{"title":"ချစ်မဝနိုင် မောင့်သက်ပိုင်",
"imagelink":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWiVUEfQlP1Zgb6obUIEyINUDgKZHKzL3BjHnUx8v-i1A0Jxxfohew2zw0MdDrxl_tkTuzrBEJ_mBKhULMKzT_DPFbOTEEnbJN_8Ci-o2RyOU1QZZ3332JF2eKWAMohjunBvrZfgv5Icn0/s320/177170733bdad69b3170193c7a89f8b4.jpg","content":" မိုးတွင်းကြီးမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း နေတွေများ သာလို့၊ ပွင့်လို့၊ ဈေးခြင်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း နဖူး၌
သီးနေသော ချွေးစက်များကိုသုတ်လိုက်သည်။
ပြီးအခန်းထဲဝင်ကာချွေးစိုအဝတ်များကိုတစ်ခုမကျန်ချွတ်ပစ်လိုက်၏။၃၈လက်မဆိုက်ကြီးဘရာစီယာကို
နမ်း ကြည့်လိုက်တော့ချွေးစော်နံနေပြီ။ အင်း ရေချိုးရင်း လျှော်ရအုံးမည်။ ခန္ဓာကိုယ်၌ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့
သည့်ဆပ်စမိုင်နာ နီရဲရဲလေးကို ဒူးပင့်၍ ချွတ်လိုက်သည်။
သူလည်း ချွေးနံ့ရော ဟိုအနံ့ရော မွှန်ထူနေလေပြီ။ တဘက်တစ်ထည်ကို တန်းပေါ်မှ ယူကာ ကိုယ်လုံးပေါ်
မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကိုသန့်စင်လိုက်၏။
မှန်ချပ်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးပြည့် လုံးတီးပေါ်နေသော မိမိ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ငေးမောရင်း တစ်ကိုယ်တည်း
ပီတိတွေ ဖြာနေမိသေး၏။
ကိုယ်ကို ဘယ်လှည့်ညာလှည့်၊ သမင်လည်ပြန်လှည့် အလှည့်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်၍ အားရကာမှ ချွေးစုပ်မည့်
စပို့ရှပ်လက်တိုနှင့်တွေ့ရာထမီတစ်ထည်ကိုကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ထို့နောက်မီးဖိုချောင်သို့ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။
ခြင်းထဲက ချက်ပြုတ်စရာတွေကို တစ်ခုချင်းချပြီး ခုတ်ထစ်စရာတွေကို ခုတ်ထစ်နေခိုက်ရှပ်ရှက်ရှပ်ရှပ်ခြေသံများ
နှင့်အတူ…
“ အပျိုကြီး…….အပျိုကြီးရေ…” ဟုကျယ်လောင်ကျယ်လောင်အသံပေး၍ ဒေါ်နီမာ ဝင်လာသည်။
“ အော်……ဘယ်သူလဲလို့… မမမာ….လာလေ…ထိုင်….”
သိလျှက်နှင့် ဧည့်ဝတ်စကားဆိုကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီမာက ယောက်ျားလုပ်စာ ထိုင်စား၊ အတင်း
ပြော အိမ်လည်၊ ဒါသည်သာ သူမအလုပ်။ အောင်သွယ်က ဝါသနာ ကြီးလိုက်သေး၊ အပျိုလေး အပျိုဖြန်းတွေဆို
ဒေါ်နီမာနှင့်ကြာကြာမနေရဲ..။
အောင်သွယ်လုပ်ရင်လုပ်၊ မလုပ်ရင် လင်ကိစ္စသားကိစ္စတွေကို တစ်တစ်ခွခွ မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောတတ်
သည်။ ဝါသနာကြီးသော မြီးကောင်ပေါက်မလေးတွေကတော့ ရှက်တတ်သော အမူအယာဖြင့် ဒေါ်နီမာ ပြော
သော မစားရဝခမန်း ခြင်ထောင်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက်နှင့်ရင်တခုန်ခုန်အာသာမပြေ နားထောင်
ချင်တတ်ကြသည်။
ဒေါ်နီမာက မခင်သက်ဘေးမှဖင်ထိုင်ခုံတစ်လုံးကိုဆွဲယူပြီး နံရံ၌ မှီကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့သိလျှက်နှင့်ကြက်သားတွေလားဟုမေးလိုက်သေး၏။
“ ဟုတ်တယ်… မမမာရေ… ဒီနေ့စနေနေ့ဆိုတော့သင်တန်းတက်နေတဲ့ဆွေဆွေတို့လာမှာမို့ဟင်းကောင်း
လေး ချက်ကျွေးချင်လို့ဆိုပါတော့….”
“ အော်….ဟုတ်ပါ့.. ကောင်းပါ့… ဒါနဲ့ထားအိလေးကော မတွေ့ပါလား…”
“ ထားအိသူတို့ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့မန္တလေးတဲ့... အခုမနက်ပဲ ထွက်သွားတယ်…လေ…”
“ ဟင်….ဒါဆို..အိမ်မှာ အပျိုကြီး တစ်ယောက်တည်း ပေါ့…”
“ အင်း…အပျိုကြီးတို့ပဲ ကောင်းတယ်.. လင်ယူသားမွေး ကိစ္စလဲ မလုပ်မရှုတ်တော့ဘူး.. ကိုယ့်ဘာသာ တစ်
ယောက်တည်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်နော်.. စားချင်မှကိုယ်ကြိုက်သလို…..ဟင်းဟင်း…”ဟုအကဲစမ်းသည့်အနေဖြင့်
ဆိုလိုက်သည်။
အပျိုကြီးက ဘာမှ မပြောပဲ အောက်ငုံ့၍ ခုတ်ထစ်စရာ အသားများကိုသာ ရွေးရင်း ပြုံးနေလိုက်သည်။
အတွင်းခံမပါပဲ စပို့ရှပ်အိအိတိုတိုကိုသာ ဝတ်ထားသမို့ ရင်သားများ အထင်းသား ပုံပေါ်နေကာ အသားတုံးကို
ခုတ်လိုက်တိုင်း တုန်တုန်တုန်တုန်နှင့်လှုပ်ခါနေသော မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း …
“ ဝါကျွတ်တော့မယ်နော်… ” ဟုမဆီမဆိုင်ဆိုလေသည်။ အပျိုကြီးက အင်း ဟုသံယောင်လိုက်၏။
“ အေးလေ… အပျိုကြီးဘဝနဲ့နေတာပဲ ကောင်းတယ်မသက်ရေ… သိလား.. ယောင်လို့များတော့လင်ယူ
မယ်စိတ်မကူးလေနဲ့…”
“ ဟင်း….မမမာက ကောင်းတာကျ ထည့်မပြောဘူး.. ချန်ထားတယ်..”
ဒေါ်နီမာ ဆင်သော အကွက်ထဲသို့တည့်တည့်ကြီး ဝင်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီမာက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်
ကာ…
“ အေးလေ… ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..ဒါပေမယ့် ခဏပါ…မသက်ရယ်..၊ ကောင်းတာကတော့
မသက်လည်း အပျိုကြီးပေမယ့်ဟင်းဟင်း…..”
“ အလိုတော်… မမမာနော်….ဟင်း………”
“ သဘောပြောတာပါတော်၊ ခုကာလ… အပျိုကြီး အပျိုကြီး ပေါင်လှန်ကြည့်လီးရာချည်း…ဆိုတဲ့အထဲများ
ကိုယ့်ညီမ ပါမလားလို့ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်မသက်ကိုမို့ ပြောရအုံးမယ်၊ ဒီမယ်… ပါတော့ကော ဘာဖြစ်သေးလဲအေ..
နော်… ဘယ်သူမှ မသိပြီးတာပဲဟာ.. ကိုယ်တို့ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ဒါမျိုးဆို လက်မနှေးထဲကပဲ… ကိုယ်တို့များ
ဆိုလေ ဒီမယ်… ဒီမယ်… ဒါသာကြည့်.. (၁၄) နှစ်သမီးကထဲက အတွေ့အကြုံရှိခဲ့တာ.. ”
ပြောပြောဆိုဆိုသူ့ပေါင်ကြားပုတ်ပုတ်ပြသည်။ဒေါ်နီမာ၏သဘာဝကိုမကြိုက်လှသော်လည်းဒီတစ်ခါတော့
အပျိုကြီးကိုယ်နှိုက်က စိတ်ပါသလိုလိုမို့သူပြောသမျှ မှေး၍ နားထောင်နေလိုက်သည်။
“ မသက်… ဘယ်လိုမှတော့မအောင်းမေ့နဲ့နော်.. မိန်းမချင်း ကိုယ်ချင်းစာလို့ပြောတာ… မသက်ဆန္ဒရှိရင်
ပြော.. မမမာက ပိုင်တယ်၊ ပိုင်တဲ့ယောက်ျားတွေ အများကြီး ငယ်ငယ်လား၊ ရွယ်တူလား၊ ဦးဦးအရွယ်လား၊ ပြော…
အပျော်လဲရတယ်၊ ရေရှည်လဲ ရတယ်.. ရည်ရွယ်ထားရင်လက်ထပ်ချင်လဲရတယ်သိလား…” ဟု တစ်ယောက်
ယောက်ကြားသွားမည်ကိုစိုးရိမ်ဟန်ဖြင့်အသံကိုအုပ်၍ ပြောလေသည်။
“ ရပါတယ်…မမမာရဲ့……”
“ ဘာ…ရပါတယ်…ဟုတ်လား… အပျိုကြီး ခေါ်ခဲ့လို့ရပါတယ်လားဟင်…”
“ ဟုတ်ပါဘူး…. မမမာရဲ့.. ဒီလိုပဲ နေနေကျပဲ ဥစ္စာ…”
“ အဲဒါပြောတာပေါ့… မသက်တို့..အဲဒါတွေ ခက်တာ ဒီမယ်.. မမမာကိုမယုံလို့လား..”
“ ဟုတ်ပါဘူး… အေးဆေးပဲ နေချင်လို့…”
“ ဖြစ်ရပြီ.. ဒီမယ်… မသက်က အပျိုကြီးဆိုပေမယ့်တကယ့်ကိုလုံးကြီးပေါက်လှကြီးမို့ကိုယ်တို့က ပြောတာ
ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုက်တော့မှာလား… နှမျောစရာ….”
မခင်သက်က ဘေးသို့စင်သွားသော ကြက်သားတုံးကိုမမှီမကမ်း လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ စောင်းလဲမလို ဖြစ်သွား
ပြီးမှထိုင်ခုံပေါ် ဖင်ထိုင်ရင်း ကျန်သော အသားတွေကိုခုတ်နေပြန်သည်။ လဲမလိုလို ဖြစ်သွားသောကြောင့်သူမ၏
ထမီက ဖရိုဖရဲ အနားစ ပုံပျက်သွားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ အောက်စလွတ်၍ နေတော့သည်။ လက်မှာလဲ ဟင်း
ကိုင်နေခိုက်မို့ပေပွနေသည်။ ပြင်မထိုင်အား…။
ဒေါ်နီမာက ဟောင်းလောင်းကြီး ပေါ်နေသော မခင်သက်ပေါင်ခွကြားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ပြုံးမိသည်။
မခင်သက်ကတော့ သိဟန်မတူသိလည်း မိန်းမချင်းမို့ အရေးမကြီးသလို ဆက်နေလိုက်ဟန်တူပါရဲ့ ဝါဝင်းသော
ပေါင်တွင်းသားနှစ်ဖက်ကို အလင်းရောင်ဖြင့် အထင်းသား မြင်နေရသည်။ စောက်ဖုတ်ကို အပီအပြင်မမြင်ရသော်
လည်း စောက်ခုံနှင့် စောက်မွှေးတွေကိုတော့ မဲမဲချိတ်ချိတ် လိမ်လိမ်ရှုတ်ရှုတ်ကြီး တွေ့နေရသည်။ ဟင်းချက်
နေရင်း ဒေါ်နီမာက စကားလုံးဖြင့် လာပြီး ဆွခဲ့သည်မို့ ကြုံဖူးခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တို့ကို တွေးမိရင်း မခင်သက်
တစ်ယောက်တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဖိုနေမိရတော့သည်။
* * * * *
တစ်မနက်လုံး အချက်အပြုတ် ကိစ္စများနှင့် နပမ်းလုံးနေရသည်။ မီးဖိုချောင်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားကာမှ
လျှော်ဖွပ်စရာတွေ လျှော်ဖွပ်၊ ရေချိုးပြီး သနပ်ခါးလေး ဘာလေး လူးရန်မှန်တင်ခုံရှေ့ ထိုင်ဖြစ်ရတော့သည်။
ရင်ရှားထားသောရေစိုထမီကိုလဲလိုက်ပြီးအခြောက်လဲလို်က်သည်။ ဝတ်ပြီးကာမှထမီကလည်းကွဲထားတာ
အကြီးကြီး။ မတတ်နိုင်၊ ဘယ်သူရှိတာမှတ်လို့ ထမီအကွဲကို လှည့်ဝတ်လို့လဲ မလုံ၊ အကွဲက နှစ်ကွဲ၊ ရှေ့ပို့တော့
နောက်က မလုံ၊ နောက်ပို့တော့ ရှေ့ကမလုံ၊ ကဲဟယ်ဟု ဆိုကာ ရှေ့နောက်တစ်ကွဲစီပို့ရင်း ရင်ရှားလိုက်သည်။
ပြီး သနပ်ခါး သွေးလိုက်၏။ မျက်နှာကိုလူးပြီး ကိုယ်လုံးကိုလူးရန်ထမီစကို ဖြည်ချလိုက်သည်။
ဖွံ့ဖြိုးဝိုင်းစက်သော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခန့်ခန့်ကြီး ပေါ်လာ၏။ မှန်ထဲမှာ ဖွေးဖွေးမို့မို့ကြီး ပြူထွက်နေသော
ကိုယ့်နို့နှစ်လုံးကို ငေးစိုက်နေရင်းက ကျောက်ပြင်ပေါ်မှသနပ်ခါးကိုလက်ဝါးဖြင့်ပွတ်၍ ဆွဲလိုက်ကာ လက်မောင်း
သား အိအိနှင့်ကျောပြင်ဂုတ်သားတွေကိုလူးနေခိုက်ရှပ်ရှပ်..ရှပ်ရှပ်ခြေသံက ပေါ်လာပြန်၏။
“ အင်း…… မမမာတစ်ယောက် ပြောရတာ အားမရသေးလို့ တစ်ခါလာပြန်ပြီထင်ပါရဲ့..” ဟု တွေးရင်း
ကုန်သွားသော သနပ်ခါးအတွက်နောက်တစ်ကျော့သွေးလိုက်ပြန်သည်။
ခြေသံက အခန်းဝ၌ ရပ်သွား၏။ ထိုခြေသံသည်မခင်သက်ထင်ထားသလို ဒေါ်နီမာ၏ ခြေသံ မဟုတ်ဘဲ
ပိုင်စိုး၏ ခြေသံဟု သိခဲ့လျှင်မခင်သက်တစ်ယောက်ဤသို့ ပရမ်းပတာကြီး နေမည့်ပုံ မပေါ်ပါ။ ခုတော့ သူတို့
နှစ်ယောက်ကြုံရပြန်ချေပြီ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်………
* * * * *
ပိုင်စိုးသည်အရင်တစ်ခါ ကြုံခဲ့ဖူးသည်မို့ ဒီတစ်ခါ ဘာသံမှ မပေးတော့ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ စင်စစ်ပိုင်စိုး
မရိုးသား၊ မရိုးသားခြင်းက ယခုထိုက်ထိုက်တန်တန်ဂုဏ်ပြုလေပြီဟုဆိုရမည်လားမသိ၊ တံခါးဝသို့ပိုင်စိုး အရောက်
မခင်သက်တစ်ယောက်ခေါင်းကိုငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါ သနပ်ခါး သွေးနေသည်။
အသံမပေးသေးဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိ၏။ ဒေါ်ခင်သက်က ရှေ့ကိုသာ အားစိုက်ပြီး သွေးနေသည်မို့
ပိုင်စိုး ရောက်နေတာ မသိ၊ သူမ၏ ထမီအကွဲထဲမှ မို့အစ်ပြူထွက်နေသော ညာဘက်ခြမ်း တင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှင့်
အားစိုက်၍ ကုန်းသွေးလိုက်တိုင်း လှုပ်လှုပ်နေသော မှန်ထဲမှတဆင့်မြင်ရသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုပိုင်စိုး ငေးကြည့်နေ
ရင်း အာခေါင်များ ခြောက်လာပါတော့သည်။
ခဏကြာမှ ဒေါ်ခင်သက်တစ်ယောက် စိတ်ကူးဝင်သည်။ စောစောက ခြေသံကြားပါတယ်ဟု တွေးမိရင်း
ခေါင်းကိုဆတ်ခနဲအမော့၊ မှန်ရိပ်ထဲ ပေါ်လာသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မခင်သက်ပြာပြာသလဲ
ဖြစ်သွားကာ ပေါင်ရင်းအထိလျှောကျနေသော ထမီကို ကမန်းကတန်း ကောက်ဝတ်သည်။ သို့ပေမယ့် ဖြစ်သလို
ကြီး…။
“ မောင်….မောင်..ပိုင်စိုး…ဘယ်…ဘယ်တုံးက…” ဟု ပလုံးပထွေး ရေရွတ်သလိုကြီး မေးလိုက်ရင်း ဒိန်းဒိန်း
ခုန်သွားသော ရင်ကို ငြိမ်သွားအောင်ကြိုးစားရသည်။
“ ခု…ခုပဲ..ဒေါ်…အဲလေ… မမသက်…ဒီနေ့ဆွေဆွေ့သွားခေါ်ရင်း လမ်းလဲကြုံနေတာနဲ့ ဒီ…ဒီကိုဝင်လာတာ
ပါ…” ဟုပိုင်စိုးကလည်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဆိုလေသည်။
မခင်သက်တစ်ယောက်ပိုင်စိုးရှေ့၌မလုံမလဲအဝတ်ဖြင့်ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေကာဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းပင်
မသိတတ်အောင်ဖြစ်နေသည်။
“ မောင်… မောင်ပိုင်စိုး… အပြင်…အပြင် ကပဲ ခဏ….စောင့်နော်…” ဟု တုန်ဟိုက်စွာ ဆိုသော်လည်း
ပိုင်စိုးက မလှုပ်၊ ကျောက်ရုပ်။ သူမကိုသာ စူးစူးနစ်နစ်ကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
မခင်သက်ဗြုန်းကနဲ ရပ်လိုက်မိသည်။ ဒီတော့မှသူ့ထမီက ကွဲနေတာ သတိရပြီး ခုတင်ခြေရင်း၌ လွှားတင်
ထားသည့်ထမီတစ်ထည်ကိုကုန်း၍ဆွဲလိုက်ရာကျောပြင်နှင့်နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးတင်းသွားပြီး တင်ပါးနှစ်ခုကြားနှင့်
တည့်နေသော အကွဲစကြားမှသွေးကြွစူအက်နေသော သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မို့ခုံးပြူထွက်လာတော့သည်။
ပေါ့စေလိုလို့ ကြောင်ရုပ်ထိုးကာမှ ဆေးအတွက်လေးရလေပြီ။ ပိုင်စိုး စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားနေသည်။
ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဘယ်လိုမှမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခပ်ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်
ရှိရာသို့သွက်သွက်ကြီး လှမ်းသွားမိလေ၏။
သူမ ဆတ်ကနဲ မတ်တတ်အရပ်ပိုင်စိုးက နောက်မှဝင်၍အပွေ့၊ မခင်သက်၏ နောက်မှသိုင်း၍ ပွေ့ဖက်ထား
လိုက်မိသည်။ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့်အပျိုကြီးလည်း ကြောင်သွားကာ ပိုင်စိုးကိုတတောင်ဖြင့်
တွက်လိုက်လေသည်။ အွတ်ကနဲ မြည်သွားပြီး သိုင်းထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ ပြေကျသွား၏။ ရင်ခုန်တာရော
စိတ်ဆိုးတာရော ပေါင်းပြီး အပျိုကြီးခမျာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။
“ ပိုင်….ပိုင်စိုး…မင်း…….မင်း…” ဟု ဆိုကာ ပါးကိုရိုက်မည်ဟု လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးကာမှ ဘယ်လိုက
ဘယ်လိုဖြစ်သည်မသိ၊ မခင်သက်တစ်ယောက်မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်နေပါတော့သည်။ ပိုင်စိုးလည်း
ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ…
“ မမသက်…ကျ..ကျနော်…ကျနော်တောင်းပန်ပါတယ်… ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှန်း မသိဖြစ်သွားလို့ပါ
ကျနော့်အပြစ်ပါ မမသက်ရယ်… ကျနော့်ကိုရိုက်ပါ…ရိုက်လိုက်စမ်းပါဗျာ….”
ပိုင်စိုးက မခင်သက်ရှေ့သို့တိုး၍ ပါးကိုအပ်လေသည်။ တကယ်တော့အပျိုကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်၍
ဘာဖြစ်မှန်း သူကိုယ်တိုင်မသိ၊ သူ့ကိုလည်း မရိုက်ရက်ပါ။ ရိုက်ရန်လည်း မရည်ရွယ်ပါ။ စိတ်ထဲမှာ ထူပူသွားပြီး
အရှက်ရော ရမ္မက်ပါ ပေါင်းစပ်မိပြီး ဒေါသဘက်သို့ကူးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါချေ၏။
အတန်ကြာမှ မခင်သက်အငိုတိတ်ကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားသည်။ မခင်သက်က လက်ထဲပါလာသော ထမီကို
လဲ၍ ဝတ်ရန်ပြင်ပြီးမှ….
“ မင်း…… ဟိုဘက်ခန်း သွားနေကွာ….” ဟုဆို၏။
“ ကွာ ” ဟူသော စကားလုံးကိုမခင်သက်တမင်တကာ သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး ဟူသည့်
သဘော၊ ချက်ဆိုနားခွက်က မီးတောက်သော ပိုင်စိုးက... “ သွားဘူး ” ဟုညုတုတုဆိုလိုက်၏။
“ ဒါဆို… ဟိုဘက်လှည့်…” ဟုဆိုတော့လည်း… “ လှည့်ဘူး ” … တဲ့…
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဈေးဆစ်နေကြသည်။ စောစောက သူ့ကိုရိုက်မလိုလုပ်ခဲ့တာ သူမပင်မဟုတ်
တော့သလို မခင်သက်တစ်ယောက်မပွင့်တပွင့် ပြုံးကာ ထမီကို လဲလိုက်တော့သည်။ ရှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲ ပွင့်သွား
သော ရင်သား အညွန့်ဖွေးဖွေးကို မြင်ဖြစ်အောင်မြင်လိုက်သော ပိုင်စိုးကလည်း ငါးဖယ်ပြုံး ပြုံးလို့……
“ သွား… လူကိုလိုက်ကြည့်နေ ဆွေဆွေလာမှနင့်ယောက်ျား နင်နိုင်အောင်ထိန်းလို့ပြောရအုံးမယ်ဟင်း ”
ပိုင်စိုးက ဘာမှမပြောပဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်း မခင်သက်လည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဆုတ်
ဆုတ်ပေးနေမိသည်။ ခုတင်ဘောင်နှင့် ထိသွားတော့ ဆက်ဆုတ်လို့ မရတော့။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်နှင့် ကပ်သွား
အောင်မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း….
“ မမ….မ…..သက်……” ဟုပိုင်စိုးက လှိုက်ဖိုစွာ ဆိုလိုက်၏။
“ သွား…သွားကွာ…. မောင်ပိုင်စိုး မလုပ်နဲ့……”
“ ဖယ်…….ဖယ်ပါ…..”
မခင်သက်က မောလျှသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ရင်း လက်ကို ဖယ်သော်လည်း လက်က ပြုတ်မသွားပါချေ။
ပို၍ပင်တင်းကျပ်သွား၏။
“ လူတွေ ဝင်လာရင်မကောင်းဘူးကွာ… ဖယ်ပါ…ပြီးတော့မင်းက ငါ့တူမ ယောက်ျားလေ၊ ပိုင်စိုး… ဒေါ်ဒေါ်
တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… နော်… လွှတ်နော်…” ဟုမခင်သက်က အချိုသတ်ကာ ငြင်း၏။
ပိုင်စိုးက နောက်မဆုတ်ပါချေ။ သူမ၏ ကျောပြင်ကိုလက်ပြောင်းပြီး ခပ်တင်းတင်း ဆွဲယူလိုက်ရာ မခင်သက်
၏ ရေဆေးငါးကြီးပမာတစ်လုံးတစ်ခဲနှင့်အိစက်နေသော မထိရက်စရာကိုယ်လုံးကြီးကိုဖက်မိလျှက်သား ဖြစ်ချေပြီ။
“ ပိုင်စိုး….မမသက်ပြောနေတယ်.. ဒေါ်လေး ပြောနေတယ်နော်… ဖယ်ပါလို့ဆို.. မသင့်ပါဘူး..ဖယ်ကွာ…”
မခင်သက်ရုန်းရှာပါသေး၏။ လှုပ်ခတ်နေသော ရင်က တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ ပြီးတော့ပိုင်စိုး ရင်အုပ်နှင့်
ပိညှပ်နေတော့ ရုန်း၍လည်း မလွယ်ပါတကား။ ပိုင်စိုးက သူမ၏ ခါးနှင့် မို့ကားထွားအိသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို
ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဖိဆုပ်နှိပ်နယ်ရင်း….
“ မမ….မ မသက်… ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးလား…ဟင်…” ဟု မေးတော့.. “ အင်း…” ဟု တစ်ခွန်းသာ ဆိုရင်း
ရုန်းကန်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုသို့ရုန်းမိကာမှခြေမခိုင်သလိုဖြစ်ပြီး ယိုင်ကျသွားတော့သည်။ ပိုင်စိုးက အခွင့်ကောင်းကိုအလွတ်မပေးဘဲ
ယိုင်သွားသော မခင်သက်ကိုယ်လုံးကိုခုတင်ပေါ် လှဲသိပ်လိုက်ကာ သူမထက်သို့တက်ပြီး မှောက်လိုက်လေသည်။
သူမ မျက်နှာပေါ် အုပ်မိုးကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကိုအငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်မိတော့သည်။
ရှင်းသန့်ပြီးသနပ်ခါးလိမ်းပြီးစမို့မွှေးလို့ကြိုင်လို့သူ့ကိုယ်ကတော့ချွေးနံ့တွေနဲ့နံစော်နေမလား။ဒေါ်ခင်သက်
ရင်တွေ အရမ်းဖိုသွားရသည်။ ခုလိုယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်း မခံရတာ ကြာပြီလေ။
အောက်မှ မလှုပ်သာ လှုပ်သာ လှုပ်ရင်း ရုန်းနေမိသော်လည်း မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားချင်း မမျှပါချေ။
တကယ်တော့ရုန်းသာ ရုန်းနေရသည်စိတ်ထဲက သိပ်မပါလှချေ။ ပိုင်စိုးက သူမနှုတ်ခမ်းကိုငုံခဲ၍ စုပ်လိုက်လေသော်
ကား အပျိုကြီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်းသွားကာ ထွန့်ထွန့်လူးလူး ဖြစ်သွားရသည်။
“ ပိုင်စိုး တော်ကွာ…နော်… ဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ပါတော့.. နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး.. ပြီးတော့တံခါးကြီး
ကလဲ ပွင့်လို့….”
ပိုင်စိုးက ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ တစ်မိနစ်မကြာလိုက်၊ ပြန်ရောက်လာပြန်
သည်။ ပိုင်စိုး ပြန်ရောက်လာတော့မခင်သက်ကခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး မှိန်းနေရှာသည်။ ရင်ရှားထားသော
ထမီကိုအထက်သို့ရောက်အောင်ဆွဲတင်လိုက်ရင်း ဝင်လာသော ပိုင်စိုးကို ကြည့်ကာ ….
“ ဘာ လုပ်တာလဲ…..” ဟုဆို၏။
“ တံခါး ပိတ်ခဲ့ပြီလေ…”
ပိုင်စိုး ပြောပြောဆိုဆို ခုတင်ပေါ် တက်လှဲလိုက်ကာ လည်ပင်းရောက်အောင်မတင်ထားသော ထမီစကို
ဆတ်ကနဲ ဆွဲပြီး လျှောချလိုက်လေရာ ရင်သားနှစ်မွှာ ဘွားကနဲ ပေါ်သွားသည်။
“ ပိုင်စိုး…ကွာ……မင်း ပြောစကားလဲ နားမထောင်ဘူး…ဟင်း….”
ရီဝေသော မျက်ဝန်းများဖြင့်မျက်စောင်းလှလှထိုးနေခိုက်ပိုင်စိုးကအကျႌနှင့်ပုဆိုးကိုခပ်သွက်သွက်ချွတ်ပစ်
လိုက်လေတော့သည်။ သူ့ပေါင်ကြား၌ ဆတ်တောက် ဆတ်တောက်နှင့် မာန်ဖီနေသော နီညိုတုတ်ခိုင်လှသည့်
လီးကြီးကိုတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ……
“ မကြည့်ရဲဘူး ကွာ…”ဟုဆိုကာ မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်လိုက်လေသည်။
ပိုင်စိုးက သူမကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ပင့်မကာ ထမီကို အောက်သို့ဆွဲချလိုက်လေရာ တင်ပါးနှင့်ထစ်ငြိနေ
သည်မို့ မခင်သက်က တင်ကို ကြွ၍ ပေးလိုက်မိသည်။ ပိုင်စိုးက ထမီကို ကွင်းလုံးကျွတ်သည်အထိဆွဲချွတ်ပြီး
ခုတင်အောက်ပုံထားလိုက်သည်။ ခုတော့မမသက်တစ်ယောက်ဆွေဆွေ့တာဝန်ကိုထမ်းရချေတော့မည်။
ဆွေဆွေ့နေရာမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ရဲ့ဟုမချင့်မရဲ ပေါ်ခဲ့ဖူးသော စိတ်ကူးတို့တကယ်ဖြစ်လာချေတော့မည်
ထင်ပါရဲ့ သင့်၏ မသင့်၏ မစဉ်းစားချင်တော့ပါ။ ယခုအချိန်၌ ရမ္မက်မီးလျှံက ဝါးမြိုတောက်လောင်နေသည်မို့ဒီမီးကို
သာ ငြိမ်းပစ်လိုက်ချင်၏။ ဒါပဲသိတော့သည်။ ဆွေဆွေ သင်တန်းနားရက်တွေမှာ ပိုင်စိုးက အိမ်ခေါ် ခေါ်လာပြီး သူတို့
လင်မယား တစ်ပတ်တစ်ခေါက်အိပ်ကြသည်။ ခွဲနေရသော တစ်ပတ်စာကို အတိုးချ၍ လိုးကြတိုင်း တစ်ဖက်ခန်းမှ
ဒေါ်လေးသက်တစ်ယောက်စိတ်တွေ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ရသည်။
အပျိုကြီးတန်မဲ့ ချောင်းကြည့်ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ အဲဒီကတည်းက မြင်ရဖန်များခဲ့သော ပိုင်စိုးလီးထစ်
နီညိုကြီးကို မေ့မရဖျောက်မရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ပိုင်စိုးလည်း ထူးမခြားနားပါပေ။ ဆွေဆွေ့ကိုသင်တန်းကိစ္စနှင့်ပစ္စည်း
တွေ သယ်ပို့ပေးစဉ်အခေါက်က ဖြတ်ကနဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာခိုက်ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ်ရုံမက တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးပါ ပြူးနေ
အောငျပေါျနသေညျ့မခငျသကျ၏ စှဲမကျစရာ ခန်ဓာကိုယျအလှကိုမွငျခဲရွခြိနျမှစ၍ ထိုမွငျကှငျးကလှှမျးမိုးနခေဲ့သညျ။
ဆွေဆွေတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး တစ်မျိုးစီလှကြပါ၏။ ထားအိက အေရိုးဗစ်လည်း ကစားထားသူမို့
အဟိုက်အရှိုက်အဖိုတွေက တင်းတင်းပြည့်ပြည့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသလို ဆွေဆွေကလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး
တာတောင်မှအချိုးအစားမပျက်ပဲ လိုး၍ မဝအောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့်မယား..။
အင်း….ဒေါ်လေး…..မမသက်က ကော…..။
အပျိုကြီးစာရင်းဝင်နေသော်လည်းအစ်မကြီးအရွယ်မျှသာ။တည်တည်ခန့်ခန့်၊ထွားထွားမို့မို့၊အိအိစက်စက်
တစ်လုံးတစ်ခဲကြီး လှသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်။ စိတ်ထဲကတော့စိတ်ကူးနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကြာပြီဆိုသူမ၏
အားမနာစတမ်း ကြမ်းပစ်ချင်စရာ ကောင်းလှသော ရေဆေးငါး ခန္ဓာကို အတွင်းကျကျ သိခဲ့မြင်ခဲ့ရပြီးကတည်းက
ဆိုပါတော့။
ယခုတော့ ထိုရေဆေးငါးကြီးကို စားဖို့ ကိန်းကြုံပါပြီ။ ပိုင်စိုးသည်ရေဆေးငါးကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ စားရန်
အကြေးခွံခွာသည့် အနေဖြင့် ပက်လက်ကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ အားပါပါ ပစ်၍
မှောက်လိုက်သည်။ အိကနဲ အသံထွက်သွားပြီး….
“ မကြမ်းနဲ့ကွာ…၊ နွားသိုးကြိုးပြတ်….တကထဲမှ…...ဟင့်………”
မခင်သက်က မျက်စောင်းလှလှတစ်ချက်ထိုးလိုက်လေရာ သကောင့်သား ပိုင်စိုးတစ်ယောက်သဘောတွေ့
မနောခွေ့ သွားရပြီ…
“ မမသက်ကိုအပျိုကြီးဘဝက ချွတ်ပေးချင်လို့ပါ…မမရဲ့……”
ပြောပြောဆိုဆိုလေးငါးချက်မျှ ဆက်၍ ဆောင့်နေရာ မခင်သက်ခမျာ သဘောကျလျှက်ကပင်….
“ ကြည့်……… ပြောလေကဲလေ..နွားသိုးလေးတော့လား…..”
ဤသို့ ဆိုကာ သူ့ကျောကို လက်သီးဆုတ်နှင့် ထုကာ ထုကာ မကြာခင်ဖြစ်လာတော့မည့် အရေးအတွက်
ရင်တွေခုန်ဖင်တွေတုန်လျှက်ပြုံးနေမိတော့သည်..။
ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မျက်နှာအပ်လျှက် ဘယ်ညာလူးလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
တစ်လုံးစီလူးလှိမ့်ပေးလိုက်သည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကိုလျှာဖြင့်ကလိ၍ သွားဖြင့်မနာအောင်ငုံခဲပေးသည်။
အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခုလိုမျိုး ကလိတိတိဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ ဆွပေးနေသော
အရသာကိုမခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မခင်သက်ခမျာ မနေတတ်လောက်အောင်မရိုးမရွဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး
ကြွကြွရွရွ တွန့်လိမ်နေသဖြင့် ပိုင်စိုးက သူ့ကိုယ်လုံးဖြင့် ဖိကာ ဖိကာ ဆောင့်ပေးထိန်းပေးနေရသည်။ခလုတ်ကို
ဖွင့်လိုက်ပြီမို့မီးကလည်း ပွင့်ခဲ့ချေပြီ။
မခင်သက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးအရင်းပိုင်း၌ စိုစွတ်သော အရည်ကြည်တို့ စိမ့်ကနဲ စိုလာပြီမို့ အပေါ်မှကပ်၍
ဖိထားသော ပိုင်စိုး၏ ပေါင်ရင်းဆီးစပ်၌ အစိုဓာတ်ကူးစက်ခဲ့သည်။ ယခုလိုအချိန်၌ ကိုယ်က မလုပ်ချင်ပါဘူး ပြော
လျှင်တောင်ထိုင်ရှိခိုးကာ လိုးပေးဘို့တောင်တောင်းပန်တော့မည်ကိုသိသော ပိုင်စိုးသည်အပျိုကြီးကိုရွသည်ထက်
ရွလာအောင်အစွမ်းကုန်နှိုးဆွပေးနေတော့သည်။ ဝမ်းပြင်သားတစ်လျှောက်ပတ်ပတ်လည်သွားအောင်လျှာဖြင့်
လျက်၍ ကလိပေးသည်။
ချက်တွင်းနက်နက်ကလေးကိုပါးစပ်ဖြင့်ကလေးမြှူသလို မြှူနမ်းပေးလိုက်ရာ ဒေါ်ခင်သက်ခမျာ ခိုးခိုးခစ်ခစ်
ရယ်လျှက်ဖြတ်ဖြတ်လူးကာ ကြက်သီးတွေ ထသွားရတော့သည်။ ပိုင်စိုးက မျက်နှာကို ဖြေးဖြေးချင်း အောက်သို့
ဆွဲချလာရင်း မခင်သက်၏ မိန်းမအင်္ဂါစပ်လွင်ပြင်ပေါ် မှောက်၍ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
ရေချိုးသန့်စင်ပြီးစမို့ အညစ်အကြေး ကင်းစင်၍ လှပလွန်းသော မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးက သူ့ကို
ကြိုဆိုနေသည်။ သူက မမသက်စောက်ဖုတ်ကြီးကိုမျက်နှာအနည်းငယ်ခွာလျှက်အနီးကပ်ကြည့်ရင်း တံတွေးကို
မျိုချလိုက်သည်။
မခင်သက်ကမူလက်ကို ပတ္တာယှက်သလို ယှက်၍ ခေါင်းတင်ကာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ရတနာကို တပ်မက်စွာ
စူးစိုက်ကြည့်နေသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေမိသည်။
“ အင်း…..ပိုင်စိုးလေး….ပိုင်စိုးလေး…ဒီနေ့ည ဆွေဆွေလာတဲ့အထိတောင်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…အေးလေ
သူ့ခမျာလဲ မိန်းမနဲ့ကြာကြာခွဲနေရတော့ဆာနေရှာမှာပေါ့….”
မိန်းမပီပီ ကရုဏာ စိတ်ကလေးဖြစ်ကာ သူစိတ်ရှိသလို လိုးပစေတော့၊ သူ့စိတ်တိုင်းကျ ငါ အလိုဖြည့်
လိုက်မယ်ဟူသော သဘောဖြင့်ကျေနပ်စွာပင်မှေး၍ နေလေတော့သည်။
ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲနေပြီး ဖူးဖူးမို့မို့ကြီး ခုံးကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို တဝကြီး
ကြည့်ပြီးအစေ့လေးကိုလျှာဖြင့်တို့ထိကစားပေးလိုက်ရာ အပျိုကြီးခမျာတစ်ကိုယ်လုံးထူပူသွားကာဘေးသို့ကားစွင့်
လျှံကျနေသော တင်ပါးသားကြီးများ ကျုံ့၍တက်သွားသည်အထိနေမထိထိုင်မသာ လူးလွန့်သွားရရှာသည်။
ပိုင်စိုးက တဆက်တည်းပင်စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းကြီး ပေါ်သွားအောင်လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ကြမ်း
ကြမ်းပင်ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး လျှာကိုလိပ်ကာ ပေါ်လာသည့်အတွင်းသားနုနုထဲသို့သွင်း၍ ကစားလိုက်သည်။
ပိုင်စိုး၏ ကလိချက် ထိချက်များက မခင်သက်၏ အဓိက ခလုပ်များကိုချည်း ကိုင်နေသလို ဖြစ်ရကား
အစာငတ်နေသော ကျားသစ်မတစ်ကောင်အစာကောင်းကိုတွေ့ရာ၌ ဣန္ဒြေမရအောင်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြတ်လပ်
နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့်မမသက်တစ်ယောက်ပိုင်စိုး၏ အကောင်းစား ပြုစုပေးမှုကိုဖင်တကြွကြွ ရင်တမမဖြင့်
တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကော့ပျံကာ ဖြတ်ဖြတ်လူး ဆတ်ဆတ်ခါဖြင့်ဖီလင်တွေ အဆင့်ဆင့်တက်ရပါချေပြီ။
အားမလို အားမရဖြစ်လှစွာ ပိုင်စိုး ခေါင်းကို မမှီမကမ်း ဆွဲ၍ ဆံပင်တွေကို ဖွချေပေးနေမိသည်။ အပျိုကြီး
တစ်ယောက်နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေပြီကို သိသော ပိုင်စိုးက အရှိန်ကို မလျှော့ပဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ညွန့်ဆီသို့
လှမ်းလိုက်သည်။
သူ့လက်နှစ်ဖက်ထဲ ပြည့်လျှံနေအောင် ဆုတ်ကိုင်မိသော မမသက်၏ အိစက်ထွားကြိုင်းလှသော နို့ကြီး
နှစ်လုံးကိုအားမနာတမ်း ဆုတ်ချေပွတ်လှိမ့်ပေးရင်း သူမ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ မွှေ၍ လျက်လိုက်၊
ကလိလိုက်၊ သွားဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ကိုက်ပေးလိုက် လုပ်နေလေရာ ခြင်္သေ့မင်းပြုသမျှ နုနေရရှာသည့်
သမင်ငယ်လေးပမာ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းမှုတ်၍ လူးကာလွန့်ကာဖြင့် မမသက်တစ်ယောက် ကြိတ်မှိတ်
ခံစားနေရရှာပါလေ၏။
ပိုင်စိုးကမူ မလျှော့ရေးချ မလျှော့။ ကြာသော် မမသက်တစ်ယောက် မနေနိုင်လွန်းတော့ပြီမို့ သူပြုသမျှ
အကောင်းချည်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီလောက်ကြီး ကောင်းလွန်းနေခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။ ပါးစပ်မှ
တအီးအီး၊ တအင်းအင်း ညည်းညူနေရာမှ ….
“ မောင်….မောင်လေး …ပိုင် …စိုး……အား…….အား…..ရှီး…ကျွတ်ကျွတ်…အ….ရှီး မောင်လေး…တော်…
…တော်တော့ကွာ… မမသက်…အီး….ဟီး….ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့ဘူးကွယ်…”
မခင်သက်တစ်ယောက်ဤကဲ့သို့တားမြစ်ရသည်အထိဖြစ်လာပါတော့၏။
ဒါတောင် ပိုင်စိုးက မလျှော့သေးဘဲ နှစ်မိနစ်သာသာမျှ ဆက်၍ ဆုတ်ပေး စုပ်ပေး မှုတ်ပေး နေပြန်ရာ
မမသက်ခမျာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သလိုဆက်၍သာ အဆွ ခံနေရရှာသည်။
“ မောင်လေး…မ…..မမ ကိုသနား ပါကွယ်… နော်…အ..အား… ဘယ်.လိုမှမနေ နိုင်တော့ဘူး…လိုး ….လိုး
တော့နော်…လိုးပါတော့ကွာ နော်…..မောင်….မောင်လေး…အား…..အင်း…ရှီး ကျွတ်…ကျွတ်…”
“ မမ..ကျနော်မှုတ်ပေးတာ ကြိုက်လား ဟင်…ကောင်းလား…”
မခင်သက်တစ်ယောက်တော်တော်နှင့်စကားမပြန်နိုင်ရှာ။ အတန်ကြာမှဟင်း ခနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီး မှုတ်
ထုတ်ကာ….
“ သေ…..သေတော့မယ်… ဒီမှာ မ….မမ ဘယ်လောက်ထိကောင်း ကောင်းနေလဲ မင်း …မသိဘူး..
ဟင်း ဟင်း……ဟဲ….အင်း…ဟင်း…လိုး လိုးပေးပါတော့မောင်လေးရယ်နော်…. နော်လို့….ဟင်း…တကထဲမှ လူကို
ဣန္ဒြေမရအောင်ကိုမှုတ်တော့တာပဲ…တော်တော်ဆိုးတယ်… လုပ်…လုပ်တော့မြန်မြန်လေး…ဟင်း အင်း…”
“ မောင်လေးက မမသက်အရသာ ရှိသထက်ရှိအောင်လို့ပါ.. မမကလဲ ဒီလောက်ကောင်းနေတာကိုများ
စိတ်ဆိုးရတယ်..လို့…”
“ အင်း ….ဟင်း…စိတ်ဆိုးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့.. သေနာလေးရဲ့.. ဒီက သိပ်ပြီး အလိုးခံချင်လွန်းလို့
ပြောနေတာ…အင်း…..အမေ့..အဲ့…….ဟင်း ကြည့်ပါလားလို့… ဟင်….လိုးတော့လို့…”
ပိုင်စိုးက အမှုတ်ကိစ္စကို ရပ်နား၍ အလုပ်ကိစ္စဝင်ရန်ပြင်ဆင်လေသည်။ ခပ်မြန်မြန်ပင်သူမ ဒူးနှစ်ဖက်ကို
ကိုင်ဖြဲလိုက်ကာ ဟပြီး ခွဲပြီးဖြစ်သွားသော ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဒူးထောက်၍ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်
ထားသော ဒူးကောက်ကွေးကို ပင့်၍ တွန်းတင်လိုက်သည်။ ဒူးကောက်ကွေးမှ အထက်ပိုင်း ပေါင်တံနှစ်ချောင်းက
ဘေးသို့ ကားနေရာမှ စုထောင်သွားကာ ဒူးကွေးမှ အောက်ခြေသလုံးပိုင်းသည်အောက်သို့ ညွတ်ကျနေရကား
မခင်သက်၏ တင်ပါးအောက်ပိုင်းသည်အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ ပုံစံဖြစ်နေလေသည်။
ပိုင်စိုးက လိင်တံထိပ်ဖူးကို မခင်သက် စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းဝနှင့်တေ့ဆက် ဆက်နေရာ တော်တော်နှင့်
မတည့်။ စိတ်မရှည်တော့သော မမသက်က…
“ ဟွန်း….တကထဲမှ ..ပဲ….” ဟု ခပ်ပြုံးပြုံးလေးဆိုရင်း ပိုင်စိုး လီးတံထိပ်ဖူးကိုလက်ချောင်းနုနုလေးများဖြင့်
ဆုတ်ကိုင်ကာ သူမစောက်ခေါင်းဝနှင့် ဆက်ပေးလိုက်တော့မှ ပိုင်စိုးက တင်ပါးကို ဖိ၍ အားစိုက်ကာ နှစ်လိုက်
တော့သည်..။
ဇွိ…ဇွိ….ဇွိ….. မြည်သံပေး၍ သူ့လထစ်ကြီး နစ်ဝင်သွားသမို့ မခင်သက်တစ်ယောက်စောစောကလို မပြုံး
နိုင်တော့ရှာပဲ မျက်လုံးလေးကိုမှေး ပါးစပ်လေးကိုဟကာ ကာမအရသာကိုယစ်မူးခံစားနေပါတော့သည်။လိုးထည့်
လိုက်ရသည်မှာ စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိလွန်းလှပါ၏။ အနမ်းအရှုပ်အမှုတ်အလျက်စုံလင်စွာဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ နှူးထား၍
နူးအိဖောင်းရွနေတာတောင်မှ ပိုင်စိုး လထစ်ကြီးတစ်ချောင်းလုံး ခပ်စီးစီး ခပ်ကြပ်ကြပ်ဝင်သွားရသည်။
ရွှပ်ခနဲ လွယ်လွယ်ကူကူဝင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဇိကနဲ တွန်း၍ ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရင်သားတွေ ဖင်သားတွေ
က ဆွေဆွေ့ထက်ထွား၍ ကားကားမို့မို့ ဖောင်းဖောင်းကြွကြွကြီးမို့ လိုးမကောင်းလောက်ဘူး ထင်ထားခဲ့သည်မှာ
မှားပြီ။ ဆွေဆွေက မမသက်ထက်ရင်တွေတင်တွေ နည်းနည်းငယ်သော်လည်း စောက်ဖုတ်ကမူထွားကြိုင်းလှ
ချေသည်။
မမသက်မတော့ပြည့်တင်း အိကားသော အသားဆိုင်များကြောင့် စောက်ဖုတ်က ညှပ်သလို ဖြစ်နေ၍လား
မသိ။ ကြီးမားသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်နှင့် ဘာမျှပင်မဆိုင်။ စီးစီးပိုင်ပိုင်ကြီး လိုး၍ ကောင်းလွန်းလောက်ရုံ အနေ
တော်လေး ဖြစ်နေသည်။
ပိုင်စိုး လီးတံကြီးက ပြောယူရလောက်အောင် ကြီးမားတုတ်ခိုင်လွန်း၍လားတော့ဖြင့် မဆိုသာပါချေ။ ဖြစ်
တော့ ဖြစ်နိုင်ပါ၏။ ဆွေဆွေလဲ ခုမှသာပါ။ ညားကာစကများဆို တော်ပါတော့ဟု တားယူရလောက်အောင်သူမခ
မျာ နာကျင်စွာ အလိုးခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ နေ့တိုင်းညတိုင်း ဝင်နေကျ ထွက်နေကျမို့ ဒီလီးကြီး၏ လုံးပတ်နှင့်
အရှည်ဒဏ်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိနေချေပြီ။
မမသက်ကတော့ တစ်ခါမှ မခံရသေးတဲ့ စောက်ဖုတ်မို့လား၊ ဒါမှမဟုတ်မခံရတာ ကြာလို့လားတော့ မသိ
လိုးရတာ ကြပ်ကြပ်သပ်သပ်ရှိလွန်းလှသည်။ ပိုင်စိုးက အဆုံးထိဝင်သွားသော သူ့လီးကြီးကိုပြန်နှုတ်၊ ပြန်ထိုးလိုက်
ဖြင့်အသာလေး မှေးပြီး လိုးဆောင့်နေလေသည်။
“ လိုးကွာ….အင်း ဟင်း….ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးပါနော်… အင်း ဟင့်…..အမလေး…ကောင်း ….
ကောင်းလိုက်တာ…ဟုတ်…ဟုတ်တယ်…အင်း ဟုတ်ပြီ… ကျွတ်..ကျွတ်…ရှီး…….ရှီး….အီး အင့်..အား…ဆောင့်…
ဆောင့်… နာနာလေး ဆောင့်… အေး … အေးကွယ်… လိုး …လိုး…အားရပါးရသာ လိုး…မမ စောက်ဖုတ်ကြီး ကွဲချင်
ကွဲသွားပစေ… အား…အင်း …ကျွတ်..ကျွတ်….ရှီး…အား…အင့် ဟင့်…. ဟ…အား…အီး….ဟီး….အ…….”
မခင်သက်တစ်ယောက်ဟန်ဆောင်မှုတွေ တစ်ခုမကျန်ကွာကျသွားပြီး သူမဆန္ဒကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်
နိုင်တော့ဘဲ နှုတ်မှဖွင့်ဟရတော့၏။ သူမ၏ မျက်နှာ အမူအယာကလည်း ရမ္မက်အခိုးအလျှံများဖြင့် ရီဝေ တက်ကြွ၍
ထူးထူးကဲကဲ တပ်မက်ချင်စရာ လှပလွန်းနေတော့သည်။ မိန်မတစ်ယောက်၏ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးဝင်နေခိုက်ထို
မိန်းမ၏ မျက်နှာ၌ တွေ့ရသော အမူအယာမှာ ထိုအချိန်၌သာ တွေ့ရသည့် အလွန်ရှားပါးလှသော အလှတစ်မျိုး
မဟုတ်ပါလား။
ပိုင်စိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသော မမသက်၏ ရမ္မက်လှိုင်းကြွ မျက်နှာပေးကို တစိမ့်စိမ့်ရှုစားရင်း
ရာဂစိတ်တို့ ကြွသထက်ကြွလာကာ မမသက်အလိုကျ အစွမ်းကုန်အားသွင်းပြီး ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ပေးတော့
သည်။ ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့် ဇရက်တောင်ပံကျိုးတို့ တွေ့ကြသည့်ပွဲမို့လား မသိ၊ ဖိုနှင့်မတို့ အချစ်နယ်ကျွံပြီး
ကာမဂုဏ်ခံစားနေကြပုံမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှတော့သည်။
အတန်ကြာမျှ စိတ်ရှိလက်ရှိဆောင့်ဆောင့်လိုးနေပြီးမှခဏရပ်ကာ မမသက်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကိုဘယ်ဖက်
သို့စောင်းပစ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့သူမ၏ ညာဘက်ပေါင်တံကိုပင့်၍ တွန်းကပ်လိုက်ရာ စင်းထားသော ဘယ်ခြေ
ထက်၌ အားကစား လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သလိုမျိုး ကွေး၍ တင်မြှောက်ထားသည့်ပုံစံဖြစ်သွား၏။
မမသက် ပိုင်စိုး ပြင်ဆင်ပေးသမျှ ငြိမ်၍ ခံနေလိုက်သည်။ သူ့အလိုကျ ကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့၍
ပေးထားလိုက်သည်။ ကြိုက်သလိုသာ ပြင်ဆင်၊ ကြိုက်သည့်ပုံစံဖြင့်သာ လိုးပေတော့ ကောင်ဆိုးလေး မောင်ပိုင်စိုး
လေးရေ။ တစ်ဖက်သို့စောင်းထားသည်မို့မခင်သက်၏ ခါးက နိမ့်ဆင်းနေပြီး တင်ပါးကြီးတစ်ဖက်က ခုံး၍ ကွေးကာ
မြင့်ကားနေသည်။
စူကား မို့မောက်နေသော ဖင်သားဆိုင်နှစ်မြွာက အိစက်ကာ နောက်သို့ ပစ်ထား၏။ တုတ်ခိုင်အိဖွေးသော
ပေါင်တံလုံးကြီးနှစ်ခုက ပူးဆင့်နေသည်။ အရင်းပိုင်းချင်းမှာတော့ ခပ်ကွာကွာဟလို့နေ၏။ ဘယ်ခြမ်း ပေါင်းလုံးရင်း
က နောက်သို့အနည်းငယ်ပစ်ထားကာ ညာခြမ်းပေါင်လုံးရင်းက ရှေ့သို့တွန်းပို့ခံထားရသမို့ပေါင်ရင်းခွဆုံရှိလီးနှုတ်
ပြီးကာစ မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးခမျာ စူအက်စူအက်ရွစိရွစိဖြစ်ကာ လီးကြီးဝင်လာတော့မည်ကို အဆင်သင့်
စောင့်ကြိုနေဟန်ဖြင့်အသားနီများပင်လန်ထွက်တော့မလောက်မွတ်သိပ်နေရှာသည်။
ပိုင်စိုးက မမသက်၏ တင်ပါးခုံးခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ဖင်ပြောင်ပြောင်နောက်၌ ကပ်လိုက်ပြီး အံကျဖြစ်နေ
သော စောက်ဖုတ်စူစူထဲသို့ထိပ်ဖူးကိုတေ့၍ နှစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့လျှောကနဲ ဝင်သွားပါ၏။ အနေအထား
ကလည်း ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို ဖြဲဟထားသလိုမို့စောက်ဖုတ်ကြီးက စူစူမို့မို့ကြီး ဖြစ်နေပါတော့သည်။
အဆုံးအထိသွင်းထားရာမှဆတ်ကနဲ ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွတ်လုကျွတ်ခင်ဖြစ်မှအားစိုက်၍ ဆောင့်လိုးပေး
လိုက်ပြန်သည်။ တစ်စတစ်စ ဆောင့်ချက်များက ပြင်းထန်လာသည်။ သူက အားစိုက်၍ ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဆောင့်
လိုက်တိုင်း မမသက်၏ အိစက်ထွားမို့သော ရင်သားကြီး နှစ်မြွာက ယမ်းခါ၍ တအိအိဖြစ်နေတော့သည်။
သူမကလည်းအငြိမ်မနေပဲတင်ကိုနောက်သို့ပစ်ပစ်ပေးရင်းညာလက်ဖြင့်သူ့ကိုယ်လုံးကိုစမ်းမိစမ်းရာစမ်း၍
ဆိတ်ဆွဲညှစ်လိမ်ကာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်းဆိုနေသည်သို့ရှိ၏။ ပိုင်စိုးကလည်း အိထွားကားပြန့်သော
အပျိုကြီး၏ ဖင်သားဆိုင်ကြီးများနှင့်သူ့ဆီးခုံရင်းတို့အားရှိပါးရှိပစ်ပစ်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဖတ်ခနဲ ဖတ်ခနဲ မြည်ကာ
တုန်ခနဲ တုန်ခနဲ အိတက်သွားသော နူးညံ့ဝင်းဝါသည့်တင်သားဆိုင်ကြီးများကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ကာမစိတ်တွေ
ပြင်းထန်သည်ထက်ပြင်းထန်လာသည်။
ဆောင့်ချက်ကလည်းအားပါလွန်းလှသဖြင့်ခံရသူမှာမသက်သာပါ။မမသက်တစ်ကိုယ်လုံးလည်းမညှာမတာ
ဆွဲယမ်း၍ အလှုပ်ခံနေရသော သစ်ပင်ငယ်လေးပမာလို ဖြစ်နေရှာသည်။ မမသက်၏ နှုတ်မှ ကောင်းလွန်းလှသော
ကာမစည်းစိမ်ကြောင့်တအိအိတအအ ညည်းသံလေးများကလည်း စည်းချက်ပမာ ထွက်ပေါ်လို့နေပါ၏။
ပိုင်စိုးက ထွက်လုထွက်ခင်ဖြစ်နေသော သုတ်ကို ထိန်းသည့်အနေဖြင့် ဇွပ်ကနဲ အသံမြည်အောင်လီးတန်
ကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ တင်းကျပ်နေအောင်ရိုက်ထားသည့် ခပ်တုတ်တုတ်စို့ကြီးတစ်ချောင်း မရှိတော့သလို
ဖြစ်ကာ မမသက်စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားရပြီး အရှိန်မသတ်နိုင်ပဲ ပွစိပွစိဖြင့်ရွစိထိုးနေလေတော့သည်။
“ မောင်….မောင်လေး ….. ပြီးချင်ပြီလား…” ဟုမမသက်က တုံရီဟိုက်သော အသံဖြင့်မေးလာသည်။
“ ဟုတ်တယ်မမသက်.. စိတ်ထဲမှာ မထိန်းနိုင်တော့လို့ခဏနားလိုက်ရတာ… ဆက်သာ လိုးနေလို့ကတော့
လရေတွေ ထွက်ကုန်တော့မှာ…”
“ ဟင့်အင်း…ဟင့်အင်း… ထွက်ထွက်ဆောင့်သာဆောင့်ကွာ.. မမ အရမ်းကောင်းနေတာ…မောင်ရဲ့….”
မမသက်က မွတ်သိပ်ဆာလောင်စွာ သူမဆန္ဒတွေကိုထုတ်ဖော်လာပါသည်။ ပိုင်စိုးက ….
“ အင်းပါ မမရ…ဒီတစ်ခါ အပေါ်ကမှောက်ပြီး အားရပါးရ လိုးမယ်လေ အပြီးသတ်ပေါ့ မမကော ပြီးကာနီး
ပြီလား ”
မခင်သက်က စိတ်မရှည်တော့သော အသံဖြင့်… အင်း ... ဟုတစ်ခွန်းဆိုပြီးနောက်…
“ ဒီက အရမ်းကောင်းနေပြီဥစ္စာ၊ မင်းလီးကြီးသာ ဆက်ဆောင့်နေရင်ခုလောက်ဆို ပြီးနေရောပေါ့… လုပ်…
လုပ်တော့… စိတ်ရှိလက်ရှိသာ ဆောင့်လိုးတော့…မမကိုမညှာနဲ့… မမလဲ ပြီးတော့မှာ အင်း………ဟင့်….ဟင်း…”
မခင်သက်က ပိုင်စိုး အလိုကျ ကိုယ်ကိုပက်လက်လှန်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်း ကားကားစင်းစင်း ဖြစ်သွားအောင်
အိပ်နေလိုက်သည်။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့်မှောက်လိုက်ရာ သူ့လီးတန်ရှည်
ကြီးက ဆီးစပ်ပေါ်ထိမှေး၍ ပူနွေးနွေး စိုအိအိကြီး မေးတင်နေသည်။
“ ဟင်း……လုပ်တော့လေကွယ်…..လို့….”
မခင်သက်က မောလျစွာ ဆိုရင်း သူ့ကို ရီဝေစွာ ကြည့်နေ၏။ သူက သူမနှုတ်ခမ်းကို ခပ်ကြာကြာလေး
ငုံလိုက်ကာ မှေး၍ ခေတ္တနားနေသည်။ ပြီးမှ ခါးကိုကြွလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြဲကားထားသော ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကြားရှိ
စောက်ဖုတ်ကြီးနှင့်တည့်တည့်ချိန်ကာထိုးထည့်လိုက်သော်လည်းငနဲသားမောင်ရွှေလီးကချော်ချော်ထွက်နေသည်။
မခင်သက်က တခစ်ခစ်ဖြင့်သဘောတွေကျကာ…..
“ လွဲနေတယ်ဟဲ့…မောင်လေးရဲ့.. ဖယ်ဖယ်…မင်းဟာကြီး မထား၊ အင်း…ပေးပါဟာ…ကဲ..ဟုတ်..ဟုတ်ပြီ… ထည့်
လိုက်တော့… ဒီအတိုင်းပဲ ထည့်လိုက်… ဟုတ်တယ်… အား….အိ..အီး…ကျွတ်..ကျွတ်… ဆောင့် ဆောင့်ကွယ်…
အီး… ရှီး…..မောင်..မောင်လေး…အား…ဆောင့်…ဆောင့်..နာ နာလေး…အင်း..အ….အဲ…ဟုတ်ပီ…ရှီး….ကျွတ်..
ကျွတ်… အမေ့… အင့်…ဟီး…..ဟင်း…အား..ကောင်း.. ကောင်းလိုက်တာ..အား…..”
မခင်သက်က ပိုင်စိုးလီးကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ပေးရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်
ချက်များ၌ ယစ်မူးစွာ ရှိနေပါတော့သည်။ ပိုင်စိုးကလည်း ဆောင့်ကောင်းကောင်းနှင့်မီးကုန်ယမ်းကုန်ပစ်ပစ်ဆောင့်
တော့သည်။ အားပါလှသော သူ့လိုးဆောင့်ချက်များကြောင့်မမသက်ခမျာ အံကိုကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ စုံမှေးလျက်
ပါးစပ်မှ တကျစ်ကျစ်တရှီးရှီး မြည်အောင်စုပ်သပ်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာလူးပြီး သူ့ကျောပြင်ကို လက်သည်းများ
ဖြင့်ကုတ်ခြစ်ကာ တွန့်လိန်ကော့လန်နေပါတော့သည်။
သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများအရအထွတ်အထိပ်သို့သူမ ရောက်နေပြီဟုပိုင်စိုးအတတ်သိလိုက်၏။ သူကမမသက်
၏ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အုံအရင်းမှ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပြီးမှ အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ကာ
ခါးကိုမြှောက်ကာ ပင့်ကာ အားရှိပါးရှိအသားကုန်ကြုံး၍ လိုးလေတော့သည်။
ပိုင်စိုး ဆောင့်ချက်များက အားမာန်ပါလှသလို အောက်မှနေ၍ စကောဝိုင်းမွှေ့သလို ဖင်ဆုံကြီးနှစ်ဖက်ကို
လှည့်ကာ ဝိုက်ကာ စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်၍ အလိုးခံပေးနေသော မမသက်၏ အပင့်အရှိုက်အဟိုက်အဝေ့တို့ကလည်း
မာန်ပါလှချေ၏။ ဘာမှ မကြာလိုက်ပိုင်စိုး၏ လချောင်းကြီးတစ်ခုလုံး ယားကျိကျိနှင့် ကျင်တင်တင် ဖြစ်လာကာ
တင်းတောင့်လာပြီး တစ်ပတ်စာ သိုလှောင်ထားခဲ့သော ဆွေဆွေ့အတွက်သုတ်ရည်တွေကိုဒေါ်လေးသက်စောက်
ဖုတ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ ပူနွေးစေးပျစ်သော သုတ်ရည်တို့က သူမ၏ သားအိမ်ဝကို အရှိန်ဖြင့်
ပက်ဖျန်းလေပြီတကား။
* * * * *
ခပ်ဝေးဝေး လမ်းမဆီမှကားသံ၊ ကလေးများ၏ ဆော့ကစားသံ၊ လူသံအချို့ကို ကြားနေရ၏။ ဘာလိုလိုနှင့်
ပိုင်စိုးနှင့်မခင်သက်တို့၏ ကာမလွန်ဆွဲပွဲကြီး ဆင်နွှဲချိန်မှာ တစ်နာရီကျော်ကျော်မျှ ကြာလေသည်။ ကြာဆိုမမသက်
ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ပေးချင်လာသည်အထိစောင့်စားရ နှူးနှပ်ရတာကိုက နာရီဝက်နီးပါး ရှိခဲ့သည်ကိုး။ စောင့်စားရ
ကျိုး၊ ကြိုးစားရကျိုး နပ်ပါလေ၏။ ပိုင်စိုး အိမ်က ထွက်သွားသောအခါ ၃ နာရီတောင်ထိုးလုပြီ။ သူက မမသက်ကို
အနမ်းဖြင့်နှုတ်ဆက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ကလေး ထွက်သွားလေသည်။
ပြီး မမသက်၏ ဆန္ဒအရ တံခါးကိုအပြင်မှကန့်လန့်ချသွားပေးခဲ့သည်။ သူမကတော့မစားရတာကြာပြီဖြစ်
သော အနှစ်သက်ဆုံးသော ကာမအဟာရကိုမွတ်သိပ်ဆာလောင်နေချိန်၌ တဝကြီး စားလိုက်ရသဖြင့်အစွမ်းကုန်
ကျေနပ်၍ နေလေတော့သည်။
သို့ပေမယ့်…
ပိုင်စိုး၏ အဆုတ်အနယ်အဖိအဆောင့်တို့က တစ်ခါဆို ဆိုသလောက်အားပါလွန်းလှသဖြင့်လက်မောင်း၊
နို့အုံ၊ ဖင်ဆုံ၊ ခါးစပ်တို့၌ နာကျင်နေလေတော့သည်။ အနာဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံးကတော့ သူမ၏ လက်ရွေးစင်
စောက်ဖုတ်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောဖို့ပင်လိုမည်မထင်ပါ။
မခင်သက်တစ်ယောက်သူအားရပါးရ လိုးပြီးထားပစ်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း ကိုယ်တုံးလုံး အနေအထားကြီး
ဖြင့်ပင်ကုတင်ပေါ်တွင်ပက်လက်ကားယားကြီး အိပ်လျက်မှေးနေလိုက်သည်။ တစ်ချက်မှေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ
အအေးပတ်မည်စိုး၍ ခုတင်အောက်ရောက်နေသော ခြုံစောင်ပါးပါးလေးကို ဖြစ်သလို လွှမ်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်
အိပ်ပစ်လိုက်လေရာအစာဝသွားပြီဖြစ်သောမခင်သက်တစ်ယောက်အပျိုကြီးစည်းစိမ်အပြည့်ဖြင့်ခပ်ကားကားကြီး
အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
အိပ်ရာကနိုးတော့ နေတော်တော်ချိုနေပြီ။ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းသွားသလိုရှိ၏။
လန်းသည်ထက်လန်းစေရန်ရေချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ကျိချွဲချွဲ အဖြူရည်များ ပေပွနေသော
စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့လက်နှိုက်၍ သန့်စင်အောင်အထူးဂရုစိုက်လေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်သွားအောင်လောင်း
ချိုးလိုက်တော့မှ လန်းဆန်းရုံမက အားပါ ပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ကာမဂုဏ်
ခံစားလိုက်ရသဖြင့်စိတ်ထဲမှာ အလိုလိုကျေနပ်နေသည်။
ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး သနပ်ခါး ပါးပါးလိမ်းကာ ကြောင်အိမ်ထဲမှဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီး ပျော့ပျော့နှစ်လုံး
ကိုစားလိုက်သေး၏။ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ခေတ္တအနားယူနေစဉ်အပြင်မှခြေသံများကြား၍ မှောင်စပြုနေသော
အခန်းကိုမီးဖွင့်လိုက်သည်။
“ အင်း…ဒီညတော့သူနဲ့ဆွေဆွေတို့ရဲ့ ပွဲကို ကြည့်စရာ မလိုလောက်အောင်ဝသွားပြီ… ဟင်း… ကောင်ဆိုး
လေး… နေ့ခင်းက ငါ့ကိုလိုးပြီး ညကျ ငါ့တူမကိုလိုးအုံးတော့မယ်… ဆွေဆွေကတော့သိရှာမှာ မဟုတ်ဘူး သိများသိ
ရင်တော့ နောက်ဆို သူ့ယောက်ျား… အိမ်ကို တစ်ယောက်ထဲ မသွားရ ဆိုပြီး တစ်ချက်လွှတ်အမိန့် ထုတ်မယ်
ထင်ပါရဲ့…”
ဤသို့…တောင်စဉ်ရေမရ တွေးနေခိုက်ကျွပ်ကျွပ်အိတ်ဖြင့်စားစရာတွေ ဆွဲပြီး ခပ်သွက်သွက်ဝင်လာသော
ပိုင်စိုးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်မခင်သက်က…
“ ဟဲ့…..ဆွေဆွေ ရော…ဟင်…”
အလောသုံးဆယ်ပုံစံဖြင့်မေးလိုက်ရာ သူက ပြုံးစိစိဖြင့်လက်ညှိုးကိုထောင်ကာ လီးတောင်သလိုတဆတ်
ဆတ်လုပ်ပြရင်း …
“ ကုလားကြီးနောက်လိုက်သွားပြီ….” ဟုစလိုက်သည်။
“ ဟာ… ဟုတ်ပါဘူး… ဒီကောင်လေး… အကောင်းပြောတာ…” ဟု မခင်သက်က မှင်တည်တည်ဆိုလိုက်
တော့မှ…
“ တကထဲ…မမကလဲ ..ဒေါချည့်ပဲ... ဖြေးဖြေးပေါ့….ပြောမှာပေါ့..မမရဲ့..”
ပိုင်စိုးက လက်ထဲမှအထုပ်တွေကို ကြမ်းပေါ်ပစ်ချလိုက်ကာ မခင်သက်၏ ခြေရင်း၌ ထိုင်လိုက်ပြီး ကုလား
ထိုင်ပေါ်၌ မှေးနေသော အပျိုကြီးကိုမွှေးမွှေးပေးလိုက်သည်။
“ အား… အမောကိုပြေသွားတာပဲ… မမရာ…”
“ သွား… သူခိုးလေး… မေးတာဖြင့်မဖြေဘူး…ဆွေဆွေမပါဘူးမို့လား…ဒါကြောင့်...သူအူမြူးနေ….ဟင်း….”
မခင်သက်ကလည်း ကြိတ်၍ ကျေနပ်နေလျက်ကပင်စိတ်ဆိုးဟန်တမင်ပြု၍ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေ
သည်။
ပိုင်စိုးက သူမကို ချိုင်းကြားမှ ဆွဲမထူလိုက်သည်။ အပျိုကြီးက ပေကပ်ကပ်ပုံစံဖြင့် တင်းခံနေ၏။ သူက
မရမက ဆွဲယူလိုက်ရာ မပါချင့်ပါချင်ပုံစံဖြင့်မတ်တတ်ကြီး ပါသွားပြီး ပိုင်စိုး ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားရလေသည်။
“ ဟွန့်… တော်တော်ကဲ… ဒီကဖြင့် စောက်ဖုတ်တွေ နာလို့ကောင်းတုန်း… ဒါက ဘာလုပ်အုံးမလို့လဲ…
လိုးချင်ပြန်ပြီလား…ဒီလီးက…”
မခင်သက်က ဆွေဆွေမပါမှန်း အသေအချာ သိလိုက်ရာ ကြွရွလာသော ကာမစိတ်အဟုန်ဖြင့်ညစ်တီးညစ်
ပတ်လေး ခပ်ရွှင်ရွှင်ခပ်မြူးမြူး ပြောလိုက်ပြီး ပိုင်စိုး ကျောပြင်ကို တအုန်းအုန်း ထုလေတော့သည်။ သူက တဟား
ဟားရယ်ရင်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ ရေချိုးပြီးစမို့ အေးစက်စက်ဖြင့် နွေးနေသည်ဟု ဆိုချင်စရာ
ဓါတ်တစ်မျိုး စိမ့်ဝင်နေသော မမသက်၏ တင်ပါးကြီးကိုခပ်တင်းတင်းဆုတ်၍ လှိမ့်ချေ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
“ လူဆိုးလေး… ဖယ်ကွာ…မမ ရင်တွေ ခုန်လာပြန်ပြီ…ခဏလေးများ အမောဖြေပါအုံးတော့လား..ကွာ…”
“ တကထဲ မစားရတာ ကျနေတာပဲ…သွား … ရေချိုးလိုက်အုံး၊ သူ့ကိုယ်ကဖြင့်ချွေးစော်တွေကိုနံလို့…..”
ဤသို့ဆိုကာ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်..။
“ ဟဲဟဲ…. မမဖုရားရဲ့ အမိန့်တော်မြတ်အတိုင်းပါပဲ..”
ပိုင်စိုးက ရွှတ်တီးရွှတ်နောက် ဆိုရင်း ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဆပ်ပြာ၊ သဘက် စသည်ကို ယူပြီးမှ
မမသက်ရှိရာသို့တစ်ခေါက်ပြန်လာကာ….
“ ဟဲ..ဟဲ… မမဖုရား…ရေချိုးပြီးပြီးချင်းနော်….ဖုရာ့….”
ဤသို့ပြောဆိုကာ မခင်သက်၏ အိစက်ထွားကားနေသော တင်သားဆိုင်ကြီးကိုတစ်ချက်ပုတ်၍ ထွက်သွား
လေတော့သည်။
မခင်သက်ခမျာလည်း နေ့ခင်းက စားထားဘူးသည့် ပိုင်စိုး၏ လီးအရသာကြီးကိုတွေးလိုက်မိပြီး ရင်တွေခုန်၊
ဖင်တွေတုန်ကာ စောက်ဖုတ်ကြီး တစ်ခုလုံး ယားကြွပွထလာပါတော့သတည်း။
“ အော်… ကာမ… ကာမ… ”
ပြီးပါပြီ။"}
]}
သီးနေသော ချွေးစက်များကိုသုတ်လိုက်သည်။
ပြီးအခန်းထဲဝင်ကာချွေးစိုအဝတ်များကိုတစ်ခုမကျန်ချွတ်ပစ်လိုက်၏။၃၈လက်မဆိုက်ကြီးဘရာစီယာကို
နမ်း ကြည့်လိုက်တော့ချွေးစော်နံနေပြီ။ အင်း ရေချိုးရင်း လျှော်ရအုံးမည်။ ခန္ဓာကိုယ်၌ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့
သည့်ဆပ်စမိုင်နာ နီရဲရဲလေးကို ဒူးပင့်၍ ချွတ်လိုက်သည်။
သူလည်း ချွေးနံ့ရော ဟိုအနံ့ရော မွှန်ထူနေလေပြီ။ တဘက်တစ်ထည်ကို တန်းပေါ်မှ ယူကာ ကိုယ်လုံးပေါ်
မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကိုသန့်စင်လိုက်၏။
မှန်ချပ်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးပြည့် လုံးတီးပေါ်နေသော မိမိ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ငေးမောရင်း တစ်ကိုယ်တည်း
ပီတိတွေ ဖြာနေမိသေး၏။
ကိုယ်ကို ဘယ်လှည့်ညာလှည့်၊ သမင်လည်ပြန်လှည့် အလှည့်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်၍ အားရကာမှ ချွေးစုပ်မည့်
စပို့ရှပ်လက်တိုနှင့်တွေ့ရာထမီတစ်ထည်ကိုကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ထို့နောက်မီးဖိုချောင်သို့ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။
ခြင်းထဲက ချက်ပြုတ်စရာတွေကို တစ်ခုချင်းချပြီး ခုတ်ထစ်စရာတွေကို ခုတ်ထစ်နေခိုက်ရှပ်ရှက်ရှပ်ရှပ်ခြေသံများ
နှင့်အတူ…
“ အပျိုကြီး…….အပျိုကြီးရေ…” ဟုကျယ်လောင်ကျယ်လောင်အသံပေး၍ ဒေါ်နီမာ ဝင်လာသည်။
“ အော်……ဘယ်သူလဲလို့… မမမာ….လာလေ…ထိုင်….”
သိလျှက်နှင့် ဧည့်ဝတ်စကားဆိုကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီမာက ယောက်ျားလုပ်စာ ထိုင်စား၊ အတင်း
ပြော အိမ်လည်၊ ဒါသည်သာ သူမအလုပ်။ အောင်သွယ်က ဝါသနာ ကြီးလိုက်သေး၊ အပျိုလေး အပျိုဖြန်းတွေဆို
ဒေါ်နီမာနှင့်ကြာကြာမနေရဲ..။
အောင်သွယ်လုပ်ရင်လုပ်၊ မလုပ်ရင် လင်ကိစ္စသားကိစ္စတွေကို တစ်တစ်ခွခွ မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောတတ်
သည်။ ဝါသနာကြီးသော မြီးကောင်ပေါက်မလေးတွေကတော့ ရှက်တတ်သော အမူအယာဖြင့် ဒေါ်နီမာ ပြော
သော မစားရဝခမန်း ခြင်ထောင်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက်နှင့်ရင်တခုန်ခုန်အာသာမပြေ နားထောင်
ချင်တတ်ကြသည်။
ဒေါ်နီမာက မခင်သက်ဘေးမှဖင်ထိုင်ခုံတစ်လုံးကိုဆွဲယူပြီး နံရံ၌ မှီကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့သိလျှက်နှင့်ကြက်သားတွေလားဟုမေးလိုက်သေး၏။
“ ဟုတ်တယ်… မမမာရေ… ဒီနေ့စနေနေ့ဆိုတော့သင်တန်းတက်နေတဲ့ဆွေဆွေတို့လာမှာမို့ဟင်းကောင်း
လေး ချက်ကျွေးချင်လို့ဆိုပါတော့….”
“ အော်….ဟုတ်ပါ့.. ကောင်းပါ့… ဒါနဲ့ထားအိလေးကော မတွေ့ပါလား…”
“ ထားအိသူတို့ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့မန္တလေးတဲ့... အခုမနက်ပဲ ထွက်သွားတယ်…လေ…”
“ ဟင်….ဒါဆို..အိမ်မှာ အပျိုကြီး တစ်ယောက်တည်း ပေါ့…”
“ အင်း…အပျိုကြီးတို့ပဲ ကောင်းတယ်.. လင်ယူသားမွေး ကိစ္စလဲ မလုပ်မရှုတ်တော့ဘူး.. ကိုယ့်ဘာသာ တစ်
ယောက်တည်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်နော်.. စားချင်မှကိုယ်ကြိုက်သလို…..ဟင်းဟင်း…”ဟုအကဲစမ်းသည့်အနေဖြင့်
ဆိုလိုက်သည်။
အပျိုကြီးက ဘာမှ မပြောပဲ အောက်ငုံ့၍ ခုတ်ထစ်စရာ အသားများကိုသာ ရွေးရင်း ပြုံးနေလိုက်သည်။
အတွင်းခံမပါပဲ စပို့ရှပ်အိအိတိုတိုကိုသာ ဝတ်ထားသမို့ ရင်သားများ အထင်းသား ပုံပေါ်နေကာ အသားတုံးကို
ခုတ်လိုက်တိုင်း တုန်တုန်တုန်တုန်နှင့်လှုပ်ခါနေသော မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း …
“ ဝါကျွတ်တော့မယ်နော်… ” ဟုမဆီမဆိုင်ဆိုလေသည်။ အပျိုကြီးက အင်း ဟုသံယောင်လိုက်၏။
“ အေးလေ… အပျိုကြီးဘဝနဲ့နေတာပဲ ကောင်းတယ်မသက်ရေ… သိလား.. ယောင်လို့များတော့လင်ယူ
မယ်စိတ်မကူးလေနဲ့…”
“ ဟင်း….မမမာက ကောင်းတာကျ ထည့်မပြောဘူး.. ချန်ထားတယ်..”
ဒေါ်နီမာ ဆင်သော အကွက်ထဲသို့တည့်တည့်ကြီး ဝင်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီမာက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်
ကာ…
“ အေးလေ… ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..ဒါပေမယ့် ခဏပါ…မသက်ရယ်..၊ ကောင်းတာကတော့
မသက်လည်း အပျိုကြီးပေမယ့်ဟင်းဟင်း…..”
“ အလိုတော်… မမမာနော်….ဟင်း………”
“ သဘောပြောတာပါတော်၊ ခုကာလ… အပျိုကြီး အပျိုကြီး ပေါင်လှန်ကြည့်လီးရာချည်း…ဆိုတဲ့အထဲများ
ကိုယ့်ညီမ ပါမလားလို့ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်မသက်ကိုမို့ ပြောရအုံးမယ်၊ ဒီမယ်… ပါတော့ကော ဘာဖြစ်သေးလဲအေ..
နော်… ဘယ်သူမှ မသိပြီးတာပဲဟာ.. ကိုယ်တို့ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ဒါမျိုးဆို လက်မနှေးထဲကပဲ… ကိုယ်တို့များ
ဆိုလေ ဒီမယ်… ဒီမယ်… ဒါသာကြည့်.. (၁၄) နှစ်သမီးကထဲက အတွေ့အကြုံရှိခဲ့တာ.. ”
ပြောပြောဆိုဆိုသူ့ပေါင်ကြားပုတ်ပုတ်ပြသည်။ဒေါ်နီမာ၏သဘာဝကိုမကြိုက်လှသော်လည်းဒီတစ်ခါတော့
အပျိုကြီးကိုယ်နှိုက်က စိတ်ပါသလိုလိုမို့သူပြောသမျှ မှေး၍ နားထောင်နေလိုက်သည်။
“ မသက်… ဘယ်လိုမှတော့မအောင်းမေ့နဲ့နော်.. မိန်းမချင်း ကိုယ်ချင်းစာလို့ပြောတာ… မသက်ဆန္ဒရှိရင်
ပြော.. မမမာက ပိုင်တယ်၊ ပိုင်တဲ့ယောက်ျားတွေ အများကြီး ငယ်ငယ်လား၊ ရွယ်တူလား၊ ဦးဦးအရွယ်လား၊ ပြော…
အပျော်လဲရတယ်၊ ရေရှည်လဲ ရတယ်.. ရည်ရွယ်ထားရင်လက်ထပ်ချင်လဲရတယ်သိလား…” ဟု တစ်ယောက်
ယောက်ကြားသွားမည်ကိုစိုးရိမ်ဟန်ဖြင့်အသံကိုအုပ်၍ ပြောလေသည်။
“ ရပါတယ်…မမမာရဲ့……”
“ ဘာ…ရပါတယ်…ဟုတ်လား… အပျိုကြီး ခေါ်ခဲ့လို့ရပါတယ်လားဟင်…”
“ ဟုတ်ပါဘူး…. မမမာရဲ့.. ဒီလိုပဲ နေနေကျပဲ ဥစ္စာ…”
“ အဲဒါပြောတာပေါ့… မသက်တို့..အဲဒါတွေ ခက်တာ ဒီမယ်.. မမမာကိုမယုံလို့လား..”
“ ဟုတ်ပါဘူး… အေးဆေးပဲ နေချင်လို့…”
“ ဖြစ်ရပြီ.. ဒီမယ်… မသက်က အပျိုကြီးဆိုပေမယ့်တကယ့်ကိုလုံးကြီးပေါက်လှကြီးမို့ကိုယ်တို့က ပြောတာ
ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုက်တော့မှာလား… နှမျောစရာ….”
မခင်သက်က ဘေးသို့စင်သွားသော ကြက်သားတုံးကိုမမှီမကမ်း လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ စောင်းလဲမလို ဖြစ်သွား
ပြီးမှထိုင်ခုံပေါ် ဖင်ထိုင်ရင်း ကျန်သော အသားတွေကိုခုတ်နေပြန်သည်။ လဲမလိုလို ဖြစ်သွားသောကြောင့်သူမ၏
ထမီက ဖရိုဖရဲ အနားစ ပုံပျက်သွားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ အောက်စလွတ်၍ နေတော့သည်။ လက်မှာလဲ ဟင်း
ကိုင်နေခိုက်မို့ပေပွနေသည်။ ပြင်မထိုင်အား…။
ဒေါ်နီမာက ဟောင်းလောင်းကြီး ပေါ်နေသော မခင်သက်ပေါင်ခွကြားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ပြုံးမိသည်။
မခင်သက်ကတော့ သိဟန်မတူသိလည်း မိန်းမချင်းမို့ အရေးမကြီးသလို ဆက်နေလိုက်ဟန်တူပါရဲ့ ဝါဝင်းသော
ပေါင်တွင်းသားနှစ်ဖက်ကို အလင်းရောင်ဖြင့် အထင်းသား မြင်နေရသည်။ စောက်ဖုတ်ကို အပီအပြင်မမြင်ရသော်
လည်း စောက်ခုံနှင့် စောက်မွှေးတွေကိုတော့ မဲမဲချိတ်ချိတ် လိမ်လိမ်ရှုတ်ရှုတ်ကြီး တွေ့နေရသည်။ ဟင်းချက်
နေရင်း ဒေါ်နီမာက စကားလုံးဖြင့် လာပြီး ဆွခဲ့သည်မို့ ကြုံဖူးခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တို့ကို တွေးမိရင်း မခင်သက်
တစ်ယောက်တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဖိုနေမိရတော့သည်။
* * * * *
တစ်မနက်လုံး အချက်အပြုတ် ကိစ္စများနှင့် နပမ်းလုံးနေရသည်။ မီးဖိုချောင်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားကာမှ
လျှော်ဖွပ်စရာတွေ လျှော်ဖွပ်၊ ရေချိုးပြီး သနပ်ခါးလေး ဘာလေး လူးရန်မှန်တင်ခုံရှေ့ ထိုင်ဖြစ်ရတော့သည်။
ရင်ရှားထားသောရေစိုထမီကိုလဲလိုက်ပြီးအခြောက်လဲလို်က်သည်။ ဝတ်ပြီးကာမှထမီကလည်းကွဲထားတာ
အကြီးကြီး။ မတတ်နိုင်၊ ဘယ်သူရှိတာမှတ်လို့ ထမီအကွဲကို လှည့်ဝတ်လို့လဲ မလုံ၊ အကွဲက နှစ်ကွဲ၊ ရှေ့ပို့တော့
နောက်က မလုံ၊ နောက်ပို့တော့ ရှေ့ကမလုံ၊ ကဲဟယ်ဟု ဆိုကာ ရှေ့နောက်တစ်ကွဲစီပို့ရင်း ရင်ရှားလိုက်သည်။
ပြီး သနပ်ခါး သွေးလိုက်၏။ မျက်နှာကိုလူးပြီး ကိုယ်လုံးကိုလူးရန်ထမီစကို ဖြည်ချလိုက်သည်။
ဖွံ့ဖြိုးဝိုင်းစက်သော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခန့်ခန့်ကြီး ပေါ်လာ၏။ မှန်ထဲမှာ ဖွေးဖွေးမို့မို့ကြီး ပြူထွက်နေသော
ကိုယ့်နို့နှစ်လုံးကို ငေးစိုက်နေရင်းက ကျောက်ပြင်ပေါ်မှသနပ်ခါးကိုလက်ဝါးဖြင့်ပွတ်၍ ဆွဲလိုက်ကာ လက်မောင်း
သား အိအိနှင့်ကျောပြင်ဂုတ်သားတွေကိုလူးနေခိုက်ရှပ်ရှပ်..ရှပ်ရှပ်ခြေသံက ပေါ်လာပြန်၏။
“ အင်း…… မမမာတစ်ယောက် ပြောရတာ အားမရသေးလို့ တစ်ခါလာပြန်ပြီထင်ပါရဲ့..” ဟု တွေးရင်း
ကုန်သွားသော သနပ်ခါးအတွက်နောက်တစ်ကျော့သွေးလိုက်ပြန်သည်။
ခြေသံက အခန်းဝ၌ ရပ်သွား၏။ ထိုခြေသံသည်မခင်သက်ထင်ထားသလို ဒေါ်နီမာ၏ ခြေသံ မဟုတ်ဘဲ
ပိုင်စိုး၏ ခြေသံဟု သိခဲ့လျှင်မခင်သက်တစ်ယောက်ဤသို့ ပရမ်းပတာကြီး နေမည့်ပုံ မပေါ်ပါ။ ခုတော့ သူတို့
နှစ်ယောက်ကြုံရပြန်ချေပြီ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်………
* * * * *
ပိုင်စိုးသည်အရင်တစ်ခါ ကြုံခဲ့ဖူးသည်မို့ ဒီတစ်ခါ ဘာသံမှ မပေးတော့ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ စင်စစ်ပိုင်စိုး
မရိုးသား၊ မရိုးသားခြင်းက ယခုထိုက်ထိုက်တန်တန်ဂုဏ်ပြုလေပြီဟုဆိုရမည်လားမသိ၊ တံခါးဝသို့ပိုင်စိုး အရောက်
မခင်သက်တစ်ယောက်ခေါင်းကိုငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါ သနပ်ခါး သွေးနေသည်။
အသံမပေးသေးဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိ၏။ ဒေါ်ခင်သက်က ရှေ့ကိုသာ အားစိုက်ပြီး သွေးနေသည်မို့
ပိုင်စိုး ရောက်နေတာ မသိ၊ သူမ၏ ထမီအကွဲထဲမှ မို့အစ်ပြူထွက်နေသော ညာဘက်ခြမ်း တင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှင့်
အားစိုက်၍ ကုန်းသွေးလိုက်တိုင်း လှုပ်လှုပ်နေသော မှန်ထဲမှတဆင့်မြင်ရသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုပိုင်စိုး ငေးကြည့်နေ
ရင်း အာခေါင်များ ခြောက်လာပါတော့သည်။
ခဏကြာမှ ဒေါ်ခင်သက်တစ်ယောက် စိတ်ကူးဝင်သည်။ စောစောက ခြေသံကြားပါတယ်ဟု တွေးမိရင်း
ခေါင်းကိုဆတ်ခနဲအမော့၊ မှန်ရိပ်ထဲ ပေါ်လာသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မခင်သက်ပြာပြာသလဲ
ဖြစ်သွားကာ ပေါင်ရင်းအထိလျှောကျနေသော ထမီကို ကမန်းကတန်း ကောက်ဝတ်သည်။ သို့ပေမယ့် ဖြစ်သလို
ကြီး…။
“ မောင်….မောင်..ပိုင်စိုး…ဘယ်…ဘယ်တုံးက…” ဟု ပလုံးပထွေး ရေရွတ်သလိုကြီး မေးလိုက်ရင်း ဒိန်းဒိန်း
ခုန်သွားသော ရင်ကို ငြိမ်သွားအောင်ကြိုးစားရသည်။
“ ခု…ခုပဲ..ဒေါ်…အဲလေ… မမသက်…ဒီနေ့ဆွေဆွေ့သွားခေါ်ရင်း လမ်းလဲကြုံနေတာနဲ့ ဒီ…ဒီကိုဝင်လာတာ
ပါ…” ဟုပိုင်စိုးကလည်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဆိုလေသည်။
မခင်သက်တစ်ယောက်ပိုင်စိုးရှေ့၌မလုံမလဲအဝတ်ဖြင့်ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေကာဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းပင်
မသိတတ်အောင်ဖြစ်နေသည်။
“ မောင်… မောင်ပိုင်စိုး… အပြင်…အပြင် ကပဲ ခဏ….စောင့်နော်…” ဟု တုန်ဟိုက်စွာ ဆိုသော်လည်း
ပိုင်စိုးက မလှုပ်၊ ကျောက်ရုပ်။ သူမကိုသာ စူးစူးနစ်နစ်ကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
မခင်သက်ဗြုန်းကနဲ ရပ်လိုက်မိသည်။ ဒီတော့မှသူ့ထမီက ကွဲနေတာ သတိရပြီး ခုတင်ခြေရင်း၌ လွှားတင်
ထားသည့်ထမီတစ်ထည်ကိုကုန်း၍ဆွဲလိုက်ရာကျောပြင်နှင့်နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးတင်းသွားပြီး တင်ပါးနှစ်ခုကြားနှင့်
တည့်နေသော အကွဲစကြားမှသွေးကြွစူအက်နေသော သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မို့ခုံးပြူထွက်လာတော့သည်။
ပေါ့စေလိုလို့ ကြောင်ရုပ်ထိုးကာမှ ဆေးအတွက်လေးရလေပြီ။ ပိုင်စိုး စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားနေသည်။
ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဘယ်လိုမှမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခပ်ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်
ရှိရာသို့သွက်သွက်ကြီး လှမ်းသွားမိလေ၏။
သူမ ဆတ်ကနဲ မတ်တတ်အရပ်ပိုင်စိုးက နောက်မှဝင်၍အပွေ့၊ မခင်သက်၏ နောက်မှသိုင်း၍ ပွေ့ဖက်ထား
လိုက်မိသည်။ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့်အပျိုကြီးလည်း ကြောင်သွားကာ ပိုင်စိုးကိုတတောင်ဖြင့်
တွက်လိုက်လေသည်။ အွတ်ကနဲ မြည်သွားပြီး သိုင်းထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ ပြေကျသွား၏။ ရင်ခုန်တာရော
စိတ်ဆိုးတာရော ပေါင်းပြီး အပျိုကြီးခမျာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။
“ ပိုင်….ပိုင်စိုး…မင်း…….မင်း…” ဟု ဆိုကာ ပါးကိုရိုက်မည်ဟု လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးကာမှ ဘယ်လိုက
ဘယ်လိုဖြစ်သည်မသိ၊ မခင်သက်တစ်ယောက်မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်နေပါတော့သည်။ ပိုင်စိုးလည်း
ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ…
“ မမသက်…ကျ..ကျနော်…ကျနော်တောင်းပန်ပါတယ်… ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှန်း မသိဖြစ်သွားလို့ပါ
ကျနော့်အပြစ်ပါ မမသက်ရယ်… ကျနော့်ကိုရိုက်ပါ…ရိုက်လိုက်စမ်းပါဗျာ….”
ပိုင်စိုးက မခင်သက်ရှေ့သို့တိုး၍ ပါးကိုအပ်လေသည်။ တကယ်တော့အပျိုကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်၍
ဘာဖြစ်မှန်း သူကိုယ်တိုင်မသိ၊ သူ့ကိုလည်း မရိုက်ရက်ပါ။ ရိုက်ရန်လည်း မရည်ရွယ်ပါ။ စိတ်ထဲမှာ ထူပူသွားပြီး
အရှက်ရော ရမ္မက်ပါ ပေါင်းစပ်မိပြီး ဒေါသဘက်သို့ကူးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါချေ၏။
အတန်ကြာမှ မခင်သက်အငိုတိတ်ကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားသည်။ မခင်သက်က လက်ထဲပါလာသော ထမီကို
လဲ၍ ဝတ်ရန်ပြင်ပြီးမှ….
“ မင်း…… ဟိုဘက်ခန်း သွားနေကွာ….” ဟုဆို၏။
“ ကွာ ” ဟူသော စကားလုံးကိုမခင်သက်တမင်တကာ သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး ဟူသည့်
သဘော၊ ချက်ဆိုနားခွက်က မီးတောက်သော ပိုင်စိုးက... “ သွားဘူး ” ဟုညုတုတုဆိုလိုက်၏။
“ ဒါဆို… ဟိုဘက်လှည့်…” ဟုဆိုတော့လည်း… “ လှည့်ဘူး ” … တဲ့…
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဈေးဆစ်နေကြသည်။ စောစောက သူ့ကိုရိုက်မလိုလုပ်ခဲ့တာ သူမပင်မဟုတ်
တော့သလို မခင်သက်တစ်ယောက်မပွင့်တပွင့် ပြုံးကာ ထမီကို လဲလိုက်တော့သည်။ ရှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲ ပွင့်သွား
သော ရင်သား အညွန့်ဖွေးဖွေးကို မြင်ဖြစ်အောင်မြင်လိုက်သော ပိုင်စိုးကလည်း ငါးဖယ်ပြုံး ပြုံးလို့……
“ သွား… လူကိုလိုက်ကြည့်နေ ဆွေဆွေလာမှနင့်ယောက်ျား နင်နိုင်အောင်ထိန်းလို့ပြောရအုံးမယ်ဟင်း ”
ပိုင်စိုးက ဘာမှမပြောပဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်း မခင်သက်လည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဆုတ်
ဆုတ်ပေးနေမိသည်။ ခုတင်ဘောင်နှင့် ထိသွားတော့ ဆက်ဆုတ်လို့ မရတော့။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်နှင့် ကပ်သွား
အောင်မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း….
“ မမ….မ…..သက်……” ဟုပိုင်စိုးက လှိုက်ဖိုစွာ ဆိုလိုက်၏။
“ သွား…သွားကွာ…. မောင်ပိုင်စိုး မလုပ်နဲ့……”
“ ဖယ်…….ဖယ်ပါ…..”
မခင်သက်က မောလျှသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ရင်း လက်ကို ဖယ်သော်လည်း လက်က ပြုတ်မသွားပါချေ။
ပို၍ပင်တင်းကျပ်သွား၏။
“ လူတွေ ဝင်လာရင်မကောင်းဘူးကွာ… ဖယ်ပါ…ပြီးတော့မင်းက ငါ့တူမ ယောက်ျားလေ၊ ပိုင်စိုး… ဒေါ်ဒေါ်
တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… နော်… လွှတ်နော်…” ဟုမခင်သက်က အချိုသတ်ကာ ငြင်း၏။
ပိုင်စိုးက နောက်မဆုတ်ပါချေ။ သူမ၏ ကျောပြင်ကိုလက်ပြောင်းပြီး ခပ်တင်းတင်း ဆွဲယူလိုက်ရာ မခင်သက်
၏ ရေဆေးငါးကြီးပမာတစ်လုံးတစ်ခဲနှင့်အိစက်နေသော မထိရက်စရာကိုယ်လုံးကြီးကိုဖက်မိလျှက်သား ဖြစ်ချေပြီ။
“ ပိုင်စိုး….မမသက်ပြောနေတယ်.. ဒေါ်လေး ပြောနေတယ်နော်… ဖယ်ပါလို့ဆို.. မသင့်ပါဘူး..ဖယ်ကွာ…”
မခင်သက်ရုန်းရှာပါသေး၏။ လှုပ်ခတ်နေသော ရင်က တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ ပြီးတော့ပိုင်စိုး ရင်အုပ်နှင့်
ပိညှပ်နေတော့ ရုန်း၍လည်း မလွယ်ပါတကား။ ပိုင်စိုးက သူမ၏ ခါးနှင့် မို့ကားထွားအိသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို
ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဖိဆုပ်နှိပ်နယ်ရင်း….
“ မမ….မ မသက်… ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးလား…ဟင်…” ဟု မေးတော့.. “ အင်း…” ဟု တစ်ခွန်းသာ ဆိုရင်း
ရုန်းကန်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုသို့ရုန်းမိကာမှခြေမခိုင်သလိုဖြစ်ပြီး ယိုင်ကျသွားတော့သည်။ ပိုင်စိုးက အခွင့်ကောင်းကိုအလွတ်မပေးဘဲ
ယိုင်သွားသော မခင်သက်ကိုယ်လုံးကိုခုတင်ပေါ် လှဲသိပ်လိုက်ကာ သူမထက်သို့တက်ပြီး မှောက်လိုက်လေသည်။
သူမ မျက်နှာပေါ် အုပ်မိုးကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကိုအငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်မိတော့သည်။
ရှင်းသန့်ပြီးသနပ်ခါးလိမ်းပြီးစမို့မွှေးလို့ကြိုင်လို့သူ့ကိုယ်ကတော့ချွေးနံ့တွေနဲ့နံစော်နေမလား။ဒေါ်ခင်သက်
ရင်တွေ အရမ်းဖိုသွားရသည်။ ခုလိုယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်း မခံရတာ ကြာပြီလေ။
အောက်မှ မလှုပ်သာ လှုပ်သာ လှုပ်ရင်း ရုန်းနေမိသော်လည်း မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားချင်း မမျှပါချေ။
တကယ်တော့ရုန်းသာ ရုန်းနေရသည်စိတ်ထဲက သိပ်မပါလှချေ။ ပိုင်စိုးက သူမနှုတ်ခမ်းကိုငုံခဲ၍ စုပ်လိုက်လေသော်
ကား အပျိုကြီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်းသွားကာ ထွန့်ထွန့်လူးလူး ဖြစ်သွားရသည်။
“ ပိုင်စိုး တော်ကွာ…နော်… ဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ပါတော့.. နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး.. ပြီးတော့တံခါးကြီး
ကလဲ ပွင့်လို့….”
ပိုင်စိုးက ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ တစ်မိနစ်မကြာလိုက်၊ ပြန်ရောက်လာပြန်
သည်။ ပိုင်စိုး ပြန်ရောက်လာတော့မခင်သက်ကခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး မှိန်းနေရှာသည်။ ရင်ရှားထားသော
ထမီကိုအထက်သို့ရောက်အောင်ဆွဲတင်လိုက်ရင်း ဝင်လာသော ပိုင်စိုးကို ကြည့်ကာ ….
“ ဘာ လုပ်တာလဲ…..” ဟုဆို၏။
“ တံခါး ပိတ်ခဲ့ပြီလေ…”
ပိုင်စိုး ပြောပြောဆိုဆို ခုတင်ပေါ် တက်လှဲလိုက်ကာ လည်ပင်းရောက်အောင်မတင်ထားသော ထမီစကို
ဆတ်ကနဲ ဆွဲပြီး လျှောချလိုက်လေရာ ရင်သားနှစ်မွှာ ဘွားကနဲ ပေါ်သွားသည်။
“ ပိုင်စိုး…ကွာ……မင်း ပြောစကားလဲ နားမထောင်ဘူး…ဟင်း….”
ရီဝေသော မျက်ဝန်းများဖြင့်မျက်စောင်းလှလှထိုးနေခိုက်ပိုင်စိုးကအကျႌနှင့်ပုဆိုးကိုခပ်သွက်သွက်ချွတ်ပစ်
လိုက်လေတော့သည်။ သူ့ပေါင်ကြား၌ ဆတ်တောက် ဆတ်တောက်နှင့် မာန်ဖီနေသော နီညိုတုတ်ခိုင်လှသည့်
လီးကြီးကိုတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ……
“ မကြည့်ရဲဘူး ကွာ…”ဟုဆိုကာ မျက်နှာကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်လိုက်လေသည်။
ပိုင်စိုးက သူမကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ပင့်မကာ ထမီကို အောက်သို့ဆွဲချလိုက်လေရာ တင်ပါးနှင့်ထစ်ငြိနေ
သည်မို့ မခင်သက်က တင်ကို ကြွ၍ ပေးလိုက်မိသည်။ ပိုင်စိုးက ထမီကို ကွင်းလုံးကျွတ်သည်အထိဆွဲချွတ်ပြီး
ခုတင်အောက်ပုံထားလိုက်သည်။ ခုတော့မမသက်တစ်ယောက်ဆွေဆွေ့တာဝန်ကိုထမ်းရချေတော့မည်။
ဆွေဆွေ့နေရာမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ရဲ့ဟုမချင့်မရဲ ပေါ်ခဲ့ဖူးသော စိတ်ကူးတို့တကယ်ဖြစ်လာချေတော့မည်
ထင်ပါရဲ့ သင့်၏ မသင့်၏ မစဉ်းစားချင်တော့ပါ။ ယခုအချိန်၌ ရမ္မက်မီးလျှံက ဝါးမြိုတောက်လောင်နေသည်မို့ဒီမီးကို
သာ ငြိမ်းပစ်လိုက်ချင်၏။ ဒါပဲသိတော့သည်။ ဆွေဆွေ သင်တန်းနားရက်တွေမှာ ပိုင်စိုးက အိမ်ခေါ် ခေါ်လာပြီး သူတို့
လင်မယား တစ်ပတ်တစ်ခေါက်အိပ်ကြသည်။ ခွဲနေရသော တစ်ပတ်စာကို အတိုးချ၍ လိုးကြတိုင်း တစ်ဖက်ခန်းမှ
ဒေါ်လေးသက်တစ်ယောက်စိတ်တွေ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ရသည်။
အပျိုကြီးတန်မဲ့ ချောင်းကြည့်ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ အဲဒီကတည်းက မြင်ရဖန်များခဲ့သော ပိုင်စိုးလီးထစ်
နီညိုကြီးကို မေ့မရဖျောက်မရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ပိုင်စိုးလည်း ထူးမခြားနားပါပေ။ ဆွေဆွေ့ကိုသင်တန်းကိစ္စနှင့်ပစ္စည်း
တွေ သယ်ပို့ပေးစဉ်အခေါက်က ဖြတ်ကနဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာခိုက်ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ်ရုံမက တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးပါ ပြူးနေ
အောငျပေါျနသေညျ့မခငျသကျ၏ စှဲမကျစရာ ခန်ဓာကိုယျအလှကိုမွငျခဲရွခြိနျမှစ၍ ထိုမွငျကှငျးကလှှမျးမိုးနခေဲ့သညျ။
ဆွေဆွေတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး တစ်မျိုးစီလှကြပါ၏။ ထားအိက အေရိုးဗစ်လည်း ကစားထားသူမို့
အဟိုက်အရှိုက်အဖိုတွေက တင်းတင်းပြည့်ပြည့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသလို ဆွေဆွေကလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး
တာတောင်မှအချိုးအစားမပျက်ပဲ လိုး၍ မဝအောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့်မယား..။
အင်း….ဒေါ်လေး…..မမသက်က ကော…..။
အပျိုကြီးစာရင်းဝင်နေသော်လည်းအစ်မကြီးအရွယ်မျှသာ။တည်တည်ခန့်ခန့်၊ထွားထွားမို့မို့၊အိအိစက်စက်
တစ်လုံးတစ်ခဲကြီး လှသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်။ စိတ်ထဲကတော့စိတ်ကူးနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကြာပြီဆိုသူမ၏
အားမနာစတမ်း ကြမ်းပစ်ချင်စရာ ကောင်းလှသော ရေဆေးငါး ခန္ဓာကို အတွင်းကျကျ သိခဲ့မြင်ခဲ့ရပြီးကတည်းက
ဆိုပါတော့။
ယခုတော့ ထိုရေဆေးငါးကြီးကို စားဖို့ ကိန်းကြုံပါပြီ။ ပိုင်စိုးသည်ရေဆေးငါးကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ စားရန်
အကြေးခွံခွာသည့် အနေဖြင့် ပက်လက်ကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ အားပါပါ ပစ်၍
မှောက်လိုက်သည်။ အိကနဲ အသံထွက်သွားပြီး….
“ မကြမ်းနဲ့ကွာ…၊ နွားသိုးကြိုးပြတ်….တကထဲမှ…...ဟင့်………”
မခင်သက်က မျက်စောင်းလှလှတစ်ချက်ထိုးလိုက်လေရာ သကောင့်သား ပိုင်စိုးတစ်ယောက်သဘောတွေ့
မနောခွေ့ သွားရပြီ…
“ မမသက်ကိုအပျိုကြီးဘဝက ချွတ်ပေးချင်လို့ပါ…မမရဲ့……”
ပြောပြောဆိုဆိုလေးငါးချက်မျှ ဆက်၍ ဆောင့်နေရာ မခင်သက်ခမျာ သဘောကျလျှက်ကပင်….
“ ကြည့်……… ပြောလေကဲလေ..နွားသိုးလေးတော့လား…..”
ဤသို့ ဆိုကာ သူ့ကျောကို လက်သီးဆုတ်နှင့် ထုကာ ထုကာ မကြာခင်ဖြစ်လာတော့မည့် အရေးအတွက်
ရင်တွေခုန်ဖင်တွေတုန်လျှက်ပြုံးနေမိတော့သည်..။
ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မျက်နှာအပ်လျှက် ဘယ်ညာလူးလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
တစ်လုံးစီလူးလှိမ့်ပေးလိုက်သည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကိုလျှာဖြင့်ကလိ၍ သွားဖြင့်မနာအောင်ငုံခဲပေးသည်။
အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခုလိုမျိုး ကလိတိတိဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ ဆွပေးနေသော
အရသာကိုမခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မခင်သက်ခမျာ မနေတတ်လောက်အောင်မရိုးမရွဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး
ကြွကြွရွရွ တွန့်လိမ်နေသဖြင့် ပိုင်စိုးက သူ့ကိုယ်လုံးဖြင့် ဖိကာ ဖိကာ ဆောင့်ပေးထိန်းပေးနေရသည်။ခလုတ်ကို
ဖွင့်လိုက်ပြီမို့မီးကလည်း ပွင့်ခဲ့ချေပြီ။
မခင်သက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးအရင်းပိုင်း၌ စိုစွတ်သော အရည်ကြည်တို့ စိမ့်ကနဲ စိုလာပြီမို့ အပေါ်မှကပ်၍
ဖိထားသော ပိုင်စိုး၏ ပေါင်ရင်းဆီးစပ်၌ အစိုဓာတ်ကူးစက်ခဲ့သည်။ ယခုလိုအချိန်၌ ကိုယ်က မလုပ်ချင်ပါဘူး ပြော
လျှင်တောင်ထိုင်ရှိခိုးကာ လိုးပေးဘို့တောင်တောင်းပန်တော့မည်ကိုသိသော ပိုင်စိုးသည်အပျိုကြီးကိုရွသည်ထက်
ရွလာအောင်အစွမ်းကုန်နှိုးဆွပေးနေတော့သည်။ ဝမ်းပြင်သားတစ်လျှောက်ပတ်ပတ်လည်သွားအောင်လျှာဖြင့်
လျက်၍ ကလိပေးသည်။
ချက်တွင်းနက်နက်ကလေးကိုပါးစပ်ဖြင့်ကလေးမြှူသလို မြှူနမ်းပေးလိုက်ရာ ဒေါ်ခင်သက်ခမျာ ခိုးခိုးခစ်ခစ်
ရယ်လျှက်ဖြတ်ဖြတ်လူးကာ ကြက်သီးတွေ ထသွားရတော့သည်။ ပိုင်စိုးက မျက်နှာကို ဖြေးဖြေးချင်း အောက်သို့
ဆွဲချလာရင်း မခင်သက်၏ မိန်းမအင်္ဂါစပ်လွင်ပြင်ပေါ် မှောက်၍ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
ရေချိုးသန့်စင်ပြီးစမို့ အညစ်အကြေး ကင်းစင်၍ လှပလွန်းသော မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးက သူ့ကို
ကြိုဆိုနေသည်။ သူက မမသက်စောက်ဖုတ်ကြီးကိုမျက်နှာအနည်းငယ်ခွာလျှက်အနီးကပ်ကြည့်ရင်း တံတွေးကို
မျိုချလိုက်သည်။
မခင်သက်ကမူလက်ကို ပတ္တာယှက်သလို ယှက်၍ ခေါင်းတင်ကာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ရတနာကို တပ်မက်စွာ
စူးစိုက်ကြည့်နေသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေမိသည်။
“ အင်း…..ပိုင်စိုးလေး….ပိုင်စိုးလေး…ဒီနေ့ည ဆွေဆွေလာတဲ့အထိတောင်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…အေးလေ
သူ့ခမျာလဲ မိန်းမနဲ့ကြာကြာခွဲနေရတော့ဆာနေရှာမှာပေါ့….”
မိန်းမပီပီ ကရုဏာ စိတ်ကလေးဖြစ်ကာ သူစိတ်ရှိသလို လိုးပစေတော့၊ သူ့စိတ်တိုင်းကျ ငါ အလိုဖြည့်
လိုက်မယ်ဟူသော သဘောဖြင့်ကျေနပ်စွာပင်မှေး၍ နေလေတော့သည်။
ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲနေပြီး ဖူးဖူးမို့မို့ကြီး ခုံးကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို တဝကြီး
ကြည့်ပြီးအစေ့လေးကိုလျှာဖြင့်တို့ထိကစားပေးလိုက်ရာ အပျိုကြီးခမျာတစ်ကိုယ်လုံးထူပူသွားကာဘေးသို့ကားစွင့်
လျှံကျနေသော တင်ပါးသားကြီးများ ကျုံ့၍တက်သွားသည်အထိနေမထိထိုင်မသာ လူးလွန့်သွားရရှာသည်။
ပိုင်စိုးက တဆက်တည်းပင်စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းကြီး ပေါ်သွားအောင်လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ကြမ်း
ကြမ်းပင်ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး လျှာကိုလိပ်ကာ ပေါ်လာသည့်အတွင်းသားနုနုထဲသို့သွင်း၍ ကစားလိုက်သည်။
ပိုင်စိုး၏ ကလိချက် ထိချက်များက မခင်သက်၏ အဓိက ခလုပ်များကိုချည်း ကိုင်နေသလို ဖြစ်ရကား
အစာငတ်နေသော ကျားသစ်မတစ်ကောင်အစာကောင်းကိုတွေ့ရာ၌ ဣန္ဒြေမရအောင်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြတ်လပ်
နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့်မမသက်တစ်ယောက်ပိုင်စိုး၏ အကောင်းစား ပြုစုပေးမှုကိုဖင်တကြွကြွ ရင်တမမဖြင့်
တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကော့ပျံကာ ဖြတ်ဖြတ်လူး ဆတ်ဆတ်ခါဖြင့်ဖီလင်တွေ အဆင့်ဆင့်တက်ရပါချေပြီ။
အားမလို အားမရဖြစ်လှစွာ ပိုင်စိုး ခေါင်းကို မမှီမကမ်း ဆွဲ၍ ဆံပင်တွေကို ဖွချေပေးနေမိသည်။ အပျိုကြီး
တစ်ယောက်နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေပြီကို သိသော ပိုင်စိုးက အရှိန်ကို မလျှော့ပဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ညွန့်ဆီသို့
လှမ်းလိုက်သည်။
သူ့လက်နှစ်ဖက်ထဲ ပြည့်လျှံနေအောင် ဆုတ်ကိုင်မိသော မမသက်၏ အိစက်ထွားကြိုင်းလှသော နို့ကြီး
နှစ်လုံးကိုအားမနာတမ်း ဆုတ်ချေပွတ်လှိမ့်ပေးရင်း သူမ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ မွှေ၍ လျက်လိုက်၊
ကလိလိုက်၊ သွားဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ကိုက်ပေးလိုက် လုပ်နေလေရာ ခြင်္သေ့မင်းပြုသမျှ နုနေရရှာသည့်
သမင်ငယ်လေးပမာ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းမှုတ်၍ လူးကာလွန့်ကာဖြင့် မမသက်တစ်ယောက် ကြိတ်မှိတ်
ခံစားနေရရှာပါလေ၏။
ပိုင်စိုးကမူ မလျှော့ရေးချ မလျှော့။ ကြာသော် မမသက်တစ်ယောက် မနေနိုင်လွန်းတော့ပြီမို့ သူပြုသမျှ
အကောင်းချည်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီလောက်ကြီး ကောင်းလွန်းနေခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။ ပါးစပ်မှ
တအီးအီး၊ တအင်းအင်း ညည်းညူနေရာမှ ….
“ မောင်….မောင်လေး …ပိုင် …စိုး……အား…….အား…..ရှီး…ကျွတ်ကျွတ်…အ….ရှီး မောင်လေး…တော်…
…တော်တော့ကွာ… မမသက်…အီး….ဟီး….ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့ဘူးကွယ်…”
မခင်သက်တစ်ယောက်ဤကဲ့သို့တားမြစ်ရသည်အထိဖြစ်လာပါတော့၏။
ဒါတောင် ပိုင်စိုးက မလျှော့သေးဘဲ နှစ်မိနစ်သာသာမျှ ဆက်၍ ဆုတ်ပေး စုပ်ပေး မှုတ်ပေး နေပြန်ရာ
မမသက်ခမျာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သလိုဆက်၍သာ အဆွ ခံနေရရှာသည်။
“ မောင်လေး…မ…..မမ ကိုသနား ပါကွယ်… နော်…အ..အား… ဘယ်.လိုမှမနေ နိုင်တော့ဘူး…လိုး ….လိုး
တော့နော်…လိုးပါတော့ကွာ နော်…..မောင်….မောင်လေး…အား…..အင်း…ရှီး ကျွတ်…ကျွတ်…”
“ မမ..ကျနော်မှုတ်ပေးတာ ကြိုက်လား ဟင်…ကောင်းလား…”
မခင်သက်တစ်ယောက်တော်တော်နှင့်စကားမပြန်နိုင်ရှာ။ အတန်ကြာမှဟင်း ခနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီး မှုတ်
ထုတ်ကာ….
“ သေ…..သေတော့မယ်… ဒီမှာ မ….မမ ဘယ်လောက်ထိကောင်း ကောင်းနေလဲ မင်း …မသိဘူး..
ဟင်း ဟင်း……ဟဲ….အင်း…ဟင်း…လိုး လိုးပေးပါတော့မောင်လေးရယ်နော်…. နော်လို့….ဟင်း…တကထဲမှ လူကို
ဣန္ဒြေမရအောင်ကိုမှုတ်တော့တာပဲ…တော်တော်ဆိုးတယ်… လုပ်…လုပ်တော့မြန်မြန်လေး…ဟင်း အင်း…”
“ မောင်လေးက မမသက်အရသာ ရှိသထက်ရှိအောင်လို့ပါ.. မမကလဲ ဒီလောက်ကောင်းနေတာကိုများ
စိတ်ဆိုးရတယ်..လို့…”
“ အင်း ….ဟင်း…စိတ်ဆိုးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့.. သေနာလေးရဲ့.. ဒီက သိပ်ပြီး အလိုးခံချင်လွန်းလို့
ပြောနေတာ…အင်း…..အမေ့..အဲ့…….ဟင်း ကြည့်ပါလားလို့… ဟင်….လိုးတော့လို့…”
ပိုင်စိုးက အမှုတ်ကိစ္စကို ရပ်နား၍ အလုပ်ကိစ္စဝင်ရန်ပြင်ဆင်လေသည်။ ခပ်မြန်မြန်ပင်သူမ ဒူးနှစ်ဖက်ကို
ကိုင်ဖြဲလိုက်ကာ ဟပြီး ခွဲပြီးဖြစ်သွားသော ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဒူးထောက်၍ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်
ထားသော ဒူးကောက်ကွေးကို ပင့်၍ တွန်းတင်လိုက်သည်။ ဒူးကောက်ကွေးမှ အထက်ပိုင်း ပေါင်တံနှစ်ချောင်းက
ဘေးသို့ ကားနေရာမှ စုထောင်သွားကာ ဒူးကွေးမှ အောက်ခြေသလုံးပိုင်းသည်အောက်သို့ ညွတ်ကျနေရကား
မခင်သက်၏ တင်ပါးအောက်ပိုင်းသည်အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ ပုံစံဖြစ်နေလေသည်။
ပိုင်စိုးက လိင်တံထိပ်ဖူးကို မခင်သက် စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းဝနှင့်တေ့ဆက် ဆက်နေရာ တော်တော်နှင့်
မတည့်။ စိတ်မရှည်တော့သော မမသက်က…
“ ဟွန်း….တကထဲမှ ..ပဲ….” ဟု ခပ်ပြုံးပြုံးလေးဆိုရင်း ပိုင်စိုး လီးတံထိပ်ဖူးကိုလက်ချောင်းနုနုလေးများဖြင့်
ဆုတ်ကိုင်ကာ သူမစောက်ခေါင်းဝနှင့် ဆက်ပေးလိုက်တော့မှ ပိုင်စိုးက တင်ပါးကို ဖိ၍ အားစိုက်ကာ နှစ်လိုက်
တော့သည်..။
ဇွိ…ဇွိ….ဇွိ….. မြည်သံပေး၍ သူ့လထစ်ကြီး နစ်ဝင်သွားသမို့ မခင်သက်တစ်ယောက်စောစောကလို မပြုံး
နိုင်တော့ရှာပဲ မျက်လုံးလေးကိုမှေး ပါးစပ်လေးကိုဟကာ ကာမအရသာကိုယစ်မူးခံစားနေပါတော့သည်။လိုးထည့်
လိုက်ရသည်မှာ စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိလွန်းလှပါ၏။ အနမ်းအရှုပ်အမှုတ်အလျက်စုံလင်စွာဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ နှူးထား၍
နူးအိဖောင်းရွနေတာတောင်မှ ပိုင်စိုး လထစ်ကြီးတစ်ချောင်းလုံး ခပ်စီးစီး ခပ်ကြပ်ကြပ်ဝင်သွားရသည်။
ရွှပ်ခနဲ လွယ်လွယ်ကူကူဝင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဇိကနဲ တွန်း၍ ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရင်သားတွေ ဖင်သားတွေ
က ဆွေဆွေ့ထက်ထွား၍ ကားကားမို့မို့ ဖောင်းဖောင်းကြွကြွကြီးမို့ လိုးမကောင်းလောက်ဘူး ထင်ထားခဲ့သည်မှာ
မှားပြီ။ ဆွေဆွေက မမသက်ထက်ရင်တွေတင်တွေ နည်းနည်းငယ်သော်လည်း စောက်ဖုတ်ကမူထွားကြိုင်းလှ
ချေသည်။
မမသက်မတော့ပြည့်တင်း အိကားသော အသားဆိုင်များကြောင့် စောက်ဖုတ်က ညှပ်သလို ဖြစ်နေ၍လား
မသိ။ ကြီးမားသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်နှင့် ဘာမျှပင်မဆိုင်။ စီးစီးပိုင်ပိုင်ကြီး လိုး၍ ကောင်းလွန်းလောက်ရုံ အနေ
တော်လေး ဖြစ်နေသည်။
ပိုင်စိုး လီးတံကြီးက ပြောယူရလောက်အောင် ကြီးမားတုတ်ခိုင်လွန်း၍လားတော့ဖြင့် မဆိုသာပါချေ။ ဖြစ်
တော့ ဖြစ်နိုင်ပါ၏။ ဆွေဆွေလဲ ခုမှသာပါ။ ညားကာစကများဆို တော်ပါတော့ဟု တားယူရလောက်အောင်သူမခ
မျာ နာကျင်စွာ အလိုးခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ နေ့တိုင်းညတိုင်း ဝင်နေကျ ထွက်နေကျမို့ ဒီလီးကြီး၏ လုံးပတ်နှင့်
အရှည်ဒဏ်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိနေချေပြီ။
မမသက်ကတော့ တစ်ခါမှ မခံရသေးတဲ့ စောက်ဖုတ်မို့လား၊ ဒါမှမဟုတ်မခံရတာ ကြာလို့လားတော့ မသိ
လိုးရတာ ကြပ်ကြပ်သပ်သပ်ရှိလွန်းလှသည်။ ပိုင်စိုးက အဆုံးထိဝင်သွားသော သူ့လီးကြီးကိုပြန်နှုတ်၊ ပြန်ထိုးလိုက်
ဖြင့်အသာလေး မှေးပြီး လိုးဆောင့်နေလေသည်။
“ လိုးကွာ….အင်း ဟင်း….ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးပါနော်… အင်း ဟင့်…..အမလေး…ကောင်း ….
ကောင်းလိုက်တာ…ဟုတ်…ဟုတ်တယ်…အင်း ဟုတ်ပြီ… ကျွတ်..ကျွတ်…ရှီး…….ရှီး….အီး အင့်..အား…ဆောင့်…
ဆောင့်… နာနာလေး ဆောင့်… အေး … အေးကွယ်… လိုး …လိုး…အားရပါးရသာ လိုး…မမ စောက်ဖုတ်ကြီး ကွဲချင်
ကွဲသွားပစေ… အား…အင်း …ကျွတ်..ကျွတ်….ရှီး…အား…အင့် ဟင့်…. ဟ…အား…အီး….ဟီး….အ…….”
မခင်သက်တစ်ယောက်ဟန်ဆောင်မှုတွေ တစ်ခုမကျန်ကွာကျသွားပြီး သူမဆန္ဒကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်
နိုင်တော့ဘဲ နှုတ်မှဖွင့်ဟရတော့၏။ သူမ၏ မျက်နှာ အမူအယာကလည်း ရမ္မက်အခိုးအလျှံများဖြင့် ရီဝေ တက်ကြွ၍
ထူးထူးကဲကဲ တပ်မက်ချင်စရာ လှပလွန်းနေတော့သည်။ မိန်မတစ်ယောက်၏ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးဝင်နေခိုက်ထို
မိန်းမ၏ မျက်နှာ၌ တွေ့ရသော အမူအယာမှာ ထိုအချိန်၌သာ တွေ့ရသည့် အလွန်ရှားပါးလှသော အလှတစ်မျိုး
မဟုတ်ပါလား။
ပိုင်စိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသော မမသက်၏ ရမ္မက်လှိုင်းကြွ မျက်နှာပေးကို တစိမ့်စိမ့်ရှုစားရင်း
ရာဂစိတ်တို့ ကြွသထက်ကြွလာကာ မမသက်အလိုကျ အစွမ်းကုန်အားသွင်းပြီး ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ပေးတော့
သည်။ ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့် ဇရက်တောင်ပံကျိုးတို့ တွေ့ကြသည့်ပွဲမို့လား မသိ၊ ဖိုနှင့်မတို့ အချစ်နယ်ကျွံပြီး
ကာမဂုဏ်ခံစားနေကြပုံမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှတော့သည်။
အတန်ကြာမျှ စိတ်ရှိလက်ရှိဆောင့်ဆောင့်လိုးနေပြီးမှခဏရပ်ကာ မမသက်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကိုဘယ်ဖက်
သို့စောင်းပစ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့သူမ၏ ညာဘက်ပေါင်တံကိုပင့်၍ တွန်းကပ်လိုက်ရာ စင်းထားသော ဘယ်ခြေ
ထက်၌ အားကစား လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သလိုမျိုး ကွေး၍ တင်မြှောက်ထားသည့်ပုံစံဖြစ်သွား၏။
မမသက် ပိုင်စိုး ပြင်ဆင်ပေးသမျှ ငြိမ်၍ ခံနေလိုက်သည်။ သူ့အလိုကျ ကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့၍
ပေးထားလိုက်သည်။ ကြိုက်သလိုသာ ပြင်ဆင်၊ ကြိုက်သည့်ပုံစံဖြင့်သာ လိုးပေတော့ ကောင်ဆိုးလေး မောင်ပိုင်စိုး
လေးရေ။ တစ်ဖက်သို့စောင်းထားသည်မို့မခင်သက်၏ ခါးက နိမ့်ဆင်းနေပြီး တင်ပါးကြီးတစ်ဖက်က ခုံး၍ ကွေးကာ
မြင့်ကားနေသည်။
စူကား မို့မောက်နေသော ဖင်သားဆိုင်နှစ်မြွာက အိစက်ကာ နောက်သို့ ပစ်ထား၏။ တုတ်ခိုင်အိဖွေးသော
ပေါင်တံလုံးကြီးနှစ်ခုက ပူးဆင့်နေသည်။ အရင်းပိုင်းချင်းမှာတော့ ခပ်ကွာကွာဟလို့နေ၏။ ဘယ်ခြမ်း ပေါင်းလုံးရင်း
က နောက်သို့အနည်းငယ်ပစ်ထားကာ ညာခြမ်းပေါင်လုံးရင်းက ရှေ့သို့တွန်းပို့ခံထားရသမို့ပေါင်ရင်းခွဆုံရှိလီးနှုတ်
ပြီးကာစ မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးခမျာ စူအက်စူအက်ရွစိရွစိဖြစ်ကာ လီးကြီးဝင်လာတော့မည်ကို အဆင်သင့်
စောင့်ကြိုနေဟန်ဖြင့်အသားနီများပင်လန်ထွက်တော့မလောက်မွတ်သိပ်နေရှာသည်။
ပိုင်စိုးက မမသက်၏ တင်ပါးခုံးခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ဖင်ပြောင်ပြောင်နောက်၌ ကပ်လိုက်ပြီး အံကျဖြစ်နေ
သော စောက်ဖုတ်စူစူထဲသို့ထိပ်ဖူးကိုတေ့၍ နှစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့လျှောကနဲ ဝင်သွားပါ၏။ အနေအထား
ကလည်း ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို ဖြဲဟထားသလိုမို့စောက်ဖုတ်ကြီးက စူစူမို့မို့ကြီး ဖြစ်နေပါတော့သည်။
အဆုံးအထိသွင်းထားရာမှဆတ်ကနဲ ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွတ်လုကျွတ်ခင်ဖြစ်မှအားစိုက်၍ ဆောင့်လိုးပေး
လိုက်ပြန်သည်။ တစ်စတစ်စ ဆောင့်ချက်များက ပြင်းထန်လာသည်။ သူက အားစိုက်၍ ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဆောင့်
လိုက်တိုင်း မမသက်၏ အိစက်ထွားမို့သော ရင်သားကြီး နှစ်မြွာက ယမ်းခါ၍ တအိအိဖြစ်နေတော့သည်။
သူမကလည်းအငြိမ်မနေပဲတင်ကိုနောက်သို့ပစ်ပစ်ပေးရင်းညာလက်ဖြင့်သူ့ကိုယ်လုံးကိုစမ်းမိစမ်းရာစမ်း၍
ဆိတ်ဆွဲညှစ်လိမ်ကာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်းဆိုနေသည်သို့ရှိ၏။ ပိုင်စိုးကလည်း အိထွားကားပြန့်သော
အပျိုကြီး၏ ဖင်သားဆိုင်ကြီးများနှင့်သူ့ဆီးခုံရင်းတို့အားရှိပါးရှိပစ်ပစ်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဖတ်ခနဲ ဖတ်ခနဲ မြည်ကာ
တုန်ခနဲ တုန်ခနဲ အိတက်သွားသော နူးညံ့ဝင်းဝါသည့်တင်သားဆိုင်ကြီးများကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ကာမစိတ်တွေ
ပြင်းထန်သည်ထက်ပြင်းထန်လာသည်။
ဆောင့်ချက်ကလည်းအားပါလွန်းလှသဖြင့်ခံရသူမှာမသက်သာပါ။မမသက်တစ်ကိုယ်လုံးလည်းမညှာမတာ
ဆွဲယမ်း၍ အလှုပ်ခံနေရသော သစ်ပင်ငယ်လေးပမာလို ဖြစ်နေရှာသည်။ မမသက်၏ နှုတ်မှ ကောင်းလွန်းလှသော
ကာမစည်းစိမ်ကြောင့်တအိအိတအအ ညည်းသံလေးများကလည်း စည်းချက်ပမာ ထွက်ပေါ်လို့နေပါ၏။
ပိုင်စိုးက ထွက်လုထွက်ခင်ဖြစ်နေသော သုတ်ကို ထိန်းသည့်အနေဖြင့် ဇွပ်ကနဲ အသံမြည်အောင်လီးတန်
ကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ တင်းကျပ်နေအောင်ရိုက်ထားသည့် ခပ်တုတ်တုတ်စို့ကြီးတစ်ချောင်း မရှိတော့သလို
ဖြစ်ကာ မမသက်စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားရပြီး အရှိန်မသတ်နိုင်ပဲ ပွစိပွစိဖြင့်ရွစိထိုးနေလေတော့သည်။
“ မောင်….မောင်လေး ….. ပြီးချင်ပြီလား…” ဟုမမသက်က တုံရီဟိုက်သော အသံဖြင့်မေးလာသည်။
“ ဟုတ်တယ်မမသက်.. စိတ်ထဲမှာ မထိန်းနိုင်တော့လို့ခဏနားလိုက်ရတာ… ဆက်သာ လိုးနေလို့ကတော့
လရေတွေ ထွက်ကုန်တော့မှာ…”
“ ဟင့်အင်း…ဟင့်အင်း… ထွက်ထွက်ဆောင့်သာဆောင့်ကွာ.. မမ အရမ်းကောင်းနေတာ…မောင်ရဲ့….”
မမသက်က မွတ်သိပ်ဆာလောင်စွာ သူမဆန္ဒတွေကိုထုတ်ဖော်လာပါသည်။ ပိုင်စိုးက ….
“ အင်းပါ မမရ…ဒီတစ်ခါ အပေါ်ကမှောက်ပြီး အားရပါးရ လိုးမယ်လေ အပြီးသတ်ပေါ့ မမကော ပြီးကာနီး
ပြီလား ”
မခင်သက်က စိတ်မရှည်တော့သော အသံဖြင့်… အင်း ... ဟုတစ်ခွန်းဆိုပြီးနောက်…
“ ဒီက အရမ်းကောင်းနေပြီဥစ္စာ၊ မင်းလီးကြီးသာ ဆက်ဆောင့်နေရင်ခုလောက်ဆို ပြီးနေရောပေါ့… လုပ်…
လုပ်တော့… စိတ်ရှိလက်ရှိသာ ဆောင့်လိုးတော့…မမကိုမညှာနဲ့… မမလဲ ပြီးတော့မှာ အင်း………ဟင့်….ဟင်း…”
မခင်သက်က ပိုင်စိုး အလိုကျ ကိုယ်ကိုပက်လက်လှန်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်း ကားကားစင်းစင်း ဖြစ်သွားအောင်
အိပ်နေလိုက်သည်။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့်မှောက်လိုက်ရာ သူ့လီးတန်ရှည်
ကြီးက ဆီးစပ်ပေါ်ထိမှေး၍ ပူနွေးနွေး စိုအိအိကြီး မေးတင်နေသည်။
“ ဟင်း……လုပ်တော့လေကွယ်…..လို့….”
မခင်သက်က မောလျစွာ ဆိုရင်း သူ့ကို ရီဝေစွာ ကြည့်နေ၏။ သူက သူမနှုတ်ခမ်းကို ခပ်ကြာကြာလေး
ငုံလိုက်ကာ မှေး၍ ခေတ္တနားနေသည်။ ပြီးမှ ခါးကိုကြွလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြဲကားထားသော ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကြားရှိ
စောက်ဖုတ်ကြီးနှင့်တည့်တည့်ချိန်ကာထိုးထည့်လိုက်သော်လည်းငနဲသားမောင်ရွှေလီးကချော်ချော်ထွက်နေသည်။
မခင်သက်က တခစ်ခစ်ဖြင့်သဘောတွေကျကာ…..
“ လွဲနေတယ်ဟဲ့…မောင်လေးရဲ့.. ဖယ်ဖယ်…မင်းဟာကြီး မထား၊ အင်း…ပေးပါဟာ…ကဲ..ဟုတ်..ဟုတ်ပြီ… ထည့်
လိုက်တော့… ဒီအတိုင်းပဲ ထည့်လိုက်… ဟုတ်တယ်… အား….အိ..အီး…ကျွတ်..ကျွတ်… ဆောင့် ဆောင့်ကွယ်…
အီး… ရှီး…..မောင်..မောင်လေး…အား…ဆောင့်…ဆောင့်..နာ နာလေး…အင်း..အ….အဲ…ဟုတ်ပီ…ရှီး….ကျွတ်..
ကျွတ်… အမေ့… အင့်…ဟီး…..ဟင်း…အား..ကောင်း.. ကောင်းလိုက်တာ..အား…..”
မခင်သက်က ပိုင်စိုးလီးကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ပေးရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်
ချက်များ၌ ယစ်မူးစွာ ရှိနေပါတော့သည်။ ပိုင်စိုးကလည်း ဆောင့်ကောင်းကောင်းနှင့်မီးကုန်ယမ်းကုန်ပစ်ပစ်ဆောင့်
တော့သည်။ အားပါလှသော သူ့လိုးဆောင့်ချက်များကြောင့်မမသက်ခမျာ အံကိုကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ စုံမှေးလျက်
ပါးစပ်မှ တကျစ်ကျစ်တရှီးရှီး မြည်အောင်စုပ်သပ်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာလူးပြီး သူ့ကျောပြင်ကို လက်သည်းများ
ဖြင့်ကုတ်ခြစ်ကာ တွန့်လိန်ကော့လန်နေပါတော့သည်။
သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများအရအထွတ်အထိပ်သို့သူမ ရောက်နေပြီဟုပိုင်စိုးအတတ်သိလိုက်၏။ သူကမမသက်
၏ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အုံအရင်းမှ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပြီးမှ အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ကာ
ခါးကိုမြှောက်ကာ ပင့်ကာ အားရှိပါးရှိအသားကုန်ကြုံး၍ လိုးလေတော့သည်။
ပိုင်စိုး ဆောင့်ချက်များက အားမာန်ပါလှသလို အောက်မှနေ၍ စကောဝိုင်းမွှေ့သလို ဖင်ဆုံကြီးနှစ်ဖက်ကို
လှည့်ကာ ဝိုက်ကာ စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်၍ အလိုးခံပေးနေသော မမသက်၏ အပင့်အရှိုက်အဟိုက်အဝေ့တို့ကလည်း
မာန်ပါလှချေ၏။ ဘာမှ မကြာလိုက်ပိုင်စိုး၏ လချောင်းကြီးတစ်ခုလုံး ယားကျိကျိနှင့် ကျင်တင်တင် ဖြစ်လာကာ
တင်းတောင့်လာပြီး တစ်ပတ်စာ သိုလှောင်ထားခဲ့သော ဆွေဆွေ့အတွက်သုတ်ရည်တွေကိုဒေါ်လေးသက်စောက်
ဖုတ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ ပူနွေးစေးပျစ်သော သုတ်ရည်တို့က သူမ၏ သားအိမ်ဝကို အရှိန်ဖြင့်
ပက်ဖျန်းလေပြီတကား။
* * * * *
ခပ်ဝေးဝေး လမ်းမဆီမှကားသံ၊ ကလေးများ၏ ဆော့ကစားသံ၊ လူသံအချို့ကို ကြားနေရ၏။ ဘာလိုလိုနှင့်
ပိုင်စိုးနှင့်မခင်သက်တို့၏ ကာမလွန်ဆွဲပွဲကြီး ဆင်နွှဲချိန်မှာ တစ်နာရီကျော်ကျော်မျှ ကြာလေသည်။ ကြာဆိုမမသက်
ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ပေးချင်လာသည်အထိစောင့်စားရ နှူးနှပ်ရတာကိုက နာရီဝက်နီးပါး ရှိခဲ့သည်ကိုး။ စောင့်စားရ
ကျိုး၊ ကြိုးစားရကျိုး နပ်ပါလေ၏။ ပိုင်စိုး အိမ်က ထွက်သွားသောအခါ ၃ နာရီတောင်ထိုးလုပြီ။ သူက မမသက်ကို
အနမ်းဖြင့်နှုတ်ဆက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ကလေး ထွက်သွားလေသည်။
ပြီး မမသက်၏ ဆန္ဒအရ တံခါးကိုအပြင်မှကန့်လန့်ချသွားပေးခဲ့သည်။ သူမကတော့မစားရတာကြာပြီဖြစ်
သော အနှစ်သက်ဆုံးသော ကာမအဟာရကိုမွတ်သိပ်ဆာလောင်နေချိန်၌ တဝကြီး စားလိုက်ရသဖြင့်အစွမ်းကုန်
ကျေနပ်၍ နေလေတော့သည်။
သို့ပေမယ့်…
ပိုင်စိုး၏ အဆုတ်အနယ်အဖိအဆောင့်တို့က တစ်ခါဆို ဆိုသလောက်အားပါလွန်းလှသဖြင့်လက်မောင်း၊
နို့အုံ၊ ဖင်ဆုံ၊ ခါးစပ်တို့၌ နာကျင်နေလေတော့သည်။ အနာဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံးကတော့ သူမ၏ လက်ရွေးစင်
စောက်ဖုတ်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောဖို့ပင်လိုမည်မထင်ပါ။
မခင်သက်တစ်ယောက်သူအားရပါးရ လိုးပြီးထားပစ်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း ကိုယ်တုံးလုံး အနေအထားကြီး
ဖြင့်ပင်ကုတင်ပေါ်တွင်ပက်လက်ကားယားကြီး အိပ်လျက်မှေးနေလိုက်သည်။ တစ်ချက်မှေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ
အအေးပတ်မည်စိုး၍ ခုတင်အောက်ရောက်နေသော ခြုံစောင်ပါးပါးလေးကို ဖြစ်သလို လွှမ်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်
အိပ်ပစ်လိုက်လေရာအစာဝသွားပြီဖြစ်သောမခင်သက်တစ်ယောက်အပျိုကြီးစည်းစိမ်အပြည့်ဖြင့်ခပ်ကားကားကြီး
အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
အိပ်ရာကနိုးတော့ နေတော်တော်ချိုနေပြီ။ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းသွားသလိုရှိ၏။
လန်းသည်ထက်လန်းစေရန်ရေချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ကျိချွဲချွဲ အဖြူရည်များ ပေပွနေသော
စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့လက်နှိုက်၍ သန့်စင်အောင်အထူးဂရုစိုက်လေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်သွားအောင်လောင်း
ချိုးလိုက်တော့မှ လန်းဆန်းရုံမက အားပါ ပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ကာမဂုဏ်
ခံစားလိုက်ရသဖြင့်စိတ်ထဲမှာ အလိုလိုကျေနပ်နေသည်။
ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး သနပ်ခါး ပါးပါးလိမ်းကာ ကြောင်အိမ်ထဲမှဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီး ပျော့ပျော့နှစ်လုံး
ကိုစားလိုက်သေး၏။ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ခေတ္တအနားယူနေစဉ်အပြင်မှခြေသံများကြား၍ မှောင်စပြုနေသော
အခန်းကိုမီးဖွင့်လိုက်သည်။
“ အင်း…ဒီညတော့သူနဲ့ဆွေဆွေတို့ရဲ့ ပွဲကို ကြည့်စရာ မလိုလောက်အောင်ဝသွားပြီ… ဟင်း… ကောင်ဆိုး
လေး… နေ့ခင်းက ငါ့ကိုလိုးပြီး ညကျ ငါ့တူမကိုလိုးအုံးတော့မယ်… ဆွေဆွေကတော့သိရှာမှာ မဟုတ်ဘူး သိများသိ
ရင်တော့ နောက်ဆို သူ့ယောက်ျား… အိမ်ကို တစ်ယောက်ထဲ မသွားရ ဆိုပြီး တစ်ချက်လွှတ်အမိန့် ထုတ်မယ်
ထင်ပါရဲ့…”
ဤသို့…တောင်စဉ်ရေမရ တွေးနေခိုက်ကျွပ်ကျွပ်အိတ်ဖြင့်စားစရာတွေ ဆွဲပြီး ခပ်သွက်သွက်ဝင်လာသော
ပိုင်စိုးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်မခင်သက်က…
“ ဟဲ့…..ဆွေဆွေ ရော…ဟင်…”
အလောသုံးဆယ်ပုံစံဖြင့်မေးလိုက်ရာ သူက ပြုံးစိစိဖြင့်လက်ညှိုးကိုထောင်ကာ လီးတောင်သလိုတဆတ်
ဆတ်လုပ်ပြရင်း …
“ ကုလားကြီးနောက်လိုက်သွားပြီ….” ဟုစလိုက်သည်။
“ ဟာ… ဟုတ်ပါဘူး… ဒီကောင်လေး… အကောင်းပြောတာ…” ဟု မခင်သက်က မှင်တည်တည်ဆိုလိုက်
တော့မှ…
“ တကထဲ…မမကလဲ ..ဒေါချည့်ပဲ... ဖြေးဖြေးပေါ့….ပြောမှာပေါ့..မမရဲ့..”
ပိုင်စိုးက လက်ထဲမှအထုပ်တွေကို ကြမ်းပေါ်ပစ်ချလိုက်ကာ မခင်သက်၏ ခြေရင်း၌ ထိုင်လိုက်ပြီး ကုလား
ထိုင်ပေါ်၌ မှေးနေသော အပျိုကြီးကိုမွှေးမွှေးပေးလိုက်သည်။
“ အား… အမောကိုပြေသွားတာပဲ… မမရာ…”
“ သွား… သူခိုးလေး… မေးတာဖြင့်မဖြေဘူး…ဆွေဆွေမပါဘူးမို့လား…ဒါကြောင့်...သူအူမြူးနေ….ဟင်း….”
မခင်သက်ကလည်း ကြိတ်၍ ကျေနပ်နေလျက်ကပင်စိတ်ဆိုးဟန်တမင်ပြု၍ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေ
သည်။
ပိုင်စိုးက သူမကို ချိုင်းကြားမှ ဆွဲမထူလိုက်သည်။ အပျိုကြီးက ပေကပ်ကပ်ပုံစံဖြင့် တင်းခံနေ၏။ သူက
မရမက ဆွဲယူလိုက်ရာ မပါချင့်ပါချင်ပုံစံဖြင့်မတ်တတ်ကြီး ပါသွားပြီး ပိုင်စိုး ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားရလေသည်။
“ ဟွန့်… တော်တော်ကဲ… ဒီကဖြင့် စောက်ဖုတ်တွေ နာလို့ကောင်းတုန်း… ဒါက ဘာလုပ်အုံးမလို့လဲ…
လိုးချင်ပြန်ပြီလား…ဒီလီးက…”
မခင်သက်က ဆွေဆွေမပါမှန်း အသေအချာ သိလိုက်ရာ ကြွရွလာသော ကာမစိတ်အဟုန်ဖြင့်ညစ်တီးညစ်
ပတ်လေး ခပ်ရွှင်ရွှင်ခပ်မြူးမြူး ပြောလိုက်ပြီး ပိုင်စိုး ကျောပြင်ကို တအုန်းအုန်း ထုလေတော့သည်။ သူက တဟား
ဟားရယ်ရင်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ ရေချိုးပြီးစမို့ အေးစက်စက်ဖြင့် နွေးနေသည်ဟု ဆိုချင်စရာ
ဓါတ်တစ်မျိုး စိမ့်ဝင်နေသော မမသက်၏ တင်ပါးကြီးကိုခပ်တင်းတင်းဆုတ်၍ လှိမ့်ချေ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
“ လူဆိုးလေး… ဖယ်ကွာ…မမ ရင်တွေ ခုန်လာပြန်ပြီ…ခဏလေးများ အမောဖြေပါအုံးတော့လား..ကွာ…”
“ တကထဲ မစားရတာ ကျနေတာပဲ…သွား … ရေချိုးလိုက်အုံး၊ သူ့ကိုယ်ကဖြင့်ချွေးစော်တွေကိုနံလို့…..”
ဤသို့ဆိုကာ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်..။
“ ဟဲဟဲ…. မမဖုရားရဲ့ အမိန့်တော်မြတ်အတိုင်းပါပဲ..”
ပိုင်စိုးက ရွှတ်တီးရွှတ်နောက် ဆိုရင်း ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဆပ်ပြာ၊ သဘက် စသည်ကို ယူပြီးမှ
မမသက်ရှိရာသို့တစ်ခေါက်ပြန်လာကာ….
“ ဟဲ..ဟဲ… မမဖုရား…ရေချိုးပြီးပြီးချင်းနော်….ဖုရာ့….”
ဤသို့ပြောဆိုကာ မခင်သက်၏ အိစက်ထွားကားနေသော တင်သားဆိုင်ကြီးကိုတစ်ချက်ပုတ်၍ ထွက်သွား
လေတော့သည်။
မခင်သက်ခမျာလည်း နေ့ခင်းက စားထားဘူးသည့် ပိုင်စိုး၏ လီးအရသာကြီးကိုတွေးလိုက်မိပြီး ရင်တွေခုန်၊
ဖင်တွေတုန်ကာ စောက်ဖုတ်ကြီး တစ်ခုလုံး ယားကြွပွထလာပါတော့သတည်း။
“ အော်… ကာမ… ကာမ… ”
ပြီးပါပြီ။"}
]}
No comments:
Post a Comment