြောစမ်း ဖိုးချစ်
ခိုင်ခိုင်လတ် အသံကို အသားကုန်မြင့်အော်ပြောတယ်။ အသားတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတယ်။ ဖိုးချစ်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ
တီ..တီလတ်မှာ ချွတ်ယွင်းချက် မရှိပါဘူး။ တီလတ်က ကျနော် တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ ကျက်သရေအရှိဆုံး၊ အလှဆုံး မိန်းမပါ။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က...
ဘာဖြစ်လဲ မင်းက
ကျနော်က ကိုမင်းစိုးကို......
စကားမဆုံးခင် ဂျောက်ခနဲ တံခါးပွင့်သွားတော့ ဖိုးချစ် ဆင်းပြေးသွားတယ်။ ခိုင်ခိုင်လတ်တော့ နေရာမှာတင် ပုံရက်သား လဲကျသွားတယ်။
လောကကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်နေပြီ။ သူ့နားထဲမှာ ဖိုးချစ်ရဲ့ အသံက ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်နေတယ်။
ကျနော်က ကိုမင်းစိုးကို......
ကျနော်က ကိုမင်းစိုးကို......
ကျနော်က ကိုမင်းစိုးကို......
ကျနော်က ကိုမင်းစိုးကို......
အား ခိုင်ခိုင်လတ် ငိုချလိုက်တယ်။ ငါ့အဖြစ်က ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အခြောက်ကိုမှ ကြံမိတယ်။ ငါ့သိက္ခာတွေ အကုန် အကျခံပြီးတော့ကို မြုဆွယ်ခဲ့တာ။ ခုအဲဒီအခြောက်သာ နုတ်မလုံဘဲ ဖွရင် ဒီမြို့မှာ ငါ့သိက္ခာတော့ သွားပါပြီ။ အီး ...အစ်မရေ .. ညီမလေးအဖြစ်ကို ကြည့်လှည့်ပါဦး။ အဲဒီအခြောက်လေးက အစ်မသားကို ... အစ်မသားကို....
ဟုတ်တယ်။ ဒီကိစ္စတွေအားလုံး မင်းစိုးကြောင့်ဖြစ်တာ။ ဒင်းကြောင့်ဖြစ်တာ။ ဒင်းသာ အဲဒီအခြောက်နဲ့ မပတ်သက်ရင်...ငါ ခုလိုဖြစ်စရာမရှိဘူး။ သတ်မယ်.. ဒင်းကို.. ငါသတ်မယ်။ မင်းစိုး.. နင်သေဖို့သာ ပြင်ထား။
ခိုင်ခိုင်လတ် မိန်းမကြမ်းကြီးတစ်ယောက်လို အိမ်ပေါ်က တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ပြေးဆင်းလာတယ်။ မင်းစိုး အခန်းနားရောက်တော့ ခလူး ခလောနဲ့ ဟောက်သံလေးများတောင် ကြားရသေး။ သတောင်းစား... ဒင်းက ဇိမ်လေးနဲ့ ဟောက်တောင်ဟောက်နေတယ်။ ငါကတော့ ခွေးလုံးလုံး ဖြစ်သွားပြီ။ ဒင်းတော့လား တွေ့မယ်။
မင်းစိုးအခန်းတံခါးက ဘယ်တော့မှ ပိတ်မထားဘူး။ စေ့ရုံစေ့ထားတာ။ ခိုင်ခိုင်လတ်ကလည်း ဝင်လေ့မရှိဘူး။ မင်းစိုးလည်း ခိုင်ခိုင်လတ်အခန်းကို တစ်နှစ်နေလို့ တစ်ခါမရောက်ဘူး။
အခန်းထဲမှာ မီးပိတ်ထားတော့ တရုတ်ကပ်က လရောင်လေးပဲ ဖြာကျနေတယ်။ ခြင်ထောင်ထဲမှာတော့ မင်းစိုးက ခဘူး ခလောနဲ့။ ခိုင်ခိုင်လတ် ဒေါသပိုထွက်သွားတယ်။ သေနာကျလေး သေအောင်သတ်ပစ်မယ်။ ခြင်ထောင်ကို ဗြုန်းဆို ဆွဲမလိုက်တော့
ဟယ်.
ခိုင်ခိုင်လတ် ကြက်သေသေသွားရပြီ။ လရောင်အောက်မှာ မင်းစိုးရဲ့ လီးကြီးက ထောင်တန်းနေတာပဲ။ အကြောတွေက အပြိုင်းပြိုင်းထလို့။ ကြီးတာကလည်း သူ့ဘဲတွေထဲမှာ အကြီးဆုံး ကိုနိုင်ကြီးလီးထက်တောင် ကြီးသေးတယ်။ လုံးပတ်ကြီးက တုတ်ခဲနေတာပဲ။ ထိပ်ဖူးကြီးက နီရဲပြောင်လက်လို့၊ ဥနှစ်လုံးကလည်း နေရာတကျ။ အမွှေးတွေက မည်းလိမ်ကောက်လို့။ ခိုင်ခိုင်လတ် အပြင်မှာ တွေ့ဖူးသမျှ လီးတွေထဲမှာ အရိုင်းဆန်ဆုံးနဲ့ အလှဆုံး လီးကြီးပဲ။ ဒီကောင်လေး ဆေးတွေဘာတွေများ လျှောက်ထိုးထားသလားလို့ တွေးနေတုန်း ကိုယ်ထဲက သွေးတွေ ပွက်ပွက်ဆူလာတယ်။ မင်းစိုးကို သတ်ချင်တဲ့ ဒေါသသွေးတွေတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းစိုး လီးကြီးကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ချင်တဲ့ ကာမသွေး၊ တဏှာသွေး၊ ရမ္မက်သွေးတွေ။
စိတ်က ကိုင်ကြည့်ချင်တယ်လို့ပဲ ရှိသေး ကိုယ်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ မင်းစိုးလီးကြီးကို ဖယောင်းလက်ချောင်း သွယ်သွယ်လေးတွေနဲ့ ဆုပ်မိသွားပြီ။ ထိပ်ဖူးကြီးကို သေချာမြင်ရအောင် အရေခွံကို အောက်ဆွဲချလိုက်တော့ လီးနံ့ ညှီစို့စို့ကြီးက ထောင်းခနဲ တက်လာတယ်။ မင်းစိုးက ဒီရက်ပိုင်း အေးတယ်ဆိုပြီး ရေမချိုးဘဲ နေတာ ၂ရက်ရှိပြီ၊ ခိုင်ခိုင်လတ်တောင် ဆူလိုက်သေးတယ်။ ခုလည်း လီးကို သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ထားလို့ ထင်တယ်။ လီနံ့ကြီးက နှာခေါင်းထဲ မွှန်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့လီးနံ့ ညှီစို့စို့ကြီးက ခိုင်ခိုင်လတ်အတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါရဲ့ အနံ့ပဲ။ ဒီအနံ့ကြီးက ကိုယ်တွင်းက အကြောပေါင်းတစ်ထောင်ကို နိုးကြားလာစေတယ်။
ခိုင်ခိုင်လတ် ရေငတ်လာပြီ။ အာခေါင်တွေခြောက်။ ကိုယ်တွေပူ။ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာလို့ လီးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အထက်အောက် ပွတ်တိုက်ပေးပြီး နှင်းဆီဖူးရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို အဝိုင်းပုံဖြစ်အောင် ဟ၊ စတော်ဘယ်ရီရောင် ခံတွင်းလေးထဲ အုခနဲ ငုံချလိုက်တယ်၊ အစက စုပ်ရုံ စုပ်ပေးမလို့။ လောဘကြီးပြီး ငုံလိုက်တာ လည်ချောင်းထဲထိ ရောက်သွားပြီး ဒိသရုတ်ဖြစ်သွားတယ်၊ အွတ်ခနဲ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ လီးကြီးမှာ ခိုင်ခိုင်လတ် သွားရည်တွေ တံတွေးတွေ ရွှဲပြီး ချွဲပြစ်နေတယ်။ ခိုင်ခိုင်လတ်လည်း လီးကြီးကို တစ်ချက် နှစ်ချက် လက်နဲ့တိုက်ပြီး မင်းစိုးပေါ် တက်ခွလိုက်တယ်။ ခုနတည်းက ဘာမှ ဝတ်မထားတော့ လီးကြီးရဲ့ အေးစက်ပူနွေးတဲ့ အထိအတွေ့က အဖုတ်ကို ကျင်ခနဲ လာထိတယ်။ ထိပ်ဖူးကြီးကို အဖုတ်ဝမှာတေ့ပြီး
သား.. မင်းစိုး... တီလတ်ကို.. ခွင့်လွှတ်ပါ. တီလတ် အရမ်းထန်နေလို့ပါ သားရယ်.
ဆိုပြီး ရှိုက်သံတဝက်နဲ့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရင်း ထိုင်ချလိုက်တာ ဒုတ်ခနဲ သားအိမ်ကို သွားဆောင့်တယ်။
အား... ကောင်းလိုက်တာ..သားရယ်.တီလတ်ဖြင့် ဦးနိုင်နဲ့ ပြီးတည်းက ဒီလောက် စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိတဲ့ အရသာ မခံစားရတာ ကြာပြီ...
သား... မင်းစိုး... တီလတ်... လိုးပြီနော်... သားကို ..လိုးပြီ
ခိုင်ခိုင်လတ် ကောင်းလွန်းတော့ ပါးစပ်က ကယောင်ကတမ်းတွေပြောပြီး လီးကြီးအပေါ်က နေ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ ဆောင့်ချနေတယ်။ မင်းစိုး ဆီးစပ်နဲ့ ခိုင်ခိုင်လတ် ဖင်ကြီး ရိုက်ခတ်သံကလည်း တဖုန်းဖုန်းနဲ့။
အဲ့လောက်လုပ်နေမှတော့ မောင်မင်းစိုးလည်း ဘာသားနဲ့ ထုထားတာမှတ်လို့။ နိုးပြီပေါ့ဗျာ။ မနိုးဘဲနေရအောင် ဂျပန်ကားမှ မဟုတ်တာ။ မင်းစိုးကလည်း အိပ်မက်ထဲမှာ ဥစ္စာစောင့်မ သူ့ကို အမှန်အကန် ကျုံးနေတယ်လို့မက်တာ။ နိုးလာတော့ ဆံပင်ရှည်ရှည် အဝါဝမ်းဆက်နဲ့ မိန်းမက သူ့ပေါ်တက်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်နေတာတွေ့တယ်။ လရောင်ပဲရှိတော့ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရဘူး။ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ဆိုတော့ ဥစ္စာစောင့်မထင်ပြီး အဲ့မိန်းမဖင်ကို လက်ကြီးနဲ့ ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်ပြီး အောက်က ပင့်ဆောင့်ပေးနေလိုက်တယ်။ ၃ချက်လောက်ကျ အားမရတော့ ဖင်ကနေကိုင်ပြီး လီးလည်း အဖုတ်ထဲက ကျွတ်မသွားအောင်ထိန်းရင်း ဥစ္စာစောင့်မကို လှဲသိပ်လိုက်တယ်။ အဲ့ကျမှ သူ့အောက်က မျက်နှာက ထင်းခနဲ။
ဟာ.... တီလတ်
မင်းစိုး ခေါင်းနပန်းကြီးသွားတယ်။ တီလတ်က သူ့ကို ဒီရက်ပိုင်း ဟိုပစ္စည်းတွေကိစ္စနဲ့ စိတ်ကောက်နေတာ၊ သိပ်ကြည်တာမဟုတ်ဘူး။ ခုကျ သူ့အပေါ် တက်ဆောင့်နေပါလား။
တီလတ် လုပ်မနေနဲ့ မင်းစိုး.. ဆောင့်စမ်း..
တီ ... တီလတ်
မင်းစိုး ထစ်ငေါ့ ထစ်ငေါ့ ဖြစ်နေတာကို ခိုင်ခိုင်လတ် စိတ်မရှည်လို့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်နဲ့ မင်းစိုး တင်ပါးကို ညှပ်ပြီး သူအောက်က ကော့ဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ကျမှ မင်းစိုးလည်း အယောင်ကန်ကန်းနဲ့ ခါးလှုပ်ပြီး အသားကုန်ကျုံးဆောင့်တော့တယ်။
အား မင်းစိုး.. ဆောင့်. ဟုတ်တယ်... အဲလိုလေး... နာနာဆောင့်
တီလတ် အရင်ကနဲ့ တခြားစီပဲ ပွင့်လင်းလှချည်လားလို့ မင်းစိုး တွေးနေတယ်။ တွေးရင်း ဆောင့်တာလည်း ရပ်မသွားဘူး။ မင်းစိုးလီးကြီးက တဘွတ်ဘွတ်နဲ့ တီလတ်အဖုတ်ထဲ ဝင်နေတယ်။
မင်းစိုး... ငါ့ကိုလိုး...ငါ့ကို သေအောင်လိုး.. နင့်အဒေါ်ရင်းခေါက်ခေါက် ငါ့ကို အဖုတ်ကြီးပြဲသွားအောင်လိုး.. ငါ နင့်လီးကြီးကို ကြိုက်တယ်ဟာ.. ငါ့အဖုတ်ကြီးကို လိုးဟာ
တီလတ် ခေါင်းကို ဘယ်ညာရမ်းခါပြီး စကားလုံး အကြမ်းကြီးတွေ ပြောနေတော့ မင်းစိုး ဖီးလ်တော်တော်ရှိလာတယ်။ သူလည်း ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ စော်တော့ လိုးဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမယ့်အခုဟာက ကိုယ်တစ်သက်လုံး ချစ်ကြောက်ရိုသေလာတဲ့ တီလတ်။ အဒေါ်ရင်းခေါက်ခေါက်။ စိတ်ထဲမှာ အဒေါ်ဆိုတာထက် အမေလို့တောင် သတ်မှတ်ထားတာ။ အဲလိုမိန်းမကို ပြန်လိုးနေရတယ်ဆိုတဲ့ ဖီလင်က guilty လည်းဖြစ်သလို pleasure လည်း အကြီးအကျယ်ရစေတယ်။
တီလတ်..
ဘာလဲ
ဒေါ့ဂီဆွဲကြမလား
မင်းစိုး အရဲစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
အေး ကောင်းသားပဲ၊ ဒေါ့ဂီဆို နောက်ကနေ ဆောင့်လို့ရတယ်
ဒီတခေါက်လည်း လီးမကျွတ်အောင် ဂရုတစိုက်လှည့်လိုက်ကြပြီးတော့ တီလတ်က ဖင်ဘူးတောင်းထောင်လို့ မွေ့ရာကို မျက်နှာအပ် လက်ထောက်၊ မင်းစိုးက တီလတ်ဖင်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆောင့်နေတာ။
အာား မင်းစိုး. ကောင်းတယ်... အဲ့လိုဆောင့်... နာနာလိုး. အရမ်းကောင်းတယ်... အဖုတ်တော့ ပြဲပါပြီ. လိုးစမ်း.. လိုးရင်းနဲ့ ရိုက်.. တီလတ်ဖင်ကို ရိုက်... သား အားရှိပါးရှိ ရိုက်.. သားငယ်ငယ်က တီလတ် ခဏခဏရိုက်ဆုံးမဖူးတယ်လေ.. အဲဒါကို လက်စားချေတယ်လို့ သဘောထားပြီး ရိုက်
မင်းစိုးလည်း အမိန့်လိုက်နာတဲ့ အနေနဲ့ ဖျန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ နို့နှစ်ရောင် ဖင်တုံးကြီးမှာ လက်ဝါးရာကြီး နီထင်းသွားတယ်။
ဖျန်း
ဖျန်း
ဖျန်း
မင်းစိုး ဆက်တိုက်ရိုက်ချလိုက်တယ်။
တီလတ်
ဟင်.. သား
 သားလိုးတာ ကောင်းလား
အရမ်းကောင်းတယ်
ရိုက်တာရော
အင်း အသေကြိုက်တယ်
တီလတ်ကို သားနေ့တိုင်း ဒီလိုလိုးမှာနော်
အင်း သားဆန္ဒရှိတဲ့အချိန် တီလတ်ထဘီကို လှန်ပြီး ကြိုက်သလိုသာ လိုးတော့ သားရယ်.. အရမ်းကောင်းတာပဲ
တီလတ် သားဂေါ်လီထည့်ရင်ရော ခံမှာလား
ဘာထည့်ထည့်ကွာ... ငါ့သားလိုးရင် တီလတ်ခံဖို့ အသင့်ပဲ
ဟုတ်ပြီ
မင်းစိုးက မပြောမဆိုနဲ့ လီးကြီးကို ဘွတ်ခနဲ ခိုင်ခိုင်လတ် အဖုတ်ထဲက ထုတ်လိုက်တယ်။ ခိုင်ခိုင်လတ်က ဘာလုပ်တာလဲလို့ အော်မလို့ ပါးစပ်ဟတုန်းရှိသေး ဟထားတဲ့ ပါးစပ်လေး ပြဲသွားတယ်။
ဇွိ... ဗြိ...
မင်းစိုးက လီးကြီးကို ခိုင်ခိုင်လတ် ဖင်စအိုဝထဲ ဗြွတ်ဆို ထိုးထည့် လိုက်တာကိုး။ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ လီးကြီးကို ဖင်ကို အလိုးခံရတော့ ခိုင်ခိုင်လတ် ထွန့်ထွန့်လူးနေတယ်။
အစ်မရေ... ညီမလေးကို ခွင့်လွှတ်ပါတော့. အစ်မသား...ညီမလေးလည်း သားလိုချစ်ရတဲ့ မင်းစိုးက ဖင်လိုးပေးတာကို ညီမလေး အသေအလဲကြိုက်နေပြီ အစ်မရေ
တီလတ် အဲ့လို အော်တဲ့အသံကြားတော့ မင်းစိုးလည်း အတွင်းသားတွေ  စုတ်ပြဲမှာ ဘာညာမတွေးတော့ဘူး ကျားတစ်ကောင်လို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဆောင့်လိုက်တာ
အ .. အ  တီလတ် သားပြီးတော့မယ်
တီ... တီလတ်လည်း.. ပြီးတော့မယ်.. တီလတ်က ဖင်ရော အဖုတ်ရော နှစ်ခုလုံး... တ.. တပြိုင်တည်း.. ပြီး... ပြီး... အား.. မင်းစိုး... မင်းစိုး... သား... ချစ်တယ်ကွာ... အဒေါ်အရင်းကို ဖင်ရောအဖုတ်ပါလိုးပေး.တယ်.... ချစ်... ချစ်တယ်ကွာ..မင်းစိုး.. အား.. တီလတ်ပြီးပြီ.. မင်းစိုး ...
တီလတ်ကယောင်ကတမ်းတွေ ပြောပြီး ဖင်ရော အဖုတ်ရော စူပွစူပွလုပ်ပြီး ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ်။ မင်းစိုးလည်း ပြီးသွားလိူ့ တီလတ်ရဲ့ မှောက်ရက် ကိုယ်ပေါ် လိုက်မှောက်ချလိုက်ပြီး လီးကြီးကို ဖင်ထဲ စိမ်ထားရင်း အမောဖြေလိုက်တယ်။
တီလတ်က မျော့နေတဲ့ကြားက ဖျော့တော့တဲ့ လေသံလေးနဲ့
သား ..မင်းစိုး... သားကို တီလတ် တသက်လုံး မွေးလာတာ.. ဒီညတစ်ညတည်းနဲ့ကို တန်ပါတယ်ကွာ
ပြီးပါပြီ"},


{"title":"မှားတာရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်","imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEry811hFefqyTJv5-Hq1Xza3Pm8veo4a3Xjmw_JBOernpYEssGqxl6Yoszd8Tk47VmBlSB6RwktBfaZllk9RnChFeJp2d8UisQtmqd1jkzSCLZjPzFRRmNdga4yb4ucnpPLmjImkhIAg/w128-h128-p-k-no-nu/223ecdcf61a30b27dbf9153e0e3e8f2a.jpg","content":"ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်မိကြပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ရင် ထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဝန်တိုတဲ့စိတ်တွေ ကိန်းအောင်းမိကြပေသည်။ ဒီလိုတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သဝန်တိုမိကြတဲ့နေရာမှာလည်း တချို့သော ယောက်ျားလေးက သဝန်တိုတာ ပိုသလို တချို့ကြတော့ မိန်းကလေးက သဝန် တိုတဲ့ စိတ်ပိုတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျမအထင်ပြောရရင် သဝန်တိုစိတ်ကို ခံစားရတာကတော့ မိန်းကလေးက ပိုလိမ့် မယ်ထင်ပါသည်။ မိန်းကလေးဆိုတာက ခန္ဓာကိုယ်ကအစ အသဲနှလုံးထိ နုနယ်ပျော့ပျောင်းကြသူတွေပါ။ ကျမ အလုပ်ထဲ ရောက်တော့ ကိုမျိုးနောင်ဆိုတဲ့သူနဲ့ ချစ်ကြိုက်မိပါတယ်။ ကျမတို့ ကုမ္ပဏီက စားသောက်ကုန်ရယ်ဒီမိတ်တွေ ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုပါ။ ကျမက ရုံးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရပါသည်။ ကိုမျိုးနောင်ကတော့ ကုန်ပစ္စည်းပို့ရတဲ့ကားကို မောင်းတဲ့ ဒရိုင် ဘာပါ။ ကုန်ပစ္စည်းပို့တဲ့ကားမှာ ဒရိုင်ဘာအပြင် ပစ္စည်းထုတ်ပြီးပို့ဖို့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်နဲ့ စာရင်းဇယားလုပ်ဖို့ မိန်းက လေးတစ်ယောက်တို့လည်း လိုက်ပါရပါသည်။ ကိုမျိုးနောင်တို့ ကားမှာလိုက်ရတဲ့ မိန်းကလေးက သက်သက်စိုး ဆိုတဲ့ မိန်းက လေးဖြစ်ပါတယ်။ အသက်က ကျမနဲ့တန်းတူဖြစ်ပြီး ချောတာလှတာလည်း ကျမနဲ့ တန်းတူပါပဲ။ ခုခေတ် ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းမှန် သမျှမှာ ချောချောလှလှမိန်းကလေးတွေကိုသာ ရွေးပြီးခန့်ကြတာပါ။ ဒီလိုချောချောလှလှတွေကြားမှာ အဲဒီ သက်သက်စိုး ဆို တဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ကျမ ရီမွန်အေး ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဟာ ကျမတို့ ကုမ္ပဏီမှာ အချောအလှဆုံးလို့ ပြောရမှာပါပဲ။
   အဲဒီလို ကျမနဲ့ တန်းတူယှဉ်နိုင်တဲ့ သက်သက်စိုး ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ကျမချစ်သူ ကိုမျိုးနောင်ရဲ့ ကားမှာ တစ်နေ ကုန်လိုက်ပါနေရပြီး ကားပေါ်မှာလည်း ကိုမျိုးနောင်ရဲ့ဘေးမှာ ကပ်လျက်သား အမြဲထိုင်ထိုင်ပြီး လိုက်နေတော့ ကျမရင်ထဲက သဝန်တိုစိတ်ဟာ တဖြေးဖြေးကြီးထွားရင့်သန်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကိုမျိုးနောင် ကိုဖွင့်ပြီး သမုတ်တဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ကိုမျိုးနောင်ကလည်း ကျမသူ့ကို ဒီလိုမဟုတ်တာကို နည်းနည်းမှ မခံပါဘူး။ လေသံမာမာနဲ့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တစ်ခါမှမပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ကျမတို့ ချစ်သူနှစ်ယောက်ဟာ ရန်တွေ့စကားများတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မခေါ်မပြောဘဲနေတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကိုမျိုးနောင်ဟာ သက်သက်စိုးကို ခါတိုင်းထက်တောင်ပို ပြီး အလေးပေးနေတယ်လို့ ကျမတစေ့တစောင်း အကဲခတ်လိုက်မိတာနဲ့ ကျမကလည်း သူ့ကိုရွဲ့ချင်စိတ်နဲ့ ကျမတို့ ရုံးမှာ ကျမကို စိတ်ဝင်စားနေပြီး ကျမကို တခြားသူတွေထက်ပိုပြီး အရေးပေးနေတဲ့ ကျမတို့ အထက်က ကြီးကြပ်တဲ့လူကြီးပေါ့။ အသက်ကတော့ (၃၀) လောက်ပဲရှိပါသေးတယ်။ ကိုသီဟဆိုတဲ့သူနဲ့ ကျမဟာ ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး အကျွမ်းတဝင်နေပြလိုက် တာပေါ့။ ကိုသီဟက ကျမကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျမရဲ့ချစ်သူ ကိုမျိုးနောင်ကပဲ ကျမကို အရင်က ပြော ထားခဲ့တာပါ။  ဒီလူကြည့်တာ မကြိုက်ဘူး   ဒီလူ့စကားက ရိသဲ့သဲ့နဲ့  စသဖြင့်ပေါ့။ ဒါကြောင့် ကျမ သတိထား အကဲခတ် ကြည့်လိုက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ကိုသီဟက ကျမကို စိတ်ဝင်စားနေတာ အမှန်ပါပဲ။
   ကိုသီဟကလည်း လူပါးတစ်ယောက် လူနပ်တစ်ယောက်ပါ။ ကိုမျိုးနောင်နဲ့ ကျမ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အဆင်မပြေလို့ သူ့ကို ကျမ ခါတိုင်းထက် အရောဝင်နေတာကို သိနေပုံရတဲ့အပြင် ကျမနဲ့ ကိုမျိုးနောင်တို့ အဆင်မပြေတာက လည်း သက်သက်စိုးကြောင့်ဆိုတာကို ကိုသီဟ ရိပ်မိပုံရပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ကျမက ဒီလိုပြောနိုင်တာလဲဆိုရင် ကိုသီဟက ကျမကို စကားအဆက်အစပ်မရှိ အမှတ်မထင် စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တာကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
    ရီမွန်...ကားလိုက်ချင်လား....မသက်နဲ့ လဲပေးမယ်... တဲ့...ဘယ်ရမလဲ ကျမကလည်း သူ့ကို တစ်ခွန်းထဲ ပြန်ပြော လိုက်တယ်။
    နေပူပါတယ်...ရုံးမှာ ကိုသီဟတို့နဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်... လို့ပေါ့...
   ဒီလိုနဲ့ ကျမနဲ့ ကိုမျိုးနောင်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အဆင်မပြေတာကနေ အပြတ်ပြတ်နဲ့ နှာခေါင်းသွေး ထွက်ဖို့ ဖြစ်လာရပါသည်။ တစ်နေ့ အလုပ်ပိတ်ရက်တစ်ရက်မှာ ကိုမျိုးနောင် တို့ကားက ကိုရန်ပိုင်ဆိုတဲ့သူဟာ ကျမနေတဲ့ အဆောင်ကိုရောက်လာပြီး တွေ့ခွင့်တောင်းတာနဲ့ ကျမလည်း ထွက်တွေ့လိုက်ပါသည်။ ကိုရန်ပိုင်က အရေးကြီးတဲ့စကား နှစ်ယောက်ထဲပြောချင်သည်ဆို၍ အဆောင်ဧည့်ခန်းထဲကနေ အပြင်ဘက် ခြံဝန်းထဲမှာရှိတဲ့ သစ်ပင်အောက်က ခုံတန်းလျား ပေါ်ကို ရွေ့ပြီး ထိုင်လိုက်ကြပါသည်။ ကိုရန်ပိုင်က အခုသူပြောတဲ့ကိစ္စကို ဘယ်သူကိုမှ ပြောမပြရန်နှင့် မရီမွန်ဘက်က နာ ကျဉ်း၍ အခုလိုလာပြောရတာဖြစ်ကြောင်း စကားကိုအစချီပြီး အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခုကို သူပြောပြပါသည်။ အဲဒီအဖြစ်အ ပျက်လေးတစ်ခုက ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ခုလိုပါရှင်....
    မသက်....ကိုယ်နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ပါလား....
   ကားဂိတ်တွင် ကားစောင့်နေသော သက်သက်စိုး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
    အိမ်အထိပို့ရင် လိုက်ခဲ့မယ်....
    ပို့ပေးမယ်....
   သက်သက်စိုးက မျိုးနောင်၏ ဘေးသို့ဝင်၍ ထိုင်လိုက်သည်။ ကားဘီးများက ညင်သာစွာလိမ့်၍ သွားသည်။
    မသက် အချိန်ရမလား....လမ်းမှာ ဝင်စရာရှိလို့....
    မကြာဘူး မဟုတ်လား....
    မကြာပါဘူး....ခဏလေးပါ....အော်....ဒါနဲ့ မသက်ကို ကိုယ်ပြောထားတာ ဘယ်လိုလဲ...ဟင်....
    အင်း...ကိုမျိုးနောင်က ရီမွန်နဲ့ ကိစ္စပြီးသွားပြီဆိုတာကို ကျမ လေ့လာကြည့်တော့ ကိုမျိုးနောင် ပြောတာ မှန်ပါ တယ်....
    အဲဒီတော့....
    ကျမက ဘာပြောရအုံးမှာလဲဟင်....
   သူ့ကို မျက်နှာလေးမော့၍ ပြောလိုက်သော သက်သက်စိုး၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။
    အဟင်း....အကို...ကလဲ....
   သက်သက်စိုးနေတာက လှိုင်သာယာ တမာကုန်းတွင်ဖြစ်ကာ သူတို့စီးလာသောကားက မီးခွက်စျေးကျော်သည်နှင့် လမ်းတစ်လမ်းထဲ ချိုးဝင်လိုက်ပြီး အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
    လာ...မသက်....
   သက်သက်စိုး ဘာမှမပြောမိ။ မျိုးနောင် နောက်သို့ ကားပေါ်မှဆင်းပြီး လိုက်လာခဲ့သည်။ အိမ်က သော့ခတ်ထားပြီး ခတ်ထားသောသော့ကိုဖွင့်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် မျိုးနောင်က အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သက်သက်စိုး၏ အနားသို့ ပြန်၍ လျှောက်လာပြီး ခပ်တွေတွေလေး မတ်တပ် ရပ်နေသော သက်သက်စိုးကို ဖက်၍နမ်းသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်ထိတွေ့မှု ကြောင့် ရမ္မက်သွေးများ ကြွလာသည့် သက်သက်စိုးက မျိုးနောင်ကို ပြန်၍ဖက်ထားကာ ပူနွေးသော အနမ်းများဖြင့် တုန့်ပြန်ပါ တော့သည်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အငမ်းမရ နမ်းနေကြရင်းက မျိုးနောင်သည် တဖြေးဖြေး သက်သက်စိုးကို အတွင်း ခန်းထဲထိခေါ်၍ လာခဲ့သည်။ အတွင်းခန်းထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် အိပ်ယာတစ်စုံတို့က အဆင်သင့်ရှိနေလေသည်။ မျိုးနောင်သည် သက်သက်စိုးကို တဖြေးဖြေးခေါ်လာရင်းက ကုတင်နှင့် သက်သက်စိုး ကျောလဲကပ်မိရော ကိုယ်လုံးလေးကို ဖိ၍ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲစေပြီးမှ သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကိုလည်း ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ မျိုးနောင်သည် သူကိုယ်တိုင်ပါ ကုတင်ပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး သက်သက်စိုး၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းပင်ဖိကပ်၍ နမ်းလေ သည်။ သက်သက်စိုးမှာ တစ်လောကလုံးကို မေ့သွားသည်။ မကြာလိုက်ပါချေ...။ မျိုးနောင်၏ လက်က သက်သက်စိုး၏ ဆူ ဖြိုးသော ရင်သားများကို အင်္ကျ ီပေါ်မှ ကိုင်တွယ်ဆုပ်နယ်ရင်း သက်သက်စိုး၏ အင်္ကျ ီများကို ချွတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ မငြင်း ဆန်တဲ့ သက်သက်စိုးမှာ အိုကနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားရသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း မျိုးနောင်ကတော့ ထွက်ပေါ်လာသော သက်သက်စိုး၏ နို့အုံဖွေးဖွေးလေးများကို တလှည့်စီငုံ့၍ စို့ပေးရင်းက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အင်္ကျ ီများကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သက်သက်စိုး၏ ဆီးခုံမို့မို့လေးဆီသို့ တင်လိုက်ပြီး ဖွဖွလေးပွတ်ပေးလိုက်ရာ သက်သက်စိုး၏ ကိုယ် လုံးလေးမှာ တလူးလူးတလွန့်လွန့်ဖြင့် လှုပ်ရှား၍နေသည်။ မကြာမီမှာပင် မျိုးနောင်ကကြုံး၍ထလိုက်ပြီး သက်သက်စိုး၏ ထဘီလေးကိုဆွဲ၍ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ  ဟင်  ဟူသော အာမေဋိတ်အသံလေးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို တစ်ဖက်သို့လှည့် ကာ မျက်လုံးလေးများကို စုံမှိတ်ပစ်လိုက်သည်။
   မျိုးနောင်ကတော့ သူ၏ ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ သက်သက်စိုး၏ ပေါင်နှစ်လုံးကိုမြှောက်လျက် မာတောင်၍နေသော သူ၏ လီးတန်ကြီးကို စူစူလေးဖောင်းနေသော သက်သက်စိုး၏ စောက်ပတ်တွင် တေ့ကာဖိသွင်းလိုက်ရာ စောက်ပတ်ထဲတွင် စောက်ရည်လေးများမှာ စိမ့်ထွက်နေပြီဖြစ်၍ လီးတန်ကြီးမှာ လျှောကနဲ ဝင်သွားပြီး သက်သက်စိုးမှာ ကော့၍တက်သွား သည်။
    ဗြစ်...ဗြစ်...စွပ်...ဖွတ်....
    ပြွတ်....ပြွတ်...ဖွတ်...ဖွတ်....ပြွတ်....
    အမလေး....အား....အင်း.... ဟူသော သက်သက်စိုး၏ အသံလေးများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာပြီး သက်သက်စိုး၏ မျက်နှာလေးက ရှုံ့မဲ့လျက် ခံစားရခက်နေလေသည်။ ဒါပေမယ့် မကြာမှီအချိန်မှာတော့ သက်သက်စိုး၏ ညီး သံလေးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလျက် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာလည်း တဖြေးဖြေးငြိမ်၍ သွားတော့ရာ မျိုးနောင်သည် သက်သက်စိုး၏ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုင်၍ အားပါးတရဆောင့်၍ လိုးတော့သည်။ ထိုသို့ အားပါးတရ ဆောင့်လိုးရင်းမှပင် မျိုးနောင် က သက်သက်စိုး၏ နို့သီးလေးများကိုပါ ချေမွ၍ ပေးနေပြန်သေးရာ သက်သက်စိုးခမျာ ကာမဇောများကြွလျက် တစ်ကိုယ်လုံး အီဆိမ့်၍နေရလေသည်။
    ချစ်တယ်....သက်ရယ်....
    ချစ်....ချစ်...အားရအောင်ချစ်စမ်းပါ....ကိုရယ်....ဟင်း....အင်း....
    ဖွတ်...ပြွတ်...စွပ်....ဖွတ်....အင်း....ဖွတ်....အင်း....ကို..ရယ်....ဟင်း....ဟင်း....
   အတန်ငယ်မျှကြာသွားသောအခါတွင်တော့ မျိုးနောင်နှင့် သက်သက်စိုးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားမှာစိုးသည့်အလား အတင်းပင်ဖက်ထားကြရင်းက နှစ်ယောက်စလုံးသည် တဖြေးဖြေးငြိမ်ကျ သွားကြလေတော့သည်။
   မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် နားမထောင်သင့်သော စကားများဖြစ်သဖြင့် တစ်တစ်ခွခွပြောပြနေသော ရန်ပိုင်ကို ကျမ ရီမွန်အေးက မတားခဲ့မိပါ။ ကျမရဲ့ချစ်သူ မျိုးနောင်နဲ့ သက်သက်စိုးတို့ရဲ့ ချစ်ဗျူဟာကို နားထောင်ရင်း ကျမရဲ့ ရင်ထဲက အသဲနှလုံးတွေ ထုတ်ပစ်ခံလိုက်ရသလို ရင်ထဲမှာဟာပြီး ကျမဟာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ဖြစ်နေရပါသည်။ ကိုရန်ပိုင် ပြောပြသော အကြောင်းအရာများထဲတွင် ယုတ္တိရှိသည် မရှိသည်ကိုလည်း ကျမ မစဉ်းစားမိပါ။ စကားတွေ အကြောင်းအရာ တွေက ရှေ့နောက်ညီညွတ်ရဲ့လားဆိုတာကိုလည်း ကျမ မဝေခွဲမိပါ။
    ကျနော် ပြန်ဦးမယ်....ရီမွန်အေး...ဒီကိစ္စကို ကျနော် ပြောတဲ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့...ရီမွန်အေး ဘက် က ကျနော် မကျေနပ်လို့ လာပြောတာပါ.... ဆိုပြီး ကိုရန်ပိုင် ထပြီးပြန်သွားတဲ့အထိ ကျမသူ့ကို ဘာစကားမှပြန်မပြောဖြစ် လိုက်ပေ။ ကျမ ကျောက်ရုပ် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် နေရာမှာပဲထိုင်၍ ကျန်ခဲ့ရပါသည်။ ပူဆွေးသောကတွေက ကျမ ရင်မှာအ ပြည့်ပါ။ စဉ်းစားရင်း တွေးရင်းနဲ့ အဲဒီပူဆွေးသောကတွေဟာ တဖြေးဖြေးလျော့ပါးလာပြီး ဒေါသဆိုသောအရာက ကျမရင်ထဲ ကို တဖြေးဖြေးဝင်ရောက်လာရပေတော့သည်။
   ဒီနေ့ရုံအလုပ်တွေ များနေတာကြောင့် ကျမဟာ ရုံးဆင်းချိန်ထက်ကျော်ပြီး နောက်ကျနေရပါတယ်။ အလုပ်တွေပြီးလို့ ပစ္စည်းတွေသိမ်းဆည်းပြီး နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ညနေငါးနာရီခွဲနေပါပြီ။ ရုံးခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့ ကိုသီဟတစ် ယောက်ထဲပဲရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကျမလှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကိုသီဟဟာ ကျမဆီကို လျှောက်လာပါသည်။ ပြီးတော့ ကျမရဲ့စားပွဲရှေ့က ကုလားထိုင်မှာဝင်ထိုင်လိုက်ပါသည်။
    ကိုသီဟ...မပြန်သေးဘူးလား....
    ခုပဲပြန်တော့မှာပါ....ရီမွန်ကို မေးစရာရှိလို့....
    မေးလေ....
    ရီမွန်နဲ့ မျိုးနောင်တို့ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ....
    ပြီးသွားပါပြီ....သူနဲ့ ကျမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ပါဘူး....
    ဒါဆိုရင်...ကိုယ် ရီမွန်ကို တစ်ခုလောက်ပြောပါရစေ....
    အင်း...
   သူဘာပြောမယ်ဆိုတာကို ကျမရင်ထဲမှာကြိုပြီး သိနေသလိုပါပဲ ကျမသူ့ကို  အင်း  ဆိုပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပါ တယ်။
    ကိုယ်...ရီမွန်ကို ချစ်တယ်...ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လက်တွဲသွားပါရစေ....
   ကျမ သူ့ကို အသာလေးစိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။ ကိုသီဟက တော်တော်လာတဲ့သူပဲ။ အများတကာလို ချစ်တဲ့အ ကြောင်းပြောရုံတင်မဟုတ်ဘဲ ကျမကို အတည်တကျရည်ရွယ်ကြောင်း ပေါ်လွင်အောင် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လက်တွဲခွင့် တောင် တောင်းနေပါရောလား...။
    ရီမွန်...သဘောထားကို ကိုယ်သိပါရစေ....
   ထပ်ဆင့်ပြီး သူကပြောလာပါသည်။
    မစောလွန်းဘူးလား ကိုသီဟ...ချက်ချင်းကြီးဆိုတော့ ကျမကို အထင်သေးသွားမှာပေါ့....
    မစောပါဘူး ရီမွန်...အချိန်ယူတယ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြောင်းမသိ ဓာတ်မသိတဲ့လူတွေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကဲခတ်စဉ်းစားဖို့ အချိန်ယူတာပါ....
    ခက်တာပဲရှင်....
    ရီမွန်နဲ့ ကိုယ်တို့က ဒီမှာအတူအလုပ်လုပ်လာတာ ကြာလှပြီပဲ...ကိုယ့်အကြောင်းလည်း ရီမွန် သိနေတာပဲ...ကိုယ့် အပေါ်မှာ ဘယ်လိုသဘောထားရှိရှိ....ရီမွန် ကိုယ့်ကို အခုတခါထဲသာ ပြောလိုက်ပါ....
   ကျမ စိတ်အိုက်သွားရပါသည်။ မပြောလို့လည်း ပြီးတော့မည်မဟုတ်ပါ...။ ပြီးတော့ ကိုမျိုးနောင်ကို အရွဲ့တိုက်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကျမသူနဲ့ တတွဲတွဲနေကတည်းက ကျမ သူ့အပေါ်မှာ သာယာမိနေတာအမှန်ပါ။ အခု ကိုမျိုးနောင်နဲ့ သက်သက်စိုးတို့ အကြောင်းကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက်သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ကိုမျိုးနောင်အပေါ် ဒေါသဖြစ်မိတဲ့စိတ်နဲ့ တစ်ဖက်ကလာမယ့် အတွယ်အတာကို ကျမ ကမ်းလင့်နေမိတာပါ။ ကိုသီဟ ဘယ်တော့ပြောလာမယ်ဆိုတာကို မျှော်နေမိခဲ့ပါသည်။ ကမ်းတစ် ဖက်မှာ ကမ်းပါးပြိုလျှင် တခြားကမ်းတစ်ဖက်မှာ သောင်ထွန်းရစမြဲပါ။
    ကိုသီဟ...စောစောက အစတုန်းက ကျမကို ဘာပြောခဲ့တာလဲဟင်....ပြန်ပြောကြည့်ပါအုံး....
    ကိုယ်...ရီမွန်ကို ချစ်တယ်....ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လက်တွဲသွားပါရစေ...
   ကျမ သူထပ်ပြောတဲ့စကားကို နားထောင်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ခိုးပြီးချလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မသိမသာ လေကို တဝကြီးရှုသွင်းလိုက်ပြီး...။
    ကျမလည်း ကိုသီဟ လိုပါပဲ....
   သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ ကျမ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပြီး ရုံးမှပြန်ရန်အတွက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စလင်းဘက်ကို လှမ်းယူကာလွယ်လိုက်ပြီး ထမင်းချိုင့်ထည့်ထားတဲ့ အိတ်လေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါသည်။ သူက ဗြုံးကနဲ စားပွဲဘေးက နေရွှေ့ဝင်ပြီး ကျမနားကို ရောက်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျမရဲ့ ခါးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်ရာက....
    ချစ်တယ်...ရီမွန်ရယ်....
   တစ်ဆို့ဆို့အသံနဲ့ပြောရင်း ကျမရဲ့ပါးလေးတစ်ဖက်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်ပါတယ်။ ကျမအလိုက်သင့်လေး ငြိမ်နေတာနဲ့ သူက တဆင့်တက်ပြီး ကျမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်နမ်းလိုက်ပါသည်။ အလိုလို ကျမမျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်ကျသွားပါသည်။ ခဏလေးပဲနမ်းပြီး သူက ကျမနှုတ်ခမ်းလေးတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကျမဟာ မျက်လုံးလေးတွေကိုဖွင့်ပြီး အလိုလို သူ့ မျက်နှာကို ရွှမ်းရွှမ်းစားစားကြည့်လိုက်မိပါသည်။ သူက ကျမရဲ့ရှေ့ကနေ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တော့ ကျမလည်း တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်၍ထွက်လာခဲ့ပါတော့သည်။ ကျမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ အတွေ့အရသာဟာ မတူပါလား...။ တစ်မျိုးစီ အရသာကွဲပြားကောင်းမွန်ကြတာပါလား ဆိုတာကို စွဲမက်သွားရပါတော့သည်။ ဒီလိုဖြင့် တစ်ပတ်ခန့်ကြာခဲ့ပေပြီ။ ဒီအတောအတွင်းကို ကိုသီဟနဲ့ ကျမနှစ်ယောက်ချင်း ခဏတစ်ဖြုတ်လောက် မကြာခဏ တွေ့ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြပါသည်။ ဒီနေ့တော့ ကိုသီဟက ကျမကို မနက်စောစောပဲ အဆောင်ကိုလာခေါ်သဖြင့် အလုပ်ပိတ်ရက်လည်း ဖြစ်တော့ ကျမ ကိုသီဟနဲ့ လိုက်သွားခဲ့ပါသည်။ ကိုသီဟက ကျမကို သူတစ်ယောက်ထဲနေတဲ့ တောင်ဥက္ကလာဘက်က အိမ် ကိုခေါ်သွားပါသည်။
    ကဲ...ထိုင်အုံး...ရီမွန်...
   ကျမ ဧည့်ခန်းထဲက ဆက်တီမှာ ဝင်ပြီးထိုင်လိုက်ပါသည်။ ကိုသီဟက အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားပါသည်။ ကျမ အိမ်ထဲကို အကဲခတ်လေ့လာကြည့်တော့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပဲနေတဲ့အိမ်ဖြစ်ပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ နေချင်စရာလေးပါ။ ခဏအကြာမှာ ကိုသီဟက ဆန်းကစ်သံဘူးနှစ်ဘူးကိုင်ပြီး ထွက်လာပါသည်။
    ကဲ...သောက်လိုက်ဦး...ရီမွန်....အော်...သိပ်လည်း မချမ်းတော့ပါဘူး...အနွေးထည်ချွတ်လိုက်ပါလား....
   ကိုသီဟပြောမှ ကျမ သတိရသည်။ မနက်က ချမ်းစိမ့်စိမ့်နဲ့မို့ အနွေးထည်ဝတ်လာခဲ့ရသည်။ သူပြောလိုက်မှပဲ သတိ ရပြီး အနွေးထည်ကိုချွတ်၍ ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ်တင်လိုက်ကာ ဆန်းကစ်ကို ကျမ သောက်ပါသည်။ နဂိုကတည်းက ဆန်းကစ်ကို ကျမကြိုက်တာပါ။ ကားစီးလာလို့ ခေါင်းထဲမှာ နောက်တောက်တောက်လေးဖြစ်နေတော့ ဆန်းကစ်ဘူးကို လက် ထဲက မချဘဲ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ တစ်ဘူးလုံးကုန်သည်အထိ သောက်ပစ်လိုက်ပါသည်။ ကိုသီဟကလည်း သူ့လက်ထဲက ဆန်းကစ် ဘူးကို သောက်နေပါသည်။ ကျမတို့ချင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မကြာခဏလှမ်းလှမ်းပြီး ကြည့်နေကြပေမယ့် စကား တော့ မပြောမိကြပါ။
    သောက်ပြီးနားဦး...ကိုယ်အဝတ်အစားသွားလဲလိုက်ဦးမယ်....
   ကိုသီဟကို ကမြခေါငျးငွိမျ့ပွလိုကျပါသညျ။ ကမြ၏ ခေါငျးထဲတှငျ နောကျတောကျတောကျဖွစျနသေညျမှာ ပြောကျမ သှားဘဲ ပိုပွီး တရစျရစျမူးလာပွီး တစျကိုယျလုံးလညျး ဖိနျးရှိနျးလာရပါသညျ။ အမွဲတမျးတော့ မဟုတျပမေယျ့ တစျခါတစျလေ ကမြ ကားမူးတတျပါသညျ။ အခုလညျး ကားမူးတာပဲဖွစျမညျဟု တှေးထငျမိပါသညျ။ ခဏနတေော့ ကိုသီဟ အတှငျးဘကျမှ ပွနျထှကျလာသညျ။ ကိုသီဟမှာ အောကျပိုငျးတှငျ ပုဆိုးတစျထညျဝတျထားပွီး အပေါျပိုငျးတှငျ ဘာအကငြျ် ီမှဝတျမထားဘဲ ကိုသီဟ၏ တစျကိုယျလုံးမှာ ကွှကျသားအမွှောငျးမွှောငျးထတာကွညျ့၍ ကောငျးလှသညျ။ ကမြ နားထငျတစျဖကျကို လကျမ လေးနှငျ့ ထောကျထားပွီး ကိုသီဟကို မှငျသကျသလို ငေးကွညျ့နမေိသညျ။
    ရီမွန် ဘာဖြစ်လို့လဲ ခေါင်းကိုက်လို့လား....
    ခေါင်းထဲမှာ မူးနေတယ် အကို....
    ဒါဆိုရင် အထဲမှာလှဲနေလိုက်ပါလား...ကဲ...ထ....
   ကျမက ထိုင်ရာမှထလိုက်ရာ ယိုင်ကနဲဖြစ်သွားသဖြင့် ကိုသီဟ၏ လက်တစ်ဖက်က ကျမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ခါးမှ နေ၍ သိုင်းဖက်ပြီး ထိန်းလိုက်သည်။ လှမ်းဆွဲလိုက်သော အရှိန်ကများသွားသဖြင့် ကျမ၏ ကိုယ်လုံးလေး ကိုသီဟ၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ကိုသီဟက ကျမကို သိုင်းပြီးဖက်လိုက်ရာက အတွင်းဘက်ရှိ အိပ်ခန်းထဲသို့ တွဲခေါ်လာခဲ့ပါ သည်။ ကျမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တစ်ရှိန်းရှိန်း တစ်ဖိန်းဖိန်းဖြစ်နေရပြီး ကိုသီဟရဲ့ ရင်ခွင်ထဲရောက်သွားရတာက ကျမစိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်သလို ဖြစ်သွားရပြီး နေသာထိုင်သာလည်း ရှိသွားရပါသည်။ အခန်းထဲကိုရောက်တော့ သန့်ပြန့်သန့်ရှင်းတဲ့ အိပ်ယာ လေးတစ်ခုဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။ ကုတင်ဘေးကိုရောက်တော့ ကိုသီဟက ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ပြီး တင်ပေးလိုက်ရာမှ ကျမရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ထပ်လျက်သားပါလာ တဲ့ ကိုသီဟရဲ့ ကြွက်သားတွေဖုဖောင်းနေတဲ့ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးဟာ ကျမရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က ခွာမသွားတာကြောင့် ကျမက ပက်လက်နေရာကနေ သူ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျမကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံသွားပြီး ဗြုံးကနဲ အကြည့်ကို မလွှဲနိုင်ဘဲ ကျမရင်ထဲမှာ စိမ့်၍ သွားရပါသည်။
   အို...ရှငျ...နှုတျခမျးလေးတှကေို တပွှတျပွှတျနဲ့ စုပျနလေိုကျတာမြား ကမြရဲ့ရငျထဲမှာ တသိမျ့သိမျ့ခံစားနရေပါသညျ။ ပွီးတော့ သူ့လကျကွီးတှကေလညျး ကမြရဲ့ တစျကိုယျလုံးကို အနှံ့လိုကျပှတျနလေိုကျတာမြား ကမြရငျထဲမှာ မနတေတျမထိုငျ တတျဖွစျလာရတဲ့အထိပါပဲ...။ ပွီးတော့...သူ့လကျကွီးတှကေ ကမြရဲ့နို့အုံကွီးတှကေို ဆုပျလိုကျနယျလိုကျလုပျပေးနလေိုကျ တာ အကငြျ် ီပေါျကမို့တောျသေးတာပေါ့...။ အကငြျ် ီသာမရှိရငျ ကမြနို့အုံလေးတှေ သူ့လကျခြောငျးရာကွီးတှမြေား ထငျသှားမ လားဘဲ...ကမြဖွငျ့ အသကျရှုတှကွေပျလာရငျး...ရငျထဲမှာ လှိုကျလှိုကျပွီး မောလာရပါသညျ။ ခံစားခကြျတှကွေောငျ့ တစျစ ထကျတစျစ စိတျတှထေပွီး ရဲတငျးလာရတဲ့ ကမြဟာ သူ့ရဲ့အငျ်ကြ ီမပါတဲ့ ကြောပွငျကွီးကို ပွနျဖကျပွီး လကျဖဝါးနုနုလေးတှေ နဲ့ သူ့ကြောပွငျကွီးကို တရှရှပှတျပေးနမေိပါသညျ။ ကမြ ဘယျလိုဖွစျလာသလဲလို့ မပွောတတျပါဘူး။ ကိုသီဟရဲ့ ကိုယျကွီး ကမြရဲ့အပေါျကနေ ပြောကျသှားမှာစိုးသညျ့အလား အတငျးဖကျထားမိပါသညျ။ အဲဒီနောကျ သူကကမြရဲ့ ကိုယျပေါျက အဝတျအစားတှကေို တစျခုခငြျးခြှတျပေးနလေိုကျတာမြား ကမြထကျတောငျ ကြှမျးကငြျပါသေးတယျ...။ တစျခဏအတှငျးမှာ ပဲ ကမြရဲ့တစျကိုယျလုံးမှာ ဘာအဝတျအစားမှ မရှိတော့ပါဘူး...။ ကိုယျလုံးတီးလေးဖွစျသှားတဲ့ ကမြရဲ့တစျကိုယျလုံးကို သူက အရသာခံကွညျ့နရေငျးက သူ့ရဲ့လကျနဲ့ နို့အုံလေးကို ဖှဖှလေးပှတျပွီးကိုငျလိုကျတာ ကမြရဲ့ရငျထဲမှာ တလှပျလှပျဖွစျ သှားရပါသညျ။ ပွီးတော့ သူက ရုတျတရကျ ကမြရဲ့နို့လေးတှကေို ဆှဲပွီးစို့လိုကျတော့ ကမြဖွငျ့ ဖိနျးကနဲ ရှိနျးကနဲ ဖွစျသှားပွီး ကော့တကျသှားရသညျ။ နို့နှစျလုံးကို တစျလုံးစီတစျလှညျ့စီစို့နပေမေယျ့လညျး အားမရတဲ့ ကိုသီဟက သူ့ရဲ့လကျနဲ့ ကမြရဲ့ စောကျဖုတျဖောငျးဖောငျးလေးကို ဆုပျကိုငျကာ ဖှဖှလေးဆှပွီးနတေော့ ကမြရဲ့စောကျဖုတျလေးဟာလညျး ရှ၍ရှ၍လာရာက နေ တဖွေးဖွေးတငျးရငျး၍ ဖောငျးကားလာရတော့သညျ။
   ကိုသီဟက သူ့ကိုယ်ကို ကြွလိုက်ပြီး ကျမရဲ့နဖူးလေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ခြေရင်းဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်း သွားပါသည်။ ပြီးတော့ ကိုသီဟက ကျမရဲ့ပေါင်လေးနှစ်လုံးကို ဆွဲထောင်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ဝင် ထိုင်လိုက်ပါသည်။ ထိုင်ပြီးတာနဲ့ ကျမရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး မာတောင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ လီးတန်ကြီးထိပ်ကို ကျမရဲ့စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းမှာ တေ့လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူ့လီးထိပ်ကြီးဟာ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်း သားနှစ်ခုကို ထိလိုက်တာနဲ့ ကျမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးဟာ ဖျင်းကနဲ ကြက်သီးထသွားရပါသည်။ နောက်တော့ သူက သူ့ကိုယ်ကြီး ကို ရှေ့သို့ငိုက်၍ လီးတန်ကြီးကို စောက်ပတ်ထဲသို့ဖိသွင်းလိုက်သည်။ ကျမဖြင့် ပါးစပ်လေးဟသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ် ဆတ်တုန်နေရတာပါပဲ...။ သူ့လီးကြီးက ကျမဟာလေးထဲမှာ မဆန့်မပြဲကြီးနဲ့ တစ်လစ်ကြီးဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကျမရင်ထဲ မှာလည်းဖိုပြီး ဘယ်လိုကြီးမှန်းကိုမသိတော့ပါဘူး...။ နောက်...နာအောင့်နေတဲ့ဒဏ်ကြောင့် ကျမဟာ ကျမရဲ့စောက်ပတ် လေးကို ငဲ့ညှာပြီးခါးလေးကို တွန့်၍တွန့်၍ ကော့ပေးလိုက်ပါသည်။ ဒီအခိုက်မှာပဲ သူကထပ်ပြီး သူ့လီးတန်ကြီးကို ဖိပြီးသွင်း လိုက်သည်။
    ဗြစ်...ဗြစ်...အို....အမေ့...အား...အား...ဗြစ်....ဗြစ်....ဗြစ်...အမလေး....ဟင်း....ဟင်း....
   သူရဲ့လီးတန်ကြီး တစ်ချောင်းလုံးဟာ တစ်ဆုံးဝင်သွားပါပြီ။ ကျမရဲ့စောက်ပတ်ထဲမှာ အပြည့်အကျပ်ပါပဲ...။ ကိုသီဟ က သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျမရဲ့ခါးလေးကို ကိုင်လိုက်ရာက လီးတန်ကြီးကို စောက်ပတ်ထဲသို့ ထုတ်ချီသွင်းချီနဲ့လိုးပေးတဲ့ အခါမှာတော့ဖြင့် မျက်လုံးတွေ မဖွင့်ချင်အောင်ပါပဲ...။
    ပြွတ်...ပြွတ်...ပလွတ်....အင်း...အင်း....အိုး...စွပ်...စွပ်....အား....အင်း...ကျွတ်....ပလွတ်....ပြွတ်....ဗြစ်....
   ဒီအချိန်မှာပဲ ကိုရန်ပိုင်ပြောပြတဲ့ ကိုမျိုးနောင်နဲ့ သက်သက်စိုးတို့ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ပုံရိပ်တွေက အတွေးထဲကို ရောက် လာပြီး ပုံဖော်ကြည့်မိရာက ကျမကိုယ်ကျမ ကျေနပ်အားရဖြစ်မိပါသည်။ တစ်စတစ်စ ကြမ်းတမ်းစွာဆောင့်ပြီးလိုးတဲ့အရှိန် ကြောင့် ကျမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးဟာ သိမ့်သိမ့်ခါနေရပြီး နို့အုံလေးနှစ်လုံးမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်နဲ့ ခါယမ်းနေပါသည်။
    ပြွတ်...စွပ်...အင်း...အင်း....ပြွတ်....ပြွတ်....အား....အိုး....ပြွတ်....စွပ်....စွပ်....အား....အား....
   ကျမရဲ့အထဲမှာ အရည်တွေရွှဲနစ်လာတာကြောင့် အသံမျိုးစုံထွက်လာရတဲ့အပြင် ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ဝေဒနာ ကြောင့် ကျမရဲ့ မျက်နှာလေးဟာလည်း ရှုံ့လိုက်တွလိုက်နဲ့ နှုတ်ဖျားကညီးသံလေးတွေ ဗရမ်းဗတာထွက်နေရပါသည်။ ကိုသီဟက ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးပေးနေတဲ့ကြားက ကျမရဲ့စိတ်ထဲရင်ထဲမှာ မကျေနပ်နိုင်ဖြစ်လာရပြီး အားမလိုအားမရလည်း ဖြစ်လာရပါသည်။
    ပြွတ်...ပြွတ်...စွပ်...အင်း....အင်း...ဖွတ်....ဖွတ်....ပြွတ်....ဟင်း....ဟင်း....
   ကိုသီဟရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က ကျမရဲ့နို့နှစ်လုံးကို လက်ဖဝါးနဲ့အုပ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာမှ သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကို ကျမရဲ့ စောက်ပတ်ထဲကနေ တစ်ဆုံးနီးပါးထုတ်ထုတ်ပြီး အားကုန်အားကုန် ဆောင့်၍ဆောင့်၍ လိုးလာသည်။
    ချစ်လိုက်တာ ကိုရယ်... ဟု တုန်ရီလှိုက်မောသော အသံလေးနဲ့ မပီမသလေး ပြောထွက်သွားရပါတော့သည်။ ကျမရဲ့ရင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ကိုသီဟကို ချစ်သွားခဲ့ရပါပြီ။ ကျမ မလွတ်တမ်း သူ့ကိုဖက်ထားပြီး သူ့မျက်နှာကို ဒလစပ်နမ်းမိ နေပါတော့သည်။ ကိုသီဟရယ်...ရှင် တကယ်လုပ်နိုင်တဲ့သူသိလား...တစ်ချီပြီးတစ်ချီနားလိုက်လုပ်လိုက်နဲ့ ကျမကို ညနေ စောင်းမှပဲ အဆောင်သို့ ပြန်ပို့ပါတယ်။ ကျမဖြင့် လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်လို့ တက္ကစီငှားပြီးလိုက်ပို့ရှာပါ တယ်။ ကျမလည်း အဲဒီညက အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတွေသောက်ပြီး အိပ်ခဲ့ရတာပေါ့ရှင်။
   ကျမရဲ့ဘဝဟာ ကိုသီဟပဲဖြစ်သွားခဲ့ရပါပြီ။ ချစ်သူမျက်နှာကို ကျမတစ်ကမ္ဘာထင်ခဲ့ရပါတယ်။ ကိုသီဟကလည်း ကျမအပေါ်ကောင်းရှာပါတယ်။ တော်တော်လည်း အနွံအတာခံပါတယ်။ သူနဲ့ကျမကတော့ အလုပ်ပိတ်ရက်တိုင်း သူတစ် ယောက်ထဲနေတဲ့ တောင်ဥက္ကလာအိမ်မှာ အမြဲပဲတွေ့ခဲ့ကြပါသည်။ အချစ်နေ့လေးတွေဟာ ပန်းနုရောင်ကနေ တဖြေးဖြေး အနီရောင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ရပါသည်။ ကျမနဲ့ ကိုသီဟတို့ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာ ကိုမျိုးနောင်တစ်ယောက် အလုပ်ကထွက်သွားကြောင်းသိလိုက်ရပါတယ်။ ဒီသတင်းကိုကြားလျှင် ကြားရခြင်း ကိုမျိုးနောင်တစ်ယောက်များ ကျမနဲ့ ကိုသီဟတို့အကြောင်းကို သိသွားပြီလားလို့ တွေးလိုက်မိပေမယ့် ဒီအတွေးကို ကျမချက်ချင်းပဲ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ ကိုမျိုးနောင် အလုပ်ထွက်သွားတာကို ကျမဘယ်လိုမှ မခံစားရပါဘူးရှင်...။ သူမောင်းနေတဲ့ကားကိုလည်း ကိုရန်ပိုင်ကို ဒရိုင်ဘာအဖြစ်ခန့်အပ်လိုက်တာ ကျမဆက်ပြီးသိလိုက်ရပါတယ်။ သက်သက်စိုးကတော့ အဲဒီကားမှာပါပဲ...။ ကိုသီဟနဲ့ ကျမ ချစ်သူဘဝရောက်ခဲ့ရပြီး (၆)လလောက်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျမတို့ကုမ္ပဏီက ကုန်ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်ကို နေပြည်တော် မှာ ဖွင့်လှစ်တဲ့အတွက် အဲဒီဆိုင်မှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ်နဲ့လုပ်ဖို့ ကိုသီဟက ပြောင်းရွှေ့သွားရပါသည်။ နောက်သုံးလေးလ အကြာ ဆိုင်အသားကျသွားရင် ကျမကိုပါ နေပြည်တော်ကဆိုင်ကို ပြောင်းရအောင် ကိုသီဟက လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောသွားပါ တယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျမဟာ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ကြာလာတော့ ကိုသီဟ ကျမကိုရှောင်နေကြောင်း သိ လာရပါသည်။ ဒါကြောင့် ကျမဟာ ကိုသီဟရှိရာ နေပြည်တော်ကို လိုက်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျမ နေပြည်တော်ကို သွားဖို့ စိုင်းပြင်းပြင်ဆင်နေစဉ် တစ်နေ့မှာတော့ ကျမ အဆောင်မှာရှိနေစဉ်....
    အမရီမွန်ရေ...ဒီမှာဖိတ်စာ...ဖိတ်စာ လူကြုံပေးလိုက်တာ...
   ကျမ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျမတို့ အဆောင်မှာအတူနေတဲ့ ‘နွယ်နွယ်နွေး’ ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးပါ။ အသားဖြူဖြူ ပါးပါးလျားလျားနဲ့ ချစ်စရာကောင်မလေးပါ။ ကျမထက်တော့ အသက်ငယ်ပါတယ်။ နယ်ကနေ ရန်ကုန်မှာ အယ်စီစီအိုင် စာရင်းကိုင်သင်တန်းတက်ဖို့ ကျမတို့ အဆောင်မှာ လာနေတာပါ။
    ဟယ်...နွယ်လေး...ဘယ်သူ့ ဖိတ်စာလဲ....
    ဖတ်ကြည့်ပေါ့....အမရီမွန်ရဲ့ ဘော်ဒါတွေလေ....
   သူလှမ်းပေးလာတဲ့ ရွှေရောင်ဖိတ်စာလေးကို ကျမလှမ်းယူပြီးကြည့်လိုက်မိတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျမမျက်လုံးတွေဟာ ပြာ သွားရပါသည်။
   မောင်ရန်ပိုင်နှင့် မသက်သက်စိုး တဲ့....
   သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်သွားကြတာလဲ...သက်သက်စိုးနဲ့ ကိုမျိုးနောင်တို့ အကြောင်းကို ကိုရန်ပိုင် ပဲ ကျမကိုလာပြောသွားတာ...သူများနဲ့ ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိတဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယ်ယောက်ျားလေးက ကြိုက်ပြီး ယူမှာလဲ...ပြီး တော့ မိဘတွေပေးစားဦးတော့ ဘယ်ယောက်ျားလေးက လက်ခံမှာလဲ...ရှင်...။
    အမရီမွန် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ....
   ကျမ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
    သူတို့ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်သွားကြတာလဲ....
    ဟယ်...အမရီမွန်ကတော့ စံပဲ တစ်ရုံးထဲ...လုပ်နေပြီးတော့ သူတို့ကြိုက်နေကြတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဟာ....
    ဟင်...နွယ်လေးသိတယ်....
    မမသက်က နွယ်လေး အမတစ်ဝမ်းကွဲပဲ....
    ဟာ...
    အကိုရန်ပိုင် အမရီမွန်ဆီလာပြီး အမတို့ သစ်ပင်အောက်မှာ စကားပြောနေတုန်းက နွယ်လေးလည်း အဆောင်ထဲ မှာရှိနေတာပဲ...နောက်သူပြန်သွားတော့ နွယ်လေး နှုတ်ဆက်ဖို့လိုက်သွားတာ....ကားဂိတ်မှာ အကိုရန်ပိုင်ကို စောင့်နေတဲ့ အမရီမွန်တို့ရုံးက ဦးသီဟကြီးကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်....
   ကျမ မိုက်ကနဲ ဖြစ်သွားလို့ မနည်းသတိထားပြီး ထိန်းလိုက်ရပါတယ်။
    နွယ်...နွယ်လေးက အကိုသီဟကို သိတယ်....
    သိတာပေါ့...အမရီမွန်ကလည်း နွယ် မမသက်တို့ ရုံးကိုလိုက်သွားတုန်းက မမသက်ပဲ အဲဒီဦးသီဟနဲ့ မိတ်ဆက်ပေး တာ...ကဲ...မင်္ဂလာဆောင်ကို သွားဖြစ်အောင်သွားလိုက်ဦး...နွယ်ကတော့ အဲဒီနေ့မတိုင်မီ မမသက်တို့အိမ်မှာ သွားနေရမှာ နယ်ကဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း လာကြမှာ....
   ပြောလည်းပြော နွယ်နွယ်နွေးက သင်တန်းသွားမလို့တူပါရဲ့ သူ့ကျောပိုးအိပ်လေးကိုလွယ်ပြီး ထွက်သွားပါတော့ သည်။ အနားမှာ နွယ်နွယ်နွေး မရှိတော့မှ ကျမဟာ အိပ်ယာပေါ်မှောက်ချပြီး အားရပါးရငိုချပစ်လိုက်မိပါတော့တယ်။ ကျမ သာ ယောက်ျားလေးဆိုရင် အဲဒီ ကိုသီဟနဲ့ ကိုရန်ပိုင်တို့ကို လိုက်သတ်မိမှာ အသေအချာပါပဲ...။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကျမကိုကြံစည်ခဲ့ကြတာ အသေအချာပါပဲ...။ ငယ်ငယ်ထဲက ကျောင်းစာတစ်ခုထဲကိုသာ တစိုက်မတ်မတ်လုပ်ခဲ့ပြီး အလုပ်ထဲ ရောက်ပြန်တော့လည်း စားပွဲပေါ်က အလုပ်တွေထဲသာ နစ်မြုပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကင်းကွာခဲ့ရတဲ့ ကျမကိုကျမ မကျေ မနပ်ဒေါသဖြစ်ရပါသည်။ ယူကြုံးမရလည်း ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ တစ်ဆက်ထဲမှာပဲ ကျမဟာ ကိုမျိုးနောင်ကို သနားလိုက်တာရှင်... သူဘယ်ရောက်နေလဲ...ကျမ သူ့ကိုတွေ့ရင် ကျမကပဲစပြီးခေါ်ရမှာပါ။ သူကျမကို လက်မခံနိုင်သည့်တိုင်အောင်...အို...ကျမ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲရှင်...။
   ကျမ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ လစာအဖြတ်ခံပြီး ခွင့်ယူထားခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့ ကျမအဆောင်ထဲကုတ်နေရာကနေ ပျင်းပျင်း ရှိတာနဲ့ပဲ အဆောင်ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်ပြီး တီဗွီကြည့်နေတုန်း စားပွဲပေါ်က သတင်းစာကို ကောက်ယူပြီး ဟိုလှန်ဒီလှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိပါသည်။ အဲဒီမှာပဲ...
    ဟာ... ကျမ ခေါင်းတစ်ခုလုံးချာချာလည်သွားရပါသည်။ နာရေးကြော်ငြာစာမျက်နှာတွင်  ကိုမျိုးနောင် အသက် (၂၇)နှစ်  တဲ့ ကျမသိထားတဲ့ သူ့မိဘနာမည်တွေပါ မှန်နေပါသည်။ ကျမဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ ချုံးပွဲချပြီး ငိုလိုက်မိပါသည်။ ငိုလို့ အားရသွားတော့မှ ကျမဟာ ဧည့်ခန်းထဲကနေ အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့ပါသည်။ အိပ်ယာထဲမှာ ကျမလှဲလိုက်တဲ့အခိုက်မှာ ပဲ...
    ရီမွန်အေး....ရီမွန်အေး...စာ...စာ...
   အဆောင်ပိုင်ရှင် အန်တီကြီးရဲ့ခေါ်သံကြောင့် ကျမဟာ အိပ်ယာပေါ်ကနေထပြီး စာကိုသွားယူလိုက်ပါတယ်...။ ပြီး တော့ ကုတင်ပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်ရာက ယူလာတဲ့စာအိတ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။ ကျမ တွေ့ဖူးသော လက်ရေးမဟုတ်ပါ။ စာအိတ်ကို ကျမဖောက်ပြီး ဖတ်လိုက်ပါသည်။
       ရီမွန်...
       ကိုယ် ဒီစာကိုရေးနိုင်စွမ်းမရှိတော့လို့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ရေးခိုင်းလိုက်တာ...ကိုယ်
       ရောဂါဝေဒနာ   အပြင်းအထန်ခံစားနေရပါပြီ...ဟုတ်တယ် ရီမွန်...ကိုယ် အိပ်ချ်အိုင်ဗွီ ဖြစ်နေတယ်...ဖြစ်မှန်းသိတဲ့နေ
့       မှာပဲ ရန်ပိုင်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ရီမွန့်ဆီ လွှတ်လိုက်ရတာပါ...ကိုယ့်အပေါ် ဒေါသဖြစ်မှ ကိုယ်နဲ့ခွဲခွာရတာ
       ရီမွန် မခံစားရမှာပေါ့...ဒီစာကို ရီမွန် ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ရှိချင်မှ ရှိတော့မှာပါ...အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ဖို့
       ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်...နောက်ဆုံးထွက်သက်ထိ ရီမွန်ကို ကိုယ်ချစ်သွားမှာပါကွယ်....။
   လက်မှတ်တောင် မထိုးနိုင်ပါလား ‘ကို’ ရယ်...တကယ် စတောင်းပန်ရမှာက ကျမရီမွန်ပါ ကိုရယ်...ရီမွန်ကို ခွင့်လွှတ် နော်...လို့ တစ်ယောက်ထဲပြောပြီး ကျမ အားရပါးရငိုချလိုက်ပါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ
အာသာပြေ(မန်း)ရေးသားသည်"},


{"title":"မွေးနေ့ရှင်မလေး","imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnhTORdkBdLagRTE_7OVGs14tUe_FSIVagDHU6jymKVC6PTY6KSpEUsUXfHIOy2Q6Wrc67cwfBNYVD4S8MHgNfl1Mw9JQKMWLdRgOfyOmw4UrXDrz3Qh6EyhdBkABM2wKeGkS3vsAzLOo/w128-h128-p-k-no-nu/4.jpg","content":"
ဒီနေ့ဟာ ကျမ အသက် ၂၀ တင်းတင်းပြည့်တဲ့နေ့၊ မနက်ခင်း ကျမ အိပ်ယာနိုးတာနဲ့ ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ သြော်၊ ကျမ အလုပ်လား။ ကျမက ဟိုတယ်တခုက စားသောက်ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အင်္ဂါနေ့ဆိုတော့ ဆိုင်က လူပါးမှာပါ။ တခါတလေ တနေ့လုံးနေတာတောင် လူဆယ်ယောက် မလာဘူး။ အဲဒါနဲ့ တူတူတော့ ကြားရက်တွေဆို ဆိုင်ပိတ်ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့တောင် ထင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမက နေ့စားလေ၊ လူမလာပေမဲ့ ဆိုင်ဖွင့်ထားတော့ ကျမ ပိုက်ဆံရတာပေါ့။
စားပွဲထိုးဝတ်စုံက သိကြတဲ့အတိုင်း အဖြူအနက်ပါပဲ၊ ရင်စေ့ ဘလော့စ်၊ ဒူးဖုံးရုံ စကဒ်နဲ့ ကုဒ်အကျီအနက်။ အဝတ်အစားကို လှအောင် ပြင်ဆင်လို့ မရပေမဲ့ အနက်ရောင် ဇာဘရာနဲ့ ဝမ်းဆက် ပင်တီ အနက်ကိုတော့ ဝတ်လာခဲ့တယ်။ ဒါကလဲ ကျမ ညဘက်ကျ ဂျူတီထွက်ရင် ဆက်ရန် အစီအစဉ်တွေ ရှိနေလို့ပါ။
ညဘက်ကျ ဂျူတီထွက်ရင် ... ကျမ ရည်းစား အောင်ထွန်းနိုင်နဲ့ တခုခု ထွက်စားဖို့ ချိန်းထားတယ်။ စားပြီးရင်တော့ ... သူကျမကို နားပူနားဆာ လုပ်နေတာလေး တခုရှိတယ်လေ။ ကျမက မူနေတာ အတော်ကြာနေပြီ။ ကျမမွေးနေ့မှာ လက်ဆောင်အဖြစ်ဆိုပြီး သူက စသလို၊ နောက်သလိုတော့ ခဏခဏ ပြောနေတယ်။ တကယ်လို့ ဒီညထပ်ပြီး ပူဆာရင်တော့ ကျမ မူမနေတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်၊ အဲဒါကို သူလဲ သိပုံရတယ်။ အဲဒါ ... အဲဒါကြောင့် ဇာဘရာနဲ့ ပင်တီ ဝမ်းဆက်ကို ကျမ ဝတ်လာတာ။ သူ့အတွက် ကျမ အလှဆုံး ဖြစ်နေအောင်လို့၊ သူ အံ့အားသင့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ မေ့လဲမတတ်ဖြစ်သွားအောင်လို့။
ဒီနေ့ည အထူးအစီအစဉ်အတွက် အဆောင်မှာ အတူနေတဲ့ မရီကို ကျမ တပါတ်လောက်ကြို ဖွင့်ပြောပြီး တိုင်ပင်ဖြစ်ပါတယ်၊ သူက ဒီကိစ္စတွေမှာ အတွေ့အကြုံရှိတာမို့ အကြံလေးဘာလေးလဲ တောင်းရတာပေါ့။ အဲဒီမှာ မရီက လိုလိုမယ်မယ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပါကင်ဖွင့်သွားပါလားတဲ့၊ သူ့တုန်းက ပါကင်ဖွင့်လိုက်တာ အရမ်းနာသွားလို့ ဆက်မခံနိုင်တော့ပဲ ပွဲပျက်သွားလို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူးတဲ့။ အဲဒါဆို တကယ့်အချိန်ရောက်လို့ရှိရင် နာတာတွေ ဘာတွေ သိပ်ပူစရာမလိုတော့ပဲ စခန်းသွားနိုင်မှာလို့ ပြောတယ်။ သူ့ဆီမှာ အပိုရှိနေတဲ့ အတုတချောင်း (ကြည့်ရတာ တခုဝယ် တခုလက်ဆောင်ရတာဖြစ်မယ်) ကို ကျမသုံးဖို့ ထုတ်ပေးတယ်။ အကြီးကြီးပဲ၊ ကျမ အောင်ထွန်းနိုင်ရဲ့ ပစ္စည်းကို တခါလား၊ နှစ်ခါလား မြင်ဖူးတယ်။ ဒီလောက် မကြီးသလိုပဲ။
သူ့အတုနဲ့ပဲ ၃ - ၄ ရက်ကြိုပြီး ကျမ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပါကင် ဖွင့်လိုက်တယ်။ နာတာထက် အောင့်ပြီး နေရခက်တာက ပိုသလိုပါပဲ၊ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနဲ့။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုမျိုးကြီးဆိုရင် ပွဲပျက်ချင် ပျက်သွားမှာ။ ဒီမနက်ကျတော့ ကျမ ပါကင်ဖွင့်ထားတာကိုတောင် မေ့နေပြီ။
ကျမ ဆိုင်မဖွင့်ခင် နာရီဝက်ကြိုပြီး အလုပ်ဝင်ရတယ်။ ကျမနဲ့ စားဖိုက ဦးမင်းနဲ့ပေါ့။ ကျမက စားပွဲတွေသုတ်၊ သူက မီးဖိုထဲမှာ ပြင်ဆင်ပေါ့။ ဦးမင်းက ကျမကို ကြည့်ကြည့်နေတာ အရင်ကတည်းက သတိထားမိပေမဲ့ သူက လက် လုံးဝ မသရမ်းဘူး။ ဒီတော့လဲ ကြည့်နေတာ ပဲ့ပါသွားတာမှ မဟုတ်တာရှင်၊ ကြည့်ပါစေပေါ့။ ကျမကလဲ တခါတခါတော့ သူကြည့်နေတာ ကျိတ်ပြီး ရင်ခုန်သလိုတော့ ဖြစ်မိသား။ ဦးမင်းက တောင့်တောင့်တင်းတင်း၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနဲ့ တရုတ်မင်းသားလိုလို ခပ်ချောချောပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျမထက် အသက်က နှစ်ဆနီးပါးကြီးတယ်။
စားပွဲခင်းတွေ ခင်းပြီး မီးဖိုထဲ ကျမ ဝင်သွားတော့ ဦးမင်းက ရောက်နှင့်နေပြီ။ Happy Birthday ကေသီ လို့ လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ ပြီးတော့ စင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ အိုးတွေ အောက်ချပေးပါလားတဲ့။ စင်က အတော်မြင့်တာ၊ ခါတိုင်းဆို ဦးမင်းကို ကူနေကျ ယောက်ျားလျှာမလေး အေးအေးလွင်ရှိပေမဲ့ ဒီနေ့ကျမှ သူကလဲ နောက်ကျနေတယ်။ သူကတော့ အရပ်မြင့်လို့ ဒီစင်ကို မှီတယ်။ ကျမကတော့ ခြေဖျားထောက်ပြီး အတော်ကြိုးစားမှ မှီတာ။ ဒီလူကြီး ငါ့ပေါင်တွေ ကြည့်ချင်တာနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်မယူဘူးလို့ သိလိုက်ပေမဲ့ ကျမ ကြိုးစားပြီး ယူပေးလိုက်ပါတယ်။
အိုးကို လက်အလှမ်းမှာ ကျမ စကဒ်လန်တက်သွားပြီး ပန်တီကလဲ လျှောကျသွားတယ်။ ဘယ်သူရှိရမလဲ၊ ဦးမင်းလက်ချက်ပေါ့။သူ့လက်တွေက ကျမ တင်ပါးတွေကို ကိုင်နေတယ်။
ဦးမင်း ဘာလုပ်တာလဲ
ကျမ စိတ်တိုတိုနဲ့ အတင်းလှည့်ရန်တွေ့လိုက်တယ်။ သူက ရပ်မသွားတဲ့အပြင် ကျမရဲ့ ပူစီလေးကိုပါ လာကလိနေသေးတယ်၊ လာကလိတာမှ အတော်လေး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ပဲ။ ကျမက ပူစီ အကိုင်မခံဖူးတဲ့သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရည်းစားရှိတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တိုက်ရိုက်တော့ တခါမှ အကိုင်မခံဖူးတာ၊ အောင်ထွန်းနိုင်ကို ကျမက ပန်တီလုံးဝ ပေးမချွတ်ဘူးလေ။
ဦးမင်း ... လွန်နေပြီနော်။ ဖယ်
ဦးမင်းက မဖယ်ပါဘူး။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကလိနေတယ်။ ကျမ လက်ထဲက အိုး လွတ်ကျတာ ဂလုံ ဂလွမ်နဲ့။ အကာအကွယ်ပေးမဲ့ ပန်တီမရှိတော့ အရမ်းကြီးကို ထိသလိုပဲ၊ ပန်တီခံမနေတော့ အထဲထိ နှိုက်လို့ရတာလဲ ပါမှာ။
ဒီည အောင်ထွန်းနိုင်လဲ ကျမကို ဒီလိုကိုင်မှာလို့ တွေးမိတော့ ရင်ဖိုသွားမိတယ်၊ စိုလဲ ပိုစိုလာသလို စိတ်တွေလဲ လှုပ်ရှားလာတယ်။ ဦးမင်း ကလိနေတာကြောင့်လဲ ပါတယ်။ ကျမ အသက်ရှူသံတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းလာတယ်၊ ဦးမင်းကိုတောင် ရန်မတွေ့နိုင်ပဲ မောမောနဲ့ လုပ်သမျှ ခံနေရတယ်။
ဦးမင်းက ကျမပူစီကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကျမကို ဆွဲလှည့်လိုက်တော့မှ ကျမ အမောဖြေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျမပေါ် အုပ်မိုးပြီး ရပ်နေတာဆိုတော့ ကျမ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး။ ကျမ စကဒ်ကို ဆွဲလှန်ပြီး အောက်စကို ခါးပတ်ကြားထဲ ထိုးထည့်နေတယ်။ ကျမ ဘာလုပ်ရမယ်မသိပဲ မှင်တက်မိရင်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တော့ ပန်တီက ကြမ်းပေါ်မှာ ပုံနေပြီ။ နောက်တော့ ဦးမင်းက ကျမကို ဆက်ကလိရင်း သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကို နောက်လက်တဘက်နဲ့ ဖြုတ်တယ်။
မရီရဲ့ အတုကို ကျမက ကြီးလှပြီထင်တာ မှားမှန်း အခုမှ သိရတော့တယ်။ဦးမင်းရဲ့ ထောင်မတ်နေတဲ့ ငပဲဟာ မရီရဲ့ အတုချောင်းထက် ပိုကြီးတာ။
ရှင်ကြီးနော် ... ဒါ ဒါ ဘာသဘောလဲ။
အေးဆေးနေစမ်းပါ။
ကျမ ဘာပြန်ပြောရမယ် မသိဘူး။ အဆွခံထားရလို့ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ ဒီဆိုဒ်ကြီးကိုတော့ ကြောက်တယ်ရှင့်။ နောက်ပြီး သူက သူစိမ်းလေ။ ပါးစပ်ကတော့ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်းပဲ အော်နေမိတယ်။ ကျမ တကယ်က ဒီလူကြီးကို လည်ပင်းညှစ်ပစ်ရမှာ၊ အခုက လည်ပင်းမညှစ်ပဲ ပျော့ခွေနေတဲ့လက်တွေက ကျမ မှီနေတဲ့ ကောင်တာပေါ်ထောက်ထားပြီး သူ့ငပဲနဲ့ ကျမပူစီ ပွတ်မိတိုင်း တကိုယ်လုံး ပျော့ခွေမလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။
ကျမ ဟင့်အင်းနေပေမဲ့ သိပ်မထူးပါဘူး၊ ဦးမင်းကမှ ဂရုမစိုက်တာ။ သူ့လက်တွေနဲ့ ကျမပေါင်ကို အသာဖြဲရင်း သူ့ငပဲခေါင်းက ကျမထဲကို အတင်းတိုးဝင်လာတယ်။
ဟာ ... ရှင်နော်။ တော်ပြီ
ရှင့်ဟာကြီး မထည့်ပါနဲ့
မထည့်နဲ့ ... ပြန်ထုတ်ဆို
ဖယ်ဆိုနော်
ကျမ ပါးစပ်က ငြင်းဆန်နေပေမဲ့ လူကတော့ အလိုက်သင့်လေး အသာငြိမ်နေမိတယ်။ ဝတ္တရားအရပဲ ငြင်းဆန်နေသလိုပဲ၊ မသိစိတ်ထဲကတော့ သူ့ဟာကြီးနဲ့ ကျမ အချစ်ခံလိုက်ရရင်ဆိုပြီး တွေးနေမိလို့လားမသိ။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့ မသိ၊ ကျမ အတင်းမရုန်းမိဘူး။ ကျမ ငုံ့ကြည့်တော့ သူ့ဟာကြီး ဝင်လိုက်၊ ထွက်လိုက်ကို မြင်နေရတယ်။ အစပိုင်းတော့ ခေါင်းပိုင်းလေးပါပဲ။ နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း အထဲကို ပိုပိုရောက်လာတယ်။ ကျမ ကိုယ်ထဲမှာ သူ့ငပဲကြီး ဝင်လာတာ ကျမ သိနေတယ်၊ ကျမကို ဆွဲဖြဲနေသလိုပဲ။ အောင့်သက်သက်နဲ့ နေရလဲ ခက်တယ်။ တဆုံးထည့်လိုက်၊ ထုတ်လိုက် လုပ်တဲ့အခါမှာတော့ ကျမ အဖေ၊ အမေ၊ ဘုရား အကုန်တနေရပါတော့တယ်။
ကျမ ဦးမင်းမျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်မိတယ်။
စိတ်လျှော့ထား ကေသီ၊ တင်းမထားနဲ့။
ဘယ်လို ... တင်းမထားရဘူး၊ ဟုတ်လား။ ကျမရဲ့ ပထမဆုံးက အောင်ထွန်းနိုင်နဲ့ ဖြစ်ရမှာရှင့်၊ ရှင်ကြီးနဲ့ မဟုတ်ဘူး။
ဦးမင်းကတော့ အသွင်းအထုတ် မှန်မှန်လုပ်နေပါပြီ။ ခံစားချက်က ထူးဆန်းပြီး ကျမအတွက် အရမ်းအသစ်ဖြစ်နေတယ်။ ဆွဲအထုတ်မှာ တမျိုး၊ ပြန်အထည့်မှာ တမျိုး။ ခဏကြာတော့ ကျမ သူနဲ့ အလိုက်သင့် လိုက်လှုပ်နေမိလာတယ်။ သူအထည့်မှာ ကျမ သူ့ဘက်ကို ကော့ကော့ပေးမိတယ်။ ကျမ အသက်ရှူတွေလဲ မှားပြီး ပါးစပ်က ပေါက်ကရ အသံစုံထွက်နေမိပြီ။ ငြင်းဆန်တဲ့အသံနဲ့တော့ နည်းနည်းမှ မတူဘူးရှင့်။
သူတဖြည်းဖြည်း ပိုပိုမြန်လာတယ်၊ ကျမကလဲ အလိုက်သင့်ပဲ ကော့ပေးနေမိတယ်။ သေချာတာကတော့ ကျမ ဒီအရသာထူးကို ထပ်ထပ်ပြီး ငတ်မပြေလောက်အောင် လိုချင်နေတယ်ဆိုတာပဲ။ မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ဦးဏှောက်က သိပေမဲ့ အထိအတွေ့က ကျမကို လွှမ်းမိုးသွားပြီ။ ကျမ သူ့စည်းချက်ကို အတင်းအမီလိုက်ပြီး ကော့ပေးရင်း ပါးစပ်က တဟီးဟီးနဲ့ ညည်းနေမိတယ်။
သူအားရပါးရ ဆောင့်နေပြီ။ ကျမ လေကို မနည်းလုရှူရအောင် မောနေတယ်၊ အထဲကလဲ တချက်တချက် အောင့်အောင့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စည်းချက်အတိုင်း မပျက်မကွက် ကော့ပေးနေမိဆဲပဲ။ ဟင့် ... ဟင့် နဲ့ ရှိုက်ရင်း ကော့ကော့ပေးနေတဲ့ ကျမကို ...
ကေသီ ... နောက်တဆင့် တက်မယ်။ လို့ လှမ်းပြောတယ်။
သူပြောတဲ့ နောက်တဆင့်ကို ကျမ သိလိုက်ရပါပြီ။ ကောင်တာပေါ် ကျမကို တွန်းတင်ပြီး ခါးကကိုင်လို့ ကျမကို တဖုန်းဖုန်းဆောင့်တာ သူပြောတဲ့ နောက်တဆင့်ပါပဲ။ စောစောကထက် အရမ်းပိုမြန်တယ်၊ အရမ်းပိုပြင်းတယ်။ ကျမ လှုပ်မရ၊ ရုန်းမရပဲ တဆုံးဝင်၊ တဆုံးထွက်၊ သူပြုသမျှ အောက်က နုရတာ။ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာကို ကျမ ထိန်းမရတော့ဘူး၊ ဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင်း ကျမ တကိုယ်လုံး ပျော့ခွေထွက်သွားတာ။ ကျမ ဇတ်မခိုင်တော့ပဲ လည်တိုင်က ညာဘက်ကို စောင်းကျသွားလိုက်၊ ဘယ်ဘက်ကို စောင်းကျသွားလိုက်နဲ့ ခေါင်းကို ခါရမ်းနေရတယ်။ နာပေမဲ့ အထဲက တအား ယားတက်လာတာက ပိုဆိုးတယ်၊ ကျမ မခံနိုင်ဘူး။ သူ့ရင်ဝကို ကျမ တွန်းတယ်၊ တွန်းမရတော့ သူ့ပခုံးတွေကို ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာ ပြေလိုပြေညား ကျမ ကုတ်တယ်၊ ဖဲ့တယ်။ ပါးစပ်က အသံတွေ သိပ်မကျယ်အောင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်၊ ခြေချောင်းလေးတွေကို ကွေးထားတယ်။ ကျမ ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားပေမဲ့ ယားတက်လာတဲ့ အရသာထူးကို ကျမ ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်ဘူး။
ကျမ ပြီးသွားတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကိုက်၊ တကိုယ်လုံး တုန်ခါရင်း ချွေးစေးတွေထွက်ပြီး ပြီးသွားတာ။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ ကျမကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ကျမ အိမ်သာထဲပြေးသွားပြီး ဆေးကြောပြီးတော့ နောက်ဆယ်မိနစ်လောက်နေတော့ ကျမတို့ ဆိုင်ဖွင့်တယ်။ ဦးမင်းရော ပြီးသွားသလား၊ မပြီးသလား ကျမ သတိတောင် မထားလိုက်မိပါဘူး။ ပြီးသွားတယ်ပဲ ထင်ပါတယ်၊ မပြီးရင် ကျမကို ဘယ်လွှတ်ပေးမှာလဲ။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တုန်းက အရည်ပျစ်ပျစ်တွေ အထဲက ထွက်လာတယ်၊ တော်သေးတာက ရက်က လွတ်တာမို့ ဗိုက်တော့ မကြီးနိုင်လောက်ပါဘူး။
ဘာမှမဖြစ်သလို သီချင်းတအေးအေးနဲ့ မီးဖိုက ပုံမှန်အလုပ်တွေကို ဇယ်ဆက်အောင် လုပ်နေတဲ့ ဦးမင်းကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲလို့ ကျမ ဆိုင်ထဲက စားပွဲတွေနားမှာပဲ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်လဲ မကျပါဘူး၊ မကျဆို တယောက်မှကို မရှိတာ။ ခါတိုင်းဆို ဒီလိုမျိုး ဧည့်သည်ပါးရင် ကျမ မီးဖိုထဲမှာ ဦးမင်းတို့နဲ့ စကားသွားပြောနေတတ်တာ၊ ဒီနေ့တော့ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး သူ့ကို ရှိန်နေတာနဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာပဲ နေဖြစ်တယ်၊ မီးဖိုထဲ မဝင်ဖြစ်ဘူး။ ဘာပြောရမှန်းလဲ ကျမ မသိဘူး၊ ရန်ပဲ တွေ့ရမလား။ ကျမကို ယူပါပဲ ပြောရမလား။ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိတယ်။
ဒီနေ့ ကျမရဲ့အဖြစ်က အပျော်ဖတ် အပြာဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေလောက်တောင် ယုတ္တိမတန်လိုက်တာ။ အလိုမတူပဲ အတင်းနှိုက်၊ အတင်းတက်ပြီး သားမယားကျင့်တာကို မရုန်း၊ မအော်၊ မပြေးနိုင်တဲ့အပြင် မိန်းကလေးဘက်က ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတာ ထူးဆန်းနေမိတယ်။ ကျမ ငိုင်တွေတွေနဲ့ ကြောင်တောင်တောင် အတွေးတွေ တွေးနေတုန်း ...
ကေသီ ... အခန်း ၂၀၀၅ ကို ဒါတွေ သွားပို့စမ်း
ဆိုတဲ့ ဦးမင်းရဲ့ အသံကြားမှ သတိဝင်တော့တယ်။ ကျမတို့ စားသောက်ဆိုင်က ဆိုင်မှာ လာစားတဲ့သူတွေအပြင် ဟိုတယ်မှာ အခန်းယူတဲ့သူတွေကိုလဲ Room Service ပေးရတော့ ဖုန်းဆက်မှာရင် ကျမတို့ထဲကပဲ သွားပို့ရတယ်။ ဒီနေ့မှ အေးအေးလွင်ရော၊ စားပွဲထိုးလုပ်တဲ့ ရန်နိုင်ပါ မလာကြဘူး။ ကျမကလဲ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ ကိုယ်ငေါင်နေလို့ ဖုန်းမြည်သံတောင် မကြားလိုက်ဘူး။
အခန်း ၂၀၀၅ ကို ခေါက်လိုက်တော့ ခါးမှာ တဘက်တထည် ပတ်ထားတဲ့ ကိုကျားငယ် လာဖွင့်တယ်။ ကျားငယ်ဆိုတာ သူ့နာမည်ရင်း မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ပခုံးမှာ ကျားပေါက်စလေးရုပ် တက်တူး ထိုးထားလို့ထင်တယ်၊ သူ့ကို ကျားငယ်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဟိုတယ်မှာ ကောင်မလေးတွေ ထည်လဲနဲ့ လာလာအိပ်နေကျမို့ အစားအသောက်ပို့ရတဲ့ ကျမတို့နဲ့ မျက်မှန်းတန်းမိနေတယ်။ သူက ဘယ်လို သိတယ်မသိ။
Happy Birthday ကေသီ
... လို့ နှုတ်ဆက်တယ်။ တဆက်ထဲ ...
အထဲဝင်
... ဆိုပြီး တံခါးဖွင့်ပေးတော့ အစားအသောက်ဗန်းကို အခန်းထဲက ကော်ဖီစားပွဲပေါ် ဝင်တင်ပေးပြီး ပြန်ထွက်မယ်အလုပ် ...
မွေးနေ့ဆိုတော့ မင်းကို ခါတိုင်းထက် ဘောက်ဆူးကောင်းကောင်း ပေးရမှာပေါ့ ဆိုတာနဲ့ ကျမ ရပ်စောင့်နေလိုက်မိတယ်။ ခါတိုင်းလဲ သူ့ကို အစားအသောက် ပို့ပေးရင် မုန့်ဖိုး မြိုးမြိုးမြတ်မြတ်ရနေကျလေ။
သူ့ခါးက တဘက်က အောက်ကို လျှောကျသွားတယ်။ ခေါင်းလေး ငုံ့ထားတဲ့ ကျမ မြင်ကွင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ငပဲက မတ်မတ်ကြီး။ ဦးမင်းကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ မှားမှန်း နာရီပိုင်းအတွင်း သိခဲ့ရတယ်။ သွေးကြောတွေ အပြိုင်းပြိုင်းနဲ့ တုတ်တုတ် ခိုင်ခိုင်ကြီး။
ကျမကို အလှပြင်ခုံပေါ် ဆွဲပြီး မှောက်လိုက်တာ အီး ... လို့ တချက်ပဲ ကျမ အော်နိုင်တယ်။ ကျမကို ပခုံးက တဘက်ကိုင်ပြီး ခါးလယ်ပိုင်းကို လက်နဲ့ ဖိထားတော့ ကျမ လှုပ်မရတော့ဘူး။ ပခုံးက လက်က ကျမ စကဒ်ကို ဆွဲတင်ပြီး ပန်တီကို ဆွဲချတယ်။ ဟင့်အင်း ... ဟင့်အင်း ကျမ ကြိုးစားပြီး ရုန်းတယ်။ အားချင်းမမျှတော့ ရုန်းမရပါဘူး။
ကိုကျားငယ်က မွေးနေ့မို့ ဒီလို ဘောက်ဆူးအကောင်းစား ပေးတာ၊ တခြားအချိန်ဆို ဒါမျိုး ငိုပြီးတောင်းတောင် မရဘူးဆိုပြီး ပြောနေသေးတယ်။ ကျမလဲ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ဂျစ်ဂလိုစုတ် ဆိုပြီး အော်ဆဲလိုက်တယ်။ ဆဲလဲ ဆဲရတာပဲ ရှိတာပါပဲ။ သူ့လက်က ကျမ မလွတ်ပါဘူး။
အခုဆို ကျမ ပူစီကို တနေ့ထဲမှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အကိုင်ခံနေရပြီ။ ကျမ ပူစီက သူ့ငပဲနဲ့ မိတ်ဆက်ခံနေရပြီလေ။ သူက ငပဲနဲ့ ပွတ်ရင်း လက်နဲ့ ကလိတာ ဦးမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ကောင်စုတ် ... ဂျစ်ဂလိုစုတ်
ဦးမင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ချော့လုပ်ပေမဲ့ ကိုကျားငယ်ကတော့ မငြင်သာပါဘူး၊ တချက်ထဲ ဆောင့်ထည့်လိုက်တာ ကျမ အသက်ရှူတောင် မှားရတယ်။ နာလိုက်တာလဲ လွန်ပါရော၊ ကွဲသွားတာပဲ နေမှာ။ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနဲ့။
ငါ့ကိုတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆော်တော့မှာပဲလို့ ကျမ ထင်လိုက်မိပေမဲ့ ကိုကျားငယ်က တဆုံးထည့်ပြီး ရပ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ စကဒ်ထဲ ထည့်စည်းထားတဲ့ ဘလောက်စ်အကျီကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်တယ်။ ကြယ်သီးပေမဲ့ သူက လက်တဖက်ထဲနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ဖြုတ်သွားတာ ကျမ ကိုယ်တိုင်ဖြုတ်တာထက်တောင် မြန်သေးတယ်။
ကိုကျားငယ် ... ဘာလုပ်မလို့လဲ။
စကဒ်ဆွဲလှန်တာက ထားပါတော့ ... အကျီက ဘာဖြစ်ရတာလဲ။
နို့ဆွဲပြီး လိုးမလို့။
စကားအဆုံးမှာ ကျမ ဘရာဇီယာ ချိတ်ပြုတ်သွားတယ်။
ရှင် ... ကျမကို လွှတ်နော်။
သူ့လက်တွေက ကျမ နို့တွေကို လာအုပ်ကိုင်တာ ခံလိုက်ရတယ်။ သေချာကို ဆုပ်နယ်နေတာ။
ဆုတောင်းလေ ... ဟဲဟဲ ... အေးဆေးနေစမ်းပါ
လာပြန်ပြီ၊ တယောက်။ ဘယ်လို အေးဆေးနေမလဲ။ ငပဲအကြီးကြီး အထည့်ခံထားရပြီး နို့အနယ်ခံနေရတဲ့ မိန်းကလေးတယောက်က ဘယ်လို အေးဆေးနေနိုင်မှာလဲ။
ကျမ အော်လိုက်မှာနော်၊ ရှင် လွှတ်
အော်လေ၊ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ရှိလဲ စုံတွဲတွေပဲ၊ သူတို့လဲ သူတို့အလုပ်သူတို့လုပ်နေတာ မင့်လာမကယ်ဘူး။
ပိတ်ရက်ဆို လူနည်းနည်းပိုများပေမဲ့ ဒီလို ကြားရက်က ဧည့်သည်သိပ်မရှိလို့ နာရီပိုင်း အခန်းငှားတာတောင် လူက အတော်ပါးသည်ကို ကျမသိသည်။
ကျမ ပြန်မလာရင် ဦးမင်း လိုက်လာလိမ့်မယ်။
ကယောင်ချောက်ခြားဖြင့် ကိုကျားငယ်ကို ကျမ ခြောက်ကြည့်သည်။
လာပစေပေါ့။ သူလာရင် သူပါ တလှည့် ဝင်လိုးမဲ့ သဘောမှာရှိတယ်။ ခေါ်ပေးရမလား။
ဟင့်အင်း ... ဟင့်အင်း
ကိုကျားငယ် ဇာတ်လမ်း စပါပြီ။ တဆုံးထုတ်ပြီး တဆုံးထည့်တာ။ ဦးမင်းနဲ့ မတူ၊ အချိန်မယူ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်တင်လာတာ မဟုတ်ပဲ ဝင်ဝင်ချင်း ဆောက်နဲ့ထွင်းဆိုသလို စကတည်းက အားပြင်းပြင်းနှင့် ဆောင့်တော့ ကျမ အော်နေရသည်။
ကိုကျားငယ်က ကျမ နို့တွေကို အုပ်ကိုင်ကာ ညှစ်လိုက်၊ နို့သီးခေါင်းတွေကို ဆွဲလိုက်ဖြင့် တဖြောင်းဖြောင်းမြည်အောင် လုပ်တာ ကျမမှာ အလူးအလိမ့်ပါပဲ။ သူဆောင့်လိုက်တိုင်း ကျမ ခြေထောက်က ကြမ်းပြင်နှင့် လွတ်သွားပြီး ကျမကိုယ်လုံးက မှန်ဘက်ကို ရွေ့သွားသည်မို့ မှန်ကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ တွန်းထားရတယ်။ နို့အကိုင်ခံရင်း အလုပ်ခံရသည်မှာ မနက်ကထက် ပိုအရသာရှိသလိုပဲ။
ကျမ ရှေ့က မှန်ထဲမှာ ကာမဆိပ်တက်နေသည့် ကောင်မလေးတယောက် ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေတာကို မြင်တယ်။ ဒါ ကျမပုံရိပ်ပဲ၊ ဒါကျမပဲ။ ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲကြားမှ ကျမ မျက်နှာတွေ နီနေတာ။ ကျမနောက်က ကိုကျားငယ်က သူ့ကို ကျားလိုက်သည့်အလား နည်းနည်းမှ အရှိန်မလျှော့ပဲ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေ ကျသည်အထိ ဝရုန်းသုန်းကား လုပ်နေတော့တယ်။
နို့ကိုလဲ အကိုင်ခံရ၊ အားရပါးရလဲ အဆောင့်ခံရတော့ နာပေမဲ့ စိတ်တွေ ပိုလှုပ်ရှားရတာမို့ ကျမ မြန်မြန်ပဲ ပြီးသွားတယ်။ ကိုကျားငယ်လဲ ပြီးသွားတာပဲ။ ဘယ်လိုသိလဲတော့ သေချာ မမှတ်မိဘူး၊ ကျမ ထင်တာက အထဲမှာ ပြဲစိစိနဲ့ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားလို့ သိတယ် ထင်တာပဲ။
ကိစ္စပြီးတော့ သူ့အခန်းမှာပဲ ကျမ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရတာပေါ့။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ဘယ်လိုမှ မဟန်နိုင်ပဲ သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ အသာဝင်လှဲမိပြန်ရော။ မှေးကနဲတောင် အိပ်ပျော်သွားမိသလိုပဲ၊ ပြန်နိုးလာတော့ ကိုကျားငယ်က ကျမကို ငါးရာတန်တအုပ် လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
ညနေကျတော့ အောင်ထွန်းနိုင် ကျမကို လာခေါ်တယ်။ တနေ့ထဲမှာ ယောက်ျား သုံးယောက်နဲ့ ကာမအမှုပြုရတယ်ဆိုတော့ ကျမက အချစ်တက္ကသိုလ်က ဇာတ်လမ်းတခုခုထဲမှာ ရောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းသမီးလား၊ ဇာတ်ရံလား တခုခုပဲနေမှာ။
သူ့အိမ်ရောက်တော့ သူ့ငပဲ သေးသေးလေးကို သူထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ... ကျမ ရယ်လိုက်မိပါတော့တယ်။
(ပြီးပါပြီ)"}]}